ooohhhhh...

hayatim boyle devam ettikce ben hic bir sekilde iyilesemem artik anladiml...dun yine esimle tartistik yine kilo muhabbeti/...aslinda o beni kilo almam icin zorladikca ben daha kotuye gidiyorum ..ama o bunun farkinda degil,ne kadar buyuk bi cikmazin icinde oldugumu bilmiyor,ona sadece bana cok baski yaptigi icin kiziyorum,kilo alma kkonusunda kizamam cunku hakli,2 senedir evliyim ve evlendigimden beri kilo alamadim .aslinda istedigi kilo almam belki ama en basta 3 ogun yemegimi duzgun yiyip spor yapmam,sirf yemek yiyim spor yapiyim diye yuruyus bandi almis bana ,istedigi biraz vucudumu duzelmem.o yuzden kizamam ona ama bazen oyle baskici oluyoki,benim sinirlerim zaten her daim ayakta ...olan oluyo sonra o beni kiriyo bende onu...soonrada kiyamiyoz yine birbirimize.....ama beynimde devamli bi yemek yemem gerek dusuncesi var ama bosuna...yiyemiyorum hala yeteri kadar...ben bir ogun yemegi,bi tabak sicak yemegi,yada 1 dilim ekmegi icime sindirip yiyemezken o ben 2-3 tabak yememi falan bekliyo...ne yapacagimi nasil cikacam bu cikmazdan inaniin bilmiyorum....
oyle yalnizimki paylasacak,,omzunda hungur hungur aglayacak,,yardim alabilecegim hic kimsem bi dostum yok..ailem cok uzakta ,calacak bi kapi bile yok memlekette...esimden baska kimsem yok ve oda beni anlamiyor,iyiligime yaptigini biliyorum tum bunlari ama fazla agir geliyo artik bu beynimdeki surtusmeler....beynim yeme diyo,,ben kendime yemem gerek diyorum,,esim yiyeceksin emri veriyo...
ne yapacagim ben yaaa....oliyim kurtulayim diyom,,,olmeyede yuzum yokki..vicdanim rahat degil...
29 yasindayim 42 kiloyum,evliyim hala cocugum yok (esim istiyo benim cesaretim yok)
goguslerim kalmadi desem yeridir,vucudumdaki kemiklerim sayiliyo, saclarim dokuluyo,kiyafet bulamiyorum,suratim coktu,halsizim,yorgunum,sinirlerim gergin her daim,beynim bulaniyo bazen hafizam gidiyo,ellerim kurudu damarlarim sayiliyo,bilegim kopacak gibi,daha sayamadigim bi cok sey ne yapayim ben simdi,..hicbirseyi degistiremiyorum kendimi ,,caresizim tukendim bittim ben....

 yeni geldim ben.. ama yılalrdır aranzdayım..ben 20,saçmalığım5 yaşına girdik gecen.. babamlar yeni farkına varıyo tehlikenin.. ama çoktan yaşam tarzım oldu.. planlarım ona göre.. şu kadar zamanda yaparım falan.. en çok züüldümde o gür saçlarımdan eser kalmadı =) normaller artık =)) 4 kilo fazlam var.. kemiklerim ancak o zan çıkçak..  regl odluum için oruç tutamıyorum.. nese ki yarın tutçam..  azcık yicem.. hem çabuk kusarım diyorum.. ramazanı bile zayflamak için fırsat görüyorum.. n büyük günahlarıma bi büyük günah daha ekliyorum bu yılda.. zaten bi ramazan da başlamştı.. bi ramazanda da devam ediyo..çare bulmak istediim yok..sözler o kadar boş geliyo ki ben dolu görmek istemeince.. hepiniz benden biri..
herkese basit gelen ama en büyük sınavlardan biri bu.. beynim sizle rahatlıcak inş artk..

selam arkadaşlar,

çook uzun zamandan beri yazmıyordum. hatta okumak için bile girmiyordum foruma. görüyorum ki yeni katılan arkadaşlar var, ayrıca eskilerden de hala mevcutlar var sanırım. her ne kadar mesajları okuyamadıysamda eski tanıdıklara bi selam çakayım önce.

ben bulumia'dan kurtuldum sanmıştım yaklaşık 7-8 ay hiç kusmayınca ama bu illet insanın yakasını kolay kolay bırakmıyor malesef. yaklaşık 2 ay kadar önceydi sanırım ger geldi ve o zamandan beri belli aralıklarla devam ediyor. son haftalarsa saçma sapan yerlerde kustum en şık restoranların tuvaletleri de dahil olmak üzere. deli gibi hesaplar ödedim hatta salak gibi. madem kusucan ne yediğin önemli değil mantığını almıyor beynim, en güzel şeyleri yiyip öyle kusuyorum. şaka gibi. ben belli bir yerden sonra kusamayanlardan olduğum için birkaç gün kusup sonra duruluyorum. çünkü son birkaç gün deli gibi yiyip kusamıyorum ve bu beni patlama noktasına getiriyor. şu anda kusmuyorum o yüzden, en son pazar gece 2 gibi falan kustum sanırım. rezalet! kusmadığım zaman da zaten anoreksik takıldığım için her halükarda iğrenç bir hayatın içerisindeyim. herşeyden o kadar bıktım ki anlatamam. son kusma krizlerimden önce tartıldığımda 40 kiloydum ve boyum 170 falan. şu anda sanırım 3-4 kilo fazla gelirim son günler çılgıncasına yediğim ve kusamadığım için. şu an tek amacım bu fazlalıkları atmak ki sanırım fazla sürmez. o kadar mutsuzum ki şu anda anlatamam. insan yazarken duygu birikimi daha fazla oluyor ve kendi durumunu daha iyi anlıyor. şu dakika ağlamama ramak kaldı mesela. ama yazmak iyi geliyor, ben kusmayı bu forum sayesinde bırakmıştım zamanında, belki yine öyle olur diye ümit ediyorum. herşeyden o kadar bıktım ki anlatamam. insan kendi kendine ancak bu kadar işkence edebilir. neyse biraz daha yazarsam şirkette ağlamaya başlicam sanırım.

bi de canım seni geriye döndüren neydi,yani tekrar kusma gereğini neden duydun,bunu gözlemleyebildin mi canım.