Azim her şeyin üstesinden gelmemizi sağlar. Yeter ki kendimize güvenelim ve biraz zaman tanıyalım...
Kendimizi sevmekle herkesin sevgisini kazanmak aynı şey...

Hayat öyle kısa ki şuan mutlu olmak için değerlendirilmeli ve tabi başkalarının mutluluğuna da katkı sağlayarak...

Allah yardımcın olsun kardeşim

Sağlılklı mutlu yarınlar duası ile

İnsan kendini ve sorununu bildiği zaman iyileşme yolunun yarısına gelmiştir. Ben de bulimia-anoreksiya hastasıyım  Şu aralar kendimi çok iyi hissetmeye başladım ve hiç çıkarmıyorum 2 haftadır. Sen de, biz de yeneceğiz bunu; çünkü inanıyoruz dimi?

Öncelikle Feriya, Simge ve Özgül'e geçmis olsun dileklerimi iletmek istiyorum. Uzun zaman oldu yazmayalı, okuldaki bitirme sınavları, Türkiye'ye geri gelme stresi ve sevinci, bazı günlerin açlığı ve halsizliği, bazı günlerin de kusmaktan yorgun düşmüş zavalılığı ile boğuşurken hiç yazamadım. Eğer daha önceki yazılarımı okuduysanız nasıl olduğumu zaten biliyorsunuzdur. Son 1 aydır kendime daha olumlu yaklaşmaya başlamıştım, hatta 5 gün boyunca hiç kusmadım, yemeklerimi de kısmadım, hatta kek ve dondurma bile yedim akşam yemeğinden sonra... Her öğün mutlaka yoğurt ve sebze ayrıca yedim ve ayrıca sebze suyu içtim (tadı igrenççç ); yani sağlıklı beslendiğim için yediklerim bana ağır gelmedi. Ama bu 5. günün sonunda bir şeye sinirlendim ve bütün dengem yine bozuldu... Uzun zaman sonra ilk kez dün 6 kereden fazla kustum, çünkü çok ama çok yedim, inanilmaz sekilde! Bugün kendime yine söz verdim, bugünü kusmadan atlattım ama midem bulanıyor! Azıcık fazla bişey yesem kendimden nefret ediyorum, ardından daha çok yiyip tuvalete koşuyorum, sonuç felaket. 160 boyunda 56 kilodayım, artık tekrar 47 kilo olmak gibi hayalim yok, gerçekçi olup 50 kiloya inmek ve o kiloda sabitlenmek istiyorum, gerçekten! Mükemmelleştirmeye çalıştığım hayatımın aslında bu uğurda nasıl da feda olduğunu görmekten artık yorgunum, hem de çok. Üstelik boş vakitlerimde bulimia ve aneroxia hastalarının çektiği acıları, sonlarını okudukça daha bir depresif hal alıyorum, korkuyorum... Saçlarım dökülsün, dişlerim çürüsün mahvolsun, tırnaklarım kırılsın ya da şuan giydiğim 38 beden bir pantolon küçük gelsin istemiyorum... Çünkü 36 giyerken daha fazla kilo vermek amacıyla yaptıklarım, artık 36'nın ufak gelmesine yol açtı. Arkadaşlarımla yemek yerken utanıyorum, onlarla olmak istemiyorum, bazen odamda oturup aç şekilde yatakta uzanıyor sonra o şekilde uyuyorum, ertesi gün bütün dolabı yiyerek kendime "nasıl bu hale geldim ben?" diye soruyorum ve acıyorum... İnsanın  kendine acıması kötü bir şey üstelik kendi iradesi altında eziliyorsa...
Yine de son zamanlarda içimde bir umut var, geçecek bunlar diyorum, inanıyorum, deniyorum, zorlanıyorum ama niye geçmesin ki?
Şu manken, şarkıcı diye ortada dolanıp "0 beden çok moda" diyenlere kızıyorum, Allah akıl fikir versin diyorum çünkü onlar zayıfladıkça ben kontrolümü kaybedip kiloma iyice odaklanıyorum, kafayı yiyorum, normal bir dünya istiyorum ben. Hastalığımdan önce yaptığım gibi, yediğim ürünün  içerdigi kalori miktarına bakmadan ve aynı kilomu koruyarak... O zamanlar yediğim gofretler kilo aldırmazdı, şimdi aldırıyor ve üstelik bu bilinç beni daha çok deli ediyor. Ya da bilinçsizlik daha iyi bir kelime mi?
Neyse işte, bu kadar, cümle kurmak bile zor ya içim karmakarışık...
Hoşçakalın

Tekrar merhaba zerrin,
Evet söylediklerine tamamen katılıyorum. Ben de iyileşme dönemimde kişisel gelişim ve NLP ile ilgilenirken bu modelleme teknikleri üzerinde çok durdum, ciddi anlamda faydası oldu. Hatta iyi ki hatırlattın, bu konuda da bir şeyler aktarabilirim foruma. Desteğin için teşekkürler!
Ve sevgili GizemDeniz, hayır, düşmeye mahkum değilsin. Bunlar tökezlemeler ve çok normal, yapmaya çalıştığın şey eski bir alışkanlığını bırakıp yenisini kazanmaya çalışmak; sigara gibi, alkol gibi..Normal bir dünya istiyorsan bunu sadece sen yaratabilirsin; çünkü hepimiz kendi zihnimizde yarattığımız dünyayı yaşıyoruz. Ben ilk kurtulmaya karar verdiğimde 5gün bile dayanamıştım, ama bundan kurtulunabileceğini biliyordum, çünkü bunu başarabilen birçok insan vardı, hem de benden daha uzun süredir bunu yaşayan, o zaman bunun mutlaka bir yolu olmalıydı. İşte bunları düşünürken kişisel gelişim, NLP, kendi kendini telkin etmeyi öğrenme gibi şeylerle ilgilenmeye başladım, kusmalarımı kesinlikle durdurabiliyordum, ama aklımda hala kilo ve yemek korkusu vardı, ama bu da zamanla düzeldi; çünkü zihnime odaklanmam algımı düzeltti. Sana da tüm arkadaşlarıma da bu tür şeyler üzerinde durmayı tavsiye ediyorum. Herkes her şeyi başarabilir, istediğin normal dünyada yaşayabilirsin, hepsi senin zihninde,
Sevgiler

GizemDeniz
hikayen beni cok etkiledi
bu hastaligin kendine zarar a kadar gidecegini bilmiyordum acikcasi sende ogrendim diyebilirim
iyimisin guzelim simdi ya

butun yazilari okudum ancak
ben bugunu merak ediyorum
hala yurtdisinda misin?
yada turkiyedemisin

herseyden onemlisi
sagligin nasil?

noname herşeyden önce hoş geldin;


Maalesef insan bu hastalıklarla verimli olamıyor. Tanıdığım bir öğretmen şunu söylüyordu: "artık öyle bitkindim öyle kötüydüm ki artık tenefüslerde uyumaya gidiyordum.Ama psikolojik olduğunu öğrendim ve tedavi gördüm. Şimdi iyiyim" Yani herkesin hayatını mahvediyor tabii bu düzelmeyecek demek değil.... Çaresiz değilsin! Çare her şeyden önce sende! burada herkes birbirine destek oluyor,yardım ediyor ki senin için de öyle oacaktır. 

 sevgiler....

Rica ederim noname...

birşeyler için karar vermen çok güzel...

Bir yerden başlamalısın artık...evet...kendinden...


sevgiler

selamlar tekrardan
benimle ilgilenmeniz gerçekten çok hoşuma gitti.. çünkü hayatımda kimse bilmiyor böyle olduğumu ve sizlere anlatmak içimi rahatlattı. vee ben dün kusmadım bugünde inşallah yarında kusmam ve bundan sonraki günler sevgiyle kalın hepiniz