Ben 18 yaşında, okulda çok başarılı bir ünv. öğrencisiyim; ancak ne yazık ki aynı başarıyı hayatımda gösteremeyecek kadar kötü bir durumdayım. 14 yaşımdan beri kusma problemi ile karşı karşıyayım. Her şey şişman olmadığım halde uyguladığım bir diyetle başladı, diyeti bozup kendimi kötü hissedince kusmanin bana yardım edeceğini keşfettim; daha doğrusu öyle sandım. 4 yıldır ara ara kusuyorum, daha doğrusu çok yediğim zamanlarda, 8 ay öncesine kadar tıkınırcasına yemek yemek ve ardından kusmak gibi bir sorunum yoktu ama şimdi hayatım ellerimin arasından akıp gidiyor ve ben hiçbir şey yapamıyorum. Geçen yıl ünv. sınavlarına hazırlanırken 52 kilodan 47 kiloya düştüm, bu kilo kaybı beni inanılmaz mutlu etti ve yemek yemeyi kestim, güçlü ve mutlu oldum. Bu arada boyum 160 cm. Her şey harikaydi, zayıftım, okul 3.sü olarak mezun oldum, ünv. kazandım ve ünv. öncesi 1 yıl yurtdışında okumak için eğitim bursu aldım ve şu anda yurtdışındayım ama bu şansa hiç sahip olmamış olmayı diliyorum. Buraya geldiğimden beri 10 kilo aldim, su anda 57 kiloyum, 36 beden hiçbir pantolonum olmuyor, hiçbir
şey yakışmıyor, bütün kilolar kalçalarıma indi ve ben günümü yemek yiyip kusarak geciriyorum. Ders çalışmak, eskiden yaptığım gibi planlı olarak spora zaman ayırmak (haftada 2 defa yüzüyordum), ya da evden dışarıya çıkıp hayatı yaşamaktan uzağa düştüm. Artık o kadar korkunç bir psikolojideyim ki son 3 haftadır kendimi cezalandırıyorum ve bileklerimi kesiyorum. İntihar amacında değilim ama bazen öyle anlar oluyor ki kendimden nefret ediyorum. Dün yine öyle oldu, cok ağladım, bileklerimi kestim, dünyanın durmasını istedim ve aslında ne kadar çok acı çektiğimi farkettim... Burada arada sırada doktora gidiyorum ama bir faydası olmuyor, kesin bir tedaviye de başlamıyorum çünkü 3 ay sonra Türkiye'ye geri geleceğim. Anneme hiçbir şey anlatmadım, anlatamam kahrolur o bunları duyarsa. Ama ben artık büyük bir kaybın eşiğindeyim, saçlarım dökülüyor, tırnaklarim uzamıyor, kalp ağrım var ve dişlerimi firçalamak acı veriyor. Daha bir sürü şey... Ne kadar dayanırım bilmiyorum, nolur desteğinizi esirgemeyin...
Sevgilerle

Sevgili GizemDeniz,
Öncelikle sana bu zor günlerinde çok geçmiş olsun demek istiyorum, eminim belli bir zaman zarfı içerisinde de bunu atlatacaksın. Ben buna inanıyorum. Çünkü sen anladığım kadarıyla çok güçlü bir insansın, zorluklara göğüs gerip bu durumu atlatacaksın ve her bir günün ardından kendine olan özgüvenin biraz daha artacak. Seni tanımıyorum ama bunu başaracağına eminim. Elimden gelen bir şey olacaksa her zaman bende yanında olmak seni dinlemek isterim...

Ve sevgili Meltem hanım;
Sizi tüm kalbimle kutluyorum... Tutumunuzu ve yardımcı olma isteğinizi, çabalarınızı ve bunu severek yapıyor olmanızı taktir ediyorum. Gerçekten hastalarınızla mükemmel bir diyalog kurduğunuza ve onlara yardımcı olduğunuza eminim.
Sevgili GizemDeniz'in de bu problemi sizin desteğinizle aşacağından hiç şüphem yok...

            Sevgilerimle

Merhaba

Biliyor musun, senin yazını okuyunca içim cız etti. Yaşadıklarının çoğu benim yaşadıklarımı anımsattı. Benim de bu sorun 15-16 yaşlarında başlamıştı ve de baştan kilo kaybı benim de hoşuma gitmişti. Ben 1.58 ve de o zamanlar bende 47 - 48 kiloydum ve de bu durum çok hoşuma gidiyordu...

Taaa ki bunalımlara girene kadar, sürekli yemek yeyip kusmakla geçirene kadar. Eskiden başarılı olsam dahi birden hiçbir şeyi kontrol altına alamayıncaya kadar. Saatlerce ağlardım hep kendimi suçlardım... Yeniden yer, yeniden kusardım... Dışarıya hiçbir şey yokmuş gibi gösterirdim...

Evet haklısın, doktorlar bu konuda sana çok fazla yardımcı olamaz, ama iyi psikologlar ve de bu konuda bilgili insanlar sana hayatını yine kontrol altına alabilmende yardımcı olabilirler.

Ama her şeyden önce kendine güven çünkü her şey senin elinde. Boşver isterse kalçan olsun olmasın. Bence kesinlikle çirkin değilsindir, olamazsın zaten. Belki için hassas ve de ruhun ince, çok şeyi düşünen iyi bir insansın. Ama şimdi çevreyi boşver, mümkünse kendini biraz derslerine vermeye çalış, hiçbir konu hakkinda bocalama...

Anti-depresan almanı tavsiye etmişler, bence bunu deneyebilirsin.

Ama önemli olan istemesen de hayatına bir düzen vermen; ufak bir plan yap kendine. Mesela kahvaltıdan sonra 1 saat ders çalış ya da bir kitap oku. Kitap okumak seni bu dünyadan biraz da olsa uzaklaştırıyor, biraz da olsa fantazilere, başka diyarlara dalabiliyorsun. Ama okuduğun kitaplari iyi seç. Motivasyonunu arttıran, sana enerji veren ya da güzel romanlar, historik hikâyeler, ya da seni güzel güldürebilen hikâyelere ne dersin? Bence her şeye böyle başlayabilirsin.

Göreceksin ki eğer kendini kitaba verirsen bir bakmışsın 1 saat geçmiştir bile ve de yemek yemeyi ya da kusmayı unutmuş olabilirsin.

Yemeklerden sonra bir arkadaşınla yürüyüş de olabilir. Yediğin  tatlıları elmalara dönüştür.

Ama her şeyi birden değiştirmeye değil; yavaş yavaş değiştirmeye çalış.
Ve de mümkün olduğu kadar akşamları düzenli yatmaya başla. İyi uyumak seni bir sonraki güne dinçleştirecektir. Ve de yemeyi, kusmayı biraz daha azaltır.

Uyumadan önce de okumaya çalış, güzel şeyler düşünerek uyuyabilirsin.

Ve de sevildiğini bilmelisin; o kadar çok seviliyorsun ki, düşünsene Rabbim seni sevmese yaratır mıydı...?

Ben de seni çok sevdim, dürüst ol kendine karşı ve de kendini sevmeyi öğren.

Sana buradan kucak dolusu Sevgiler ve de Selamlar yolluyorum,

Sun Ay

Bu arada bilmen gereken, eğer kusuyorsan, sakın hemen dişlerini macunla fırçalama; çünkü dislerini daha da mahvedebilirsin.

15-20 dakika sonra bunu yapabilirsin, bence baştan sadece suyla dene.

Aslında şimdiden sonra hiç kusma diyorum; çünkü senin böyle bir şeye asla ihtiyacın yok.

Ama tabi ki bunu bugünden yarına değiştiremeyeceğini de biliyorum.

Ama başaracağından eminim.

Bye

Sun Ay

Sevgili Arkadaslar,
Umarim hepiniz iyisinizdir, ben son 3 gündür daha iyiyim, kusmadım diyemem ama yemekleri gayet normal yiyip spor yaptım. Aslını isterseniz içimde yemek yemeye karşı bir istek yok... Yine de arada fazla kaçırıp suçluluk duyuyorum ama kendime zarar vermenin bir faydası olmadığını farkediyorum her seferinde, bu nedenle kendimle barışmaya çalışıyorum. Her gün siteye bir göz atıyorum ve sizin mesajlarinizi okuyorum, o kadar büyük bir destek oluyor ki inanın anlatamam. Uzakta seni tanımayan birileri sana yardım etmeye çalışıyor ve seni düsünüyor, bunu bilmek ve hissetmek beni çok mutlu ediyor. Ama biliyorum ki bu kaybedilmiş kontrolu ele almam uzun zaman alacak ve bu süreç bana gerçekten acı verecek ve de veriyor, çünkü vücudumun benim belirlediğim standartlarda olmaması benim her şeyin elimden kayıp gittiğine ve hiçbir şeyin kontrolünü kazanamayacakmışım gibi hissetmeme neden oluyor... İnanın zor! Geçtiğimiz Salı günü çok hassas bir gün geçirdim, tüm gün ağladım neden bilmiyorum, her şey ama herkese kızdım. O günden sonra içime bir ferahlık geldi, bilmiyorum nasıl bir şey. Umarım her şey iyi olur!
Hepinize çok ama çok teşekkür ederim ve dilerim ki hepiniz canınızı acıtan, içinizde kanayan yaralardan kurtulursunuz...
Sevgiler
Gizem Deniz

Smile yanlış olmuş...

Sevgili GizemDeniz, ne kadar güzel bir şey yazmışsın. Harikasın. Buradaki arkadaşlarının sana verdiği ve vermeye devam edeceklerine emin olduğum desteğin iyi geldiğini ifade etmişsin. Yalnız olmadığımızı bilmek iyi geliyor. Bir de düşün ki, ülkene dönmüşsün ve çevrende seni seven, düşünen , senin için endişelenen insanlar seni bekliyor olacak. Seni hiç tanımayan insanlar, senin kendini birazcık olsun iyi hissetmen için böylesine çabalıyorsa, bir de tanıdıklarının nasıl çabalayacaklarını düşün.
Bedeninin ölçülerini kontrol etmeye çalışarak, hayatını aslında kontrol etmeye çalıştığını ne kadar güzel ifade etmişsin. Halbuki yaşamda bir çok şeyi kontrol edemeyiz, etmemeliyiz de zaten. Bu kontrol etmeme durumu ile yüzleşip kabullenmek zaman alır, zordur. Ama gerçekleşir.
Salı günü yaşadığın catharsis mutlak çok iyi gelmiştir. Zaten sonrasında kendini iyi hissettiğini söylüyorsun.
Şimdi senden bir ricam var: 3 gündür kusmadığın ve kendine zarar vermediğin için ödüllendir kendini lütfen. Bu ödül istediğin bir filme gitmek olabilir, uzun zamandır almayı planladığın çok pahalı olmayan bir ihtiyaç ya da lüks olabilir, bu yeşilliklerde yatıp güneşlenerek keyif yapmak olabilir. Ama bu ödülün bu 3 güne olduğunu kendine söyleyerek ödülünün keyfini çıkart.
Kendine iyi bakmaya devam et lütfen, sevgiler,

Merhaba Gizem Deniz,
Arkadaşlarına yazdığın bu güzel haberleri okuyunca dayanamadım ve çaban için seni tebrik etmek istedim.  Kendini suçlamaktan ne olur vaz geç. Evet, kesinlikle hayat small pantolona girmekten ibaret değil.
Eminim buradaki herkes de seni seviyor.
Kendine iyi bakmaya devam et, sevgiler,
Dr.Meltem