Hikayemiz toparlanacak gibi gozukmuyor, iyice dagilmis. Kahramanimizin anlatacak cok seyi olacakti suphesiz...

ömür kısaydı belki, hayat onu nerde bırakmıştı ? yoksa kendisimi düşüvermişti...bilemiyordu ama görebiliyordu ki hayat yanından geçip gidiyor du ve kimbilir kaçıncı vagondan itilmişti de önünden kaçıncı vagon geçiyordu ...tespiti zor şeylerdi..hayatın neresinde olduğunu bilememek..geçmi kalmıştı bazı şeyler için yoksa daha çok mu erkendi....
ah zaman...

İlahi Denizden. Otomobilmi ki bu yeni modelleri çıksın?  Eğer kastın saat, dakika, saniye ve takvim değişiklikleri ise gevşeninde deriye, gümüşe,cama vb. konanları çıkmıyormu.
Polemik dedikleri bu olsa gerek. Bende "polemiğe girmeyeceğim" diyen insanlara pek özenmişimdir.
Polemiğe girmeyeceğim

ama resmi tamamlamak kolaymıydı, hayat gıbıydı, yasamak gıbı, kare kare, renk renk,
daglar yesıl olmalıydı, denız mavı, gokkusagı rengarenk olmalıydı belkı, yıldızlar, sobası tuten evler...belki şafak vaktı...evet tam o an...tam o anda uyanıvermıstı ve gecırdıgı kotu gecenın, yasadıgı kaybın farkına safak vaktı varmıstı...
bır resım gıbıydı yasamak, ve resım yapmak zordu... hele renklerı belırlemek, hareketlılık katmak cok daha zordu... gozune yanlızca ıkı renk carpıyordu sureklı, elı ona ınat fırcayı grı-mavı ye cekıyordu..toz pembe denılen hayat grı- mavı karısımıydı asıl...
........

insan bir  an  gelip  düşünmeliydi işte  böyle bir  yerde.Çünkü yaşam  hızlı idi.Akmak gerekiyordu ,devamlı akmak dere misali....

    Ve düşünmeye başladı.Artık yaşlanmıştı.Çocukları evlenip gitmişti.Bir oğlu ve iki kızı vardı.Oğlu büyük bir ilaç firmasının genel müdürüydü.Kızlarının biri tiyatrocu,diğeri bankacıydı.Tiyatro adama şunu düşündürdü:Hayat bir oyun ve bu oyunu istediğim gibi yönetmek benim elimde.
     Aslında en çok istediği şey Ayvalık gibi bir kıyı kentine yerleşip orada balıkçılıkla uğraşmak ve resim yapmaktı.O,hayatının,düşüncelerinin,mutlu anlarının özeti olan bir resim yapmak istiyordu.Pembe,yeşil,mavi gibi canlı renklerin hakim olacağı bir resim.Bu onun hayata bağlılığını simgeleyecekti.
     Ayvalık'a yerleşmeye karar verdi ve ertesi sabah yola çıktı.Tarih 17 Ağustos'tu.Yani biricik eşinin enkaz altında kalıp hayatını kaybettiği o kara günün 15.yıldönümü.

sonra ne olursa olsun hayat güzel dedi acısıyla tatlısıyla kalktı bir bardak su aldı bir kısmını içti sonra bardağa baktı  ne görüyordu yarısı dolu dedi  :)yaşam da böyle değil mi zaten nasıl bakarsan öyle görürsün