http://www.hatunca.net/content/view/319/109/


Bende bir dönem kendimi böyle hissetmiştim. Bir psikoloğa gittiğimde ki bu benim için çok zor alınan bir karardı, kendisi bana ilaç tedavisi uygulamayı uygun gördü.Okuduğum bu yazıda başvurduğumuz hekimlerin ne kadar önemli bir rol oynadığını bir kez daha anladım. Doktor bana o bahsedilen güveni sağlayamadığı için kendimi daha kötü hissetmiş ve doktorda bir kusur aramak o an için aklıma bile gelmemişti...
Benim için gerçekten çok zor bir dönemdi. Tekrar o günlere dönmek istemem. Şimdi bile zaman zaman kendimi böyle hissettiğim anlar olur. Hemen panik oluyor ve yine kendimi etrafımdaki insanlardan soyutlamaya başlarsam diye çok korkuyorum.
Mutlu bir birey olabilmek için özgüven şart. İşe kendimizi sevmekle başlamalıyız.

Merhaba Çiğdem hanım.
Düşüncelerinize kesinlikle katılıyorum. Benim bulunduğum yerde dediğiniz gibi kendini geliştirmiş bir terapist bulmaya çalıştım ama sanırım yok. Şuan gitmekte olduğum doktorumla konuşuyoruz, kendiside bana yaşantısından örnekler veriyor ama daha çok beni dinliyor, yani sizin dediğiniz gibi karşılıklı bir konuşma ve yol gösterme eğilimli bir sohbetimiz yok diye düşünüyorum. Belkide onun yöntemi farklıdır, yani anlattıklarından yola çıkarak birşeyler bulmamı düşünüyordur. Bunun ne kadar doğru olduğunu ve bana herhangi bir yararının olacağını ise bilmiyorum. Ama doktor seçeneklerim de fazla değil. Açıkçası nasıl bir çözüm bulmalıyım onu da bilmiyorum.

Çekingen yapının sadece çabuk kırılan duygusal kişiliklerde olduğunu düşünürdüm.Fakat çok sosyal gibi görünen,kendini fazlaca önemseyen ve daima söyleyecek bir lafı bulunan iddialı kişiliklerin,çoğunun aslında içlerinde çekingen,kolay kırılır bir taraflarının olduğunu,ve kırılmamak adına kırdıklarını farkettim.

peki insan çekingenliği üzerinden nasıl atar?çekingenlik bi karakter özelliği değil midir?

Merhaba emy, öncelikle hoşgeldin diyim:)
Çekingenlik ya da bir soru sorulduğu zaman insanın kendisini kötü hissetmesi ya da yüzünün kızarması, kişiye çok rahatsızlık verici bir durum.Kendini diğer insanlardan ezik hissettiğini de yazmışsın. Bence bu hepsinden daha önemli bir durum.Ne kadar doğrudur bilemem tabi ama ben bunun temelinde insanın kendisini çok iyi tanımamasının yattığını düşünüyorum. İnsan neleri başarabileceğinin farkında olamıyor ve kaybetme ya da becerememe korkusundan dolayıda aslında nelerin üstesinden gelebileceğini hiçbir zaman öğrenemiyor. Bu birazda şuna benziyor aslında;
Bir insan çok güzel bir resim görür ve der ki "ne kadar güzel resim yapan insanlar var". Kendisi belki de resim yapmayı hiç denemediği için resim yapıp yapamadığının farkında bile değildir ve her zaman bir başkasının yaptıklarını güzel bulmakla kalan hayatına devam eder.Yani bazen kendi başarısızlığımızdan o kadar emin oluyoruz ki bir işe başlamaya gerek bile duymuyoruz.Ve kimbilir aslında neleri erteliyoruz.
Sevgili emy, lafı biraz uzattım sanırım ama demek istediğim önce kendinin farkına varmaya çalış, yani neler yapabileceğini anlaman için önce kendine şans vermeyi öğren. Belkide ilk yaptıklarımız bizi hayal kırıklıklarına uğratacaktır ama bir sonrakiler hep bir öncekinden daha başarılı olur.Bu hayatta kendimize güvenmeyi ve önce kendimizi tanımayı öğrenmeliyiz. Bence hayatındaki yakın bir bölümü kendini tanımak için ayırmalısın.Hayatındaki en önemli insan sensin. Bu insanı ihmal edersen başkalarına verecek fazla bir şeyin olmayabilir.
Ve unutma, birşeyleri başarmak ya da en azından bunun için çaba harcamak insanı her zaman bir adım daha ileriye götürür.
Buraya gelip bizlerle hergün neler yaptığını paylaş, hergün kendinle ilgili neleri keşfettiğini paylaş. Bu hepimiz için iyi olabilir, sonuçta insanların birbirlerinden öğrenecekleri çok şey var...

bana da her ne şekilde olursa olsun cvp yazanlar olursa seviniri...

öncelikle bu kadar çabuk cvp almayı beklemiyordum.ilginiz için çok teşekkür ederim..ben aslında insanlarla yakın ilişkileri olan insanların samimi bulduğu cana yakın bi insan olmak istiyorum ama bunu hiç başaramıyorum.. zaman zaman da insanların benim için soğuk bi kız dediklerini arkadaşlarımdan filan duyuyorum.. hayatımda her zaman 1  2 tane sıkı dostun benim için yeterli olduğunu düşündüm ve insanlarla fazla diyaloğa girmedim..şimdi bunun çok yanlış olduğunu anladım.çünkü ben üniversite öğrencisiyim ve o 1   2 dostum da şuan mezun olup gittiler .kendimi çok yalnız hissediyorum.normal arkadaşlarım var onlarla daha samimi olmaya çalışıyorum ama kendim samimi olmaya çalıştığımı bildiğim için bunu da karşı tarafın sanki fark ettiğini düşünüp yapmıyorum.yeni bir ortama filan girdiğimde de zaten ağzımı bıçak açmıyor.bazı konularda fikrim olsada söyleyemiyorum ya fikrime katılmayan biri olursa diye çekiniyorum.burası sanal ortam olduğu için bunları paylaşabiliyorum ama bir kişinin veya doktorun karşısında bunları anlatalam kendimi tanıyorum anlatamam.

mrb bnm sorunumda çekingen Kişilik Bozukluğu olduğunu düşünüorum çünkü kalabalık ortamlarda sıkılıorumm,insanların gözlerinin içine bakamıorum,hoşlandığım bir kişiyle konuşamıorum açıkçası kendimi hiç beğenmiorum...tşk ederimm