merhaba bu siteyi yeni farkettim ve yeni üye oldum üzerinde durduğunuz konu çok güzel.ben size kendimden örnek vermek istiyorum çekingenlik kopnusuna bende de olduğunu düşünüyorum mesela;bütün insanlar benden üstün,onlar başarılı,mükemmeler diye düşünüyorum bende bu dünyayı bi odaya benzetiyorum kapıda duranlar da var kapının ucundan o insanlara imrenerek bakıyorum.aslında böyle düşünmemi gerektiricek nedenler var elbette çocukluğum en büyük sebeptir.hep kendimden farklı insanlarla farklı ortamlarda farklı ülkede yaşadım zaman zaman.ama bunu aşmakta benim elimde farkındayım o yüzden bu durumda olan arkadaşlar psikoloktan ziyade en başta karar versinler bu dumu aşmak için sonra yardıım alsınlar gayet tabi ama kendileri çözüm yolları arasalar çok daha iyi olur...kendimizi çok güzel yerlerde görebiliriz....

bilmiorum girio mu girmiyor mu çünkü benim de pek bilgim yok ancak benim bu insanlara karşı çekingenliğim kendime olan güvenimin yok olmasına neden oluyor.bir ortama girdiğimde yeni birisiyle tanıştığımda konuşacak bişi bulamıyorum sonra onlarda bana sen içine kapanıksın diyorlar çözümü olan varsa bizlerle paylaşsın

marhabalar

yazdıklarınızın çoğunu okudum arkadaşlar...bazen tebessümle bazen de evet işte tam beni anlatıyor düşünceleriyle...

sanırım 2 sene önce tanıdım rahatsızlığımı:sosyalfobi...topluluk içersinde rahat hareket edemiyorum üstelik rahat davranmadığım için de aptalca durumlara düşüp sonra kendimi içten içe kendimi yiyip bitiriyorum.beni en çok zorlayan şeylerden biri de sokakta yürümek...inanır mısınız rahatça elini kolunu sallayarak yürüyen insanlara öyle çok özeniyorum ki...

ne yazık ki yaşantım itibariyle sürekli sosyal ortamlarda bulunmam gerekiyor.ve ben hep aynı şeyleri yaşıyorum.

bugün bu konuyu araştırmama sebep küçük bir kızın bana beraber bşeyler yerken "neden bu şekilde oturuyorsun? böyle sıkıyosun kendini" demesi oldu.evet aynen bir robot gibi elimi kaldırırken lokmayı ağzıma götürürken bile zorlanıyorum.ve bugün bu benim için bardağı taşıran son damla oldu.

bu arada çekingenliği yenmek için denemediğim yol kalmadı diyebilirim.yüzüm kızarmasına ve sesimin titremesine rağmen toplum içinde konuşmak,sunum yapmak,daha rahat konuşabilmek için diksiyon kursuna gitmek,yolda ne olursa olsun rahat yürümeye çalışıcam diye çantasız yola çıkmak...aklınıza ne gelirse...ama sadece çekingen bi insan görüntüsü vermekten başka bişeye yaramadı bunlar.

kendim için en son çare:yakın zamanda bir psikoloğa başvurmak olacak.size de vakit kaybetmeden,kendinizi "nasılsa tek başıma yenerim" deyip oyalamadan psikoloğa gitmenizi öneririm.

selam ve muhabbetle...

nie çekiniyorsun ki oda sana bakıyorsa göz göze geliyorsanız git konuş bence hatta güzel bir sürpriz bile yapabilirsin kursta sırasına bir not bir çiçek bile bırakabilirsin

slm  bir ay önce çalışmaya başladım ve inanın çalışmamda bu sitenin faydası var çünkü artık kendimi aştım sitenin faydası oldu saol hatunca ve yardım eden arkadaşlar size minnettarım

merhaba fidan seni cok iyi anliyorum esinin yasadigi sorunu bizzat ben yasadim ama is sana düsüyor eger cok zor durumdaysa esin pisikolga gitmeni öneririm.esim bana oldugundan sabirli davrandi seninde esine büyük bir sabirla yaklasman gerekiyor.sosyal ortamlarla her gün ic ice olmasini saglayabilirsin eve misafir davet etmek gibi veya yaz günlerini yasiyorsunuz türkiyede yasamiyorum sürekli disari cikip ve size eslik edecek arkadas bulabilirsin esini tesvik edebilirsin senin destegine coooook ihtiyaci olduguna inan ve gayretli ol 1 de olmaz belki 5 dede olmaz ama inan bir gün olacak benim 2yil sürdü inan esim icin cok zor günlerdi ben simdi yavas yavas fark ediyorum esime yasattigim zorluklari hadi kalk gidelim ne isimiz var burada gibi sözleri cok kez kullandim iyiki esim var.allah sana sabir versin zaman kaybetmeden esinin derdine derman olman ümidiyle sevgi ve selamlar

merhabalar bende çekingen kişilik bozukluğu var mı yok mu bilmiyorum ama diyalog zorluğu çekiyorum. çok samimi arkadaşlarım var. onları yanında çok rahatım. ama genel olarak durum böle değil bazen annem babam ve kardeşlerimin yanında da söylemek iştediklerimi söyleyemediğim olabiliyor. sebebini yetiştiriliş tarzım olarka görüyorum. evin ortanca çocuğuyum ve bunun zorluklarını zamnında çok çektim. bu tavırlarım sebebiyle herkes beni ukala diye adlandırıyor ukala değil utangacım lütfen yardım edin ne yapmalıyım...