arkadaşlar merhabalar.sonunda aradığım sorunun cevaplarını bu sitede buldum.ben de kendimi bildim bileli çekingen bir kişiyim.1 tane çok samimi arkadaşım var onunla da her zaman görüşemiyorum.anlayacağınız yalnız bir insanım ve bu yalnızlığa bu kişiliğimin neden olduğunu çok iyi biliyorum.yeni insanlar tanımak,güven duymak bana o kadar zor geliyor ki anlatamam.kendimi hemen açamıyorum.bunu herkesin anlamasını istemediğim için de mesafeli ve ukala olmaya çalışarak kendimi gizliyorum.halbuki bilseler içimde ne fırtınalar kopuyor.eşim benim tam tersim,hayat dolu,sayamadığım kadar çok arkadaşı olan,herkesin çok sevdiği bir insan.onun kendine olan bu güvenini gördükçe daha beter sinir oluyorum.beni de bazen arkadaşlarıyla dışarıya çıkarmak,gece eğlenmeye götürmek istiyor,ama benim bunları yapmak hiç içimden gelmiyor.geçenlerde onunla sosyal ortamlara katılmadığım için bana çok ağır laflar etti.sen git huzurevine yerleş,orada herşey planlı programlı tam sana göre dedi.bu da benim sonumu getiren cümle oldu.aslında haklı çünkü sorunumun ne olduğunun farkında değil.ve ben bunu ona bile söyleyemiyorum ki eşimle 6 senelik flörtten sonra 2 senedir evliyiz.bunu ona niye söyleyemiyorum çünkü utanıyorum,çünkü onun gözünde küçük düşmekten korkuyorum,karizmayı bozmak istemiyorum esprili bi şekilde söylemem gerekirse.gerçi o da biliyor az çok benim çekingen bir insan olduğumu ama tam olarak neler yaşadığımın farkında değil.bir de konuşma bozukluğu başladı bende,aklımdan geçen şeyleri kelimelere dökemiyorum,başı sonu belli olmayan cümleler çıkıyor ağzımdan.saçmalayıp duruyorum.doktora gidecek maddi durumum yok maalesef ama bu konuya artık bir çözüm bulmak istiyorum.ben de bunun temellerinin ailede başladığı inancındayım.annem sürekli baskın bir kişilik olarak çıktı karşımıza,o ne derse o oldu hep,hala da ben aslan burcuyum,lider özelliklerim var gibisinden konuşur durur.evin hakimi babam gibi görünse de annemdir aslında.küçükken misafirliğe gittiğimizde evsahibi kadın bize çay verdiği zaman annem öyle ters bakışlar atardı ki almazdım çayı,içmezdim ve yıllar geçtikten sonra bile hep bi duraksadım çay ikram edilirken,alsam mı acaba dedim.neyse onu atlattım allahtam ama dediğim gibi belki bu benim karakteristik özelliğimdi üstüne bir de baskın anne modeli eklenince bu hale geldim.küçükken aman ne uslu bu kız kuzu gibi maşallah diye diye büyüyüp koyun oldum ve sürünün bir parçası haline geldim.ilerde çocuğum olduğunda özgüveninin sağlam olması için elimden ne gelirse yapacağım.anlayışlı ve sözlerine değer veren bir annesi olacak kesinlikle.biraz uzun oldu farkındayım,aslında bunlar kafamdan geçenlerin yarısının yarısı bile değil ama şimdilik bu kadar,zamanı geldikçe herşeyi anlatmak istiyorum,kendinize iyi bakın.

herkese merhabalar... aslında ben geçirdiğim bir travma sonrasında 3 sene psikolojik destek aldım,  3sene antidepresan kullandım. ama o zamanlar sadece depresif hasta olduğum nedeniyleydi. 3 sene sonra baya geliştim üni.de okuyordum evden çıkmıştım kendi kendime yetmesini öğreniyordum aslında ilaçlardanmıdır nedir kaçıyordum yüzleşemediklerimden yinede...
müthiş bir mutlulukla ilaçlarımı bıraktım, sevgilimin desteğiyle, bir ağız dolusu kahkayla. fakat sorunlar 1-2 ay sonra başladı. artık ne onunla ne kimseyle konuşamamaya başlamıştım. o derin ilişki karşılıklı birbirini kullanma üzerine gelişmeye başladı. o aynı üni.mezunu üstelik hayatta kendisini kanıtlamış, gerçekleştirmiş bir insan. bense onun arkasaş çevresinde ufacık arkadaş çevremide gün geçtikçe yok ettim. etrafımda kimse kalmadı, tek kişi yaşıyorum. hayat şartları dolasıyla onunla haftanın sadece 1 günü görüşebiliyoruz, ki ben kendimi hiç ifade edememeye başladım ona. üstümde ciddi bi kaygı oluşturmaya başladı, kontrolüm iyice gitti. okuldada yalnızım evdede yalnızım, eskiden yalnızlığımı daha çok severdim. kaygı yaratıyor, özellikle o ve kendini gerçekliştirmiş arkadaş çevresi, beni kendisine yakıştırmadığını düşünüyorum, sadece yardımcı olmak için yanımda mı sorularını soruyorum, kaçamıyorumda, kim olursa olsun kişiliğim hakkında küçük ip ucu vermekten ödüm kopuyor. oda beni tanmııyor, sadece kullanıyor bu aptal kızı diyorum kendi kendime, ben kendimi tanımıyorum artık... sanki bi kişiliğim yok gibi onaylandıkça güçleniyorum ama güçlenen sadece egom oluyor, elim kolum bağlanmış topluma çıktığım anda sesim içime kaçıyor ve titreyip duruyorum... kaçma diyorum korkularınla yüzleş ama tanımlayamayorum kendi kendime onlarıda, kendim yok ki öylece bakıyorum hayata bekliyorum neyi beklediğimi bilmeden...

ya gün geçtikçe daha da battığımı hissediorum artık kendimden baska kimsem yokmus gibi geliyo.İçimdeki ezilmiş duygular beni daha da batırmaya,hayattan soğutmaya baslıyo.Yalnızlığı adım adım ruhumda hissediorum.Bu sey öle tuhaf bişey ki sizi baskalarıyla iletişim kurmaktan alıkoyuyo ve sessiz sakin drgun bi kişilik kılıfı içine sokuyo.Ne yapsam kendimi doğru dürüst ifade etmekte zorlanıyorum.Yüzüm gülmeyi unutmus ve herkes beni kendine soğuk görüyo bu yüzden ama kimseye derdimi anlatamıorum.Bi kendime bakıorum bi de baska insanlara,herkes ne güsel şen sakrak onların içine kendimi attığımda boğulmus gibi oluorum ve yeter artık daha fasla yazamıcamm cünkü yazdıkca dertler daha da gün yüzüne cıkıo...aynı dertten olan arkadaslarla konusmak isterim (always_sadness@hotmail.com)

slm ayni sorun bendede var acaba bundan nasıl kurtulabiliriz

[/img][/img]

bende böyleyim.kimseyle konuşamıyorum,sanki herkes beni küçümsüyomuş gibi geliyo,bi hata yapmaktan korkuyorum ve bu yüzden hiç aktif değilim.konuşma bozukluğuda başladı''pxiana'' da sanırım aynı şeyden şikayetçi..aklımdan geçenleri söylemiyorum,tutukluk oluyo saçmalıyorum yani...ve ben daha 17 yaşındayım hayatımı diğer arkadaşlarım gibi dolu dolu yaşamıyorum.çevremde hayat dolu insanları görünce çok imreniyorum onlara.bu sorunumu kimse bilmiyo ve bu yüzden annemle sık sık tartışıyoruz..kendimi çok çaresiz hissediyorum.herşey gözümde çok büyüyo,kendime güvenim hiç yok..keşke böyle bi sorunum olmasaydı ve keşke bende sosyal bir insan olsaydım....

aynen bnde 17 yaşındayım ve böyle arkadaş canlısı insanlara çok imreniorum bir hareket yaparsam acaba bana salağa bak napıo gözüyle bakıyorlar gibi gelio ve konuşma bozuklupu başladı ve düşündüklerimi düzgünce iafde edemioruma ve kendime güvnmde hiç yok ama bundan sonra herşeye katılmaya insanlarla konuşmaya çalışıcm biraz zor oluck konuşack bişi bulamıcm belkide ama denicm

kimseyle konuşamıorum ki..çünkü tutukluk oluo yapamıorum,konuşmadan soğudum..konuştuklarımı irdelemekten sıkıldım.acaba yanlış mı söyledim,biraz ciddi mi olsaydım,yanlış anlamış olabilir mi vs. vs.. her konuşmamım ardında bunları yaşıyorum..eğer düzgünce konuşamıyorsam ''aman, neyse öyle işte ''deyip kestirip atıyorum.zaten kimsede beni dinlemiyo...sizlerle bunu paylaşmak çok güzel çünkü hepimiz birbirimizi anlıyoruz..bundan dolayı bu siteye teşekkürlerimi sunuyorum..