Tamamiyle haklısın Huzur çocuklar insana herşeyi öğretiyor. onları büyütürken bir bakıyorsun eski utangaçlığından eser kalmamış ne işler başarmışsın kendin bile şaşırıyorsun. Helede yaptıklarının doğru sonuçlar verdiğini gördükçe daha cesaretleniyor insan daha başarılı olmaya çalışıyorsun. başarılı olunca utangaçlıkta yok oluyor.

merhaba sevgili ayşe,aramız hoşgeldin..

sorunlarını detaylıca konuşup psikolojini biraz daha rahatlatabiliriz sanırım burada arkadaşlarmızla..sen elinden geldiğince bize yazmaya paylaşmaya çalış,bizler burada sana elimizden geldiğince yardımcı olmaya çalışacağızdır..Konuşmak bir çok açıdan senin için faydalı olacaktır diye düşünüyorum..

sevgilerimle..

aslında en iyi çare müzik dinlemek...kesinlikle iyi geliyor.

herkese selam

çekingen kişilik bozukluğu konusunu okuduktan sonra bende bu özelliklerin aynılarını yaşadığımı farkettim ama zaman zaman bu beni o kadar yıpratıyor ki
 kalabalık bir ortamdaysam ve kimseyi de tanımıyorsam resmen kapana kısılmış gibi hissediyorum kendimi hapsolmuş gibi hissediyorum herkesin gözlerinin benim üzerimde olduğunu hissediyorum bu çok yıpratıcı bir durum o yüzden yeni bir işe başlamak ve yeni arkadaşlar edinmek benim için çok zor olabiliyor  bu yorumları okuduktan sonra benim gibi bu özellkikleri taşıyan insanların olduğunu gördüm bende düşüncelerimi söliym dedim

kendinize ii bakın 

MrbLar...

okudugum kadari ile cikardigim orTak bi sonuc var...[/[/font]b]

Turk toplum yapisi...

Kulturumuzun cok guzel taraflari oldugu gibi beni cok uzen taraflarida var..

Ornegin: Ayip , Yapma , etme ilerde bunlar kendini gosteriyor malesef ve kisi guvensiz  cekingen olarak yetisiyor...

Her Turk toplum icinde kendine bir sinir koyuyor( istedigini soyleyemiyor tavsiyede fikirde bulunamiyor VS VS... ) bilmekte fayda var FARKINDA olmak Herseyden once bu Sinir cizgisini kendimiz kendimize koyuyoruz..Bunun FARKINa varmali... zaten cozumde orada FARKINa vardigimizda bu eziyeti aslinda kendi kendimize yaptigimizi anliyoruz...

Toplumun Bize koydugu sinir yokmu?

-Elbette var... Bu siniri asmak kolay degil, ama imkanszda degil...

-ilk olarak cok elestiri ve dedikodu oluyor, kulturumuzde lanet ettigim konudur BOS LAF ve Dedikodu... Asli Bizansdan gecmedir.. ve tam bi hastaliktir malesef Turkiyede yasayanlarin buyuk bi yuzdesinin kapildigi hastalik...

is daha sonra Elestirenlerin hayranlik duymasina kadar uzaniyor..(hatta "belliydi bunda farkli biseyler vardi" sozunude sikca duyar oluyosunuz)


KISISEL:
Toplum olarak acizane dusundugumde bunun kalkinmaya bile %100 etkisi oldugunu fark ediyorum...

Ben doktor yada bu bolumde okuyan biri degilim... sadece bu sorunlari yasamis ve kendi cozumunu zamaninda aramis biriyim...

Bu tam bi hastalik degil bence, problemdir!...Ve problemi cozmek gerekir...
Icinde ki guce guven yolda birakmicak seni,

Problemi cozmenizde basarilar...

aaaaaahhhh aaahh çekingen kişilik bozukluğu yaktın beni şu genç yaşımda

Merhabalar...

Öncelikle , bu yazıyı tesadüf eseri buldum. Stres ile ilgili araştırma yaparken, karşıma çekingenlik ile ilgili yazı geldi. İlgimi çekti ve okudum.

Öncelikle, bu durum bende de var. Ama adını "sosyofobi" olarak adlandırmıştım. Girdiğim ortamda sığınacağım bir kişi yoksa (anne, yakın arkadaş veya güvendiğim bir dost) kendimi kötü hissediyorum. Ortamdaki herkesin bana baktığı düşüncesi (bazen utangaçlık, bazen ukalalık yaratıyor bende) ya da hareketlerimin her saniye izlendiğini düşünmem, beni fazlasıyla geriyor. Keşke bununla kalsa, bir de vücudumda titremeler oluyor. Kafamı yana çevirirken sanki robotmuşum gibi ani hareketler ediyorum, elim ayağıma dolaşıyor. Çay içerken sanki içişim izleniyormuş gibi hissediyorum ve ellerim titriyor.

Sizce, bu hastalık belli bir aşamadan sonra fiziksel bir boyuta mı bürünüyor? Bunu çok merak ediyorum. Bundan bir süre önce bu hastalığım daha ileri derecedeydi, sonra bunu arkadaşlarımla paylaştım. Kendimi dünyanın en salak insanı olarak gördüğümü falan söyleyince, beni övdüler ve kendime güvenmem gerektiğini söylediklerinde, bu durum işime yaramıştı. Hastalığım geçti sanıyordum ama yeni girdiğim bir ortamda yaşadıklarım, bu olayın tekrarlamasına sebep oldu. Hakkımda yapılan her olumsuz olay, beni büyük üzüntüye sevkediyordu. İnsanların benim hakkımdaki düşüncelerine çok çok önem veriyorum. Ama tam tersi, kimsenin fikrini kafama takmak istemiyorum.

Ayrıca fiziksel görüntümü de kafama taktığım için, insanların da gözüne batacağını sanıyorum. Çoğu kişi beni beğenir , yakışıklı bulur vs. Ama yine de bu hastalık yüzünden kendime hasret kaldım. Eski fotoğraflarıma falan bakıyorum da, kendimi çok özlemişim. Kendi resimlerimi eleştirmeden, hiçbir yargıya varmadan izlemeyi o kadar özlemişim ki...

Çok kötü bir hastalık arkadaşlar. Yalnız kaldığınızda geçiyor. Ama dışarı çıktığınız anda yakanıza yapışıyor. Hayatınızı mahvediyor.

Şu anda bu hastalığım çok üst seviyede değil. Özgüvenim tam yerinde olmasa da tamamen sıfırlanmış da değil. Bazı konularda kendime fazlasıyla güveniyorum. E onlar da olmasa ben ümitsiz vaka olurdum sanırım...

Böyle bir başlık açtığınız ve bu sıkıntıları yaşayan insanları görmemi sağladığınız ve bu sıkıntıları yaşayan tek insan olmadığımı gösterdiğiniz için size o kadar çok teşekkür ediyorum ki , umarım hayatınız istediğiniz gibi gider...

Teşekkürler...