öncelikle slm mrb arkadaşlar bende bu siteye rastgele tesedüf üzeri girdim sitede kişilik bozuklukları üzerine yapılan yorumları okuyunca bende kendimi yazmak zorunda hissettim evet yorum yazan herkes gibi bende çekingen kişilik bozukluğunu kendime yakın buldum. daha doğrusu benim rahatsızlığımda herkes gibi bu  ama bu rahatsızlığın sebebi; ne benim nede diğer arkadaşlarım, tamamen şartlarla ilgili olduğunu düşünüyorum. şartlar böle bi olumsuzluğun ortaya çıkmasına sebep oldu çünkü bende gerçi bi çok arkadaşım bu konuya değinmiş küçüklükten beri ne zaman bi işe kalkışmaya çalışsam ailemden birileri özellikle annemle babam sen yapamassın beceremessin sen yetersizsin deişleri büyük bir ihtimalle etkili oldu. bende sosyal bi ortamda kendimi ii ifade edemediğimi düşünüyorum.çekiniyorum  kendimde sanki bir eksiklik var gene diğer işler gibi daha doğrusu sen yapamassın dayatmalarından dolayı ben bunu yapamam beceremem hata yaparsam gene bulunduğum ortamda kendimi değersiz hissetmeme sebep olacaktır diye düşünüyorum ama gerçekten bu hastalığın içinde olan arkadaşlarıma ve kendime diyeceğim şudur:ben ve siz asla yetersiz deiliz sadece verilen bi işi yada her hangi bi olayı eksiksiz yapma düşüncesinden kaynaklandığını düşünüyorum biz bir çok şeye sahibiz bence bi kere bi insanın kendini yetersiz olarak görmesi kendini yani olumsuz yönlerinin farkına varması kolay  bi iş deil ve bu olumsuzluklarını kapatmaya çalışması kendini geliştirmek istemesi gerçekten zor ve takdir edilmesi gereken bir şey ama işte niye bi sosyal ortama girince böle bi can sıkıntısı yaşıyorum anlıyamıyorum bu yaşa kadar her insan gibi olumsuz şeyler bana dayatılmış olabilir kendi kendime bunun üstesinden gelmeliyim desemde bi türlü olmuyo ancak kendimi bi ortamda uzuuuuuun bir süre kalınca  ifade edebiliyorum o zamanda böle kendimi değersiz hissetmek gibi düşüncelerden sıyrılıp ondan sora bulunduğum ortamda kendimi çok ii ifade edebiliyorum kısacası ben ve benim gibi olan arkadaşlara tekrardan söliyorum. biz bence asla yetersiz deiliz bu gibi hislere kapılmamızda, tamamen şartlar bulunduğumuz ortamlar etkili oldu ama artık kendimizi tanıyoruz yeteneklerimizin farkına varıyoruz olumsuz yönlerimizi düşünüp kendimizi paralayacağımıza kaybettiğimiz o asıl kişiliğimizi kendine güveni tam olan kişiliğimizi, ruhumuzun derinliklerinden çıkaralım haden bakalım işe düşüncelerimizden paylaşalım olmadı bi daha olmadı bi daha olana kadar böle kendimi kendimize söliyelim bi şeyi kırk defa deyince olurmuş ya olursa niye olmasın

sevgili arkadaşım,uzman olmadığım alanda dilimin döndüğünce yaşantımdaki oluşumlar sonucu edindiğm tespitlerden bahsedicem.umarım yararı olur.büyüklerimiz yani ebevynlerimiz malesef çocuk yetiştirme konusunda uzman kişilerden yardım alamamışlar.toplumun çoğulu böyle hepsi olmasada.40 ,50 yaşlardan bahsediyorum.kendi çocuklukları bize nazaran çok zorluymuş.çocuğun karnı toksa beden sağlığı yerindeyse ruh sağlığı pek bilinmiyomuş.babalar çok sevdikleri halde göstremezmiş sevgilerini.oysa sevgidir ruhu besleyen.sevgidir güveni geiştiren.kişiliği belirleyen.
anne babalarımız evlat sahibi olunca kendilerinde eksik olan sevgiyi cömertçe bize vermiş göstermişler.ama ülkemizde,her alanda olduğu gibi çocuk yetiştirme konusundada uzman hizmetleri eksik.görsel basın bu konuda eksik.ailelerimiz sevgi verirken nerede duracaklarını bilinçsizlikten dolayı,kötü niyet olmaksızın bilememişler.
benim ailemde yapamazsın diye beni çok kısıtladı.hatırladığım anılarımda hep yasaklar var.bıçak elleme elini kesersin.aman makası almış babası al elinden.yalnız oynamaya çıkma.yabancılarla konuşma.serviste ayakta dırma.arkadaşına ders çalışmaya gidemezsin onları tanımıyoruz çünki.aman üzülme bi hatadır olmuş biz arkandayız.daha bi sürü şey.hep arkamdaidiler.hiç şikayetim yoktu,çünki hata yapmak benim için sorun değildi hatayı yapan bendim,cezayı çeken ,karşıdan benim adıma özür dileyen de onlardı.
gayet sevgi doluydular,böyle davranmakla beni koruduklarını biliyolardı.üzülmeme bile engeldiler hep benim yerime onlar üzülüyordu.
ve ben büyüdüm ,üniversiteli oldum.benim tüm hareketlerimi kısıtlıyan yapamazsın barkotunu ruhumun derinliklerine yapıştırdıklarını sandığım,canım anneme canım babama ne denli haksızlık yaptığımı anladım.hataları var ama çok düzgün yetiştirildiğime inanıyorum.şimdi düşünüyorum neden kısıtladıklarını,nedenmi arkadaşım çünki beni ÇOK SEVİYOLARDI.sevgiyi dolu dolu ruhuma akıtmışlar karşılık beklememişlerdi.ruhumda var olan tüm duygularım aldığım sevgiyle iyiye yönelmişti.aileme ,onların sevgisine çok güvendiğim için önce kendime sonra karşımdakine güvenmesini öğrendim.çok sevildim sevmeyi öğrendim.hatalarımda arkamdaydılar.herkesin hata yapabileceğini,hatamdan dolayı kötü insan olmadığımı öğrendim,ruhum zedelenmedi.onlar bana güvensiz değillerdi,anlatamadılar ama yaşıma göre özgürlüğümü belirlediler.sevdiğim yemekleri yaptı annem mesajı şu idi sen benim için özelsin.babam çok yorgun olurdu ama yinede bana masal okur,beni parka götürürdü.bana sen yorgunluğumdan çok daha önemlisin mesajı veriyodu.kendi kendilerini yetiştirmekle kalmamış,beni sevgiyle büyütmüşlerdi.belki eksikleri vardı.ama verdikleri eksiklerden binlerce fazlaydı.
canım annem canım babam sizi çok ama cok seviyorum.bana verdiklerinizin parasal değeri rakamlarla belirlenemezbunu malesef sözcüklerlede anlatamam.verdiğiniz sevginin aynısını sizlere duyuyorum,yüzüme bakınca dilerim görürsünüz.
böyle arkadaşım sende sevildiğin için engellenmişsin.şanslısın sende ben gibi.sevgiyi aldığın için başarılı olamıyacağın sosyal ilişki yok ,yeterki sen istekli ol.sen bence utangaçsın.girişken bi yapın yok.belki fiziki görüntünü beğenmiyo olabilirsin.belki iyi bi gözlemcisin de farkında değilsin.sosyal ilişkilerde karşındakinin kişilik özelliklerini gözleyip ,kişiliğne yakınsa arkadaş olabiliyosundur.
ne olursa olsun seni sevmekten başka suçu olmayan anne baban da arama olumsuzlukları.unutma ki birdaha seni annen kadar seven kadın,baban kadar çok seven erkek olmıycak.
sosysl yaşamdaki her birey unutma senin gibi bi insan ne eksiği ne fazlası var.at üzerinden çekingenliğini.o ne der,onlar ne düşünür diye düşünme insan gibi davranırken
mutlu olmanı dilerim arkadaşım.

bunu ayrı yazıyım dedim azel bi yerde yorumunda yazmışın:ailem beni çok seviyor o sevgiyi ruhuma akıtmışlar o sevgiyi hissetmişiz biz 20 yaşına kadar hissedemedik pek, bundan sora   hissetmenin bi anlamı var mı ?

HİÇBİR ANNE BABANIN İSTESELER DAHİ ÇOCUKLARINI SEVMEME GİBİ Bİ LÜKSÜ YOK ARKADAŞIM.ŞUNA EMİN OL ANNEN BABAN KADAR SENİ ÇÇÇÇÇÇOOOOOOOOOOOOOKKKKKKKKKKKK SEVENİ BULAMAZSIN.
emin ol sende enaz benim aldığım sevgi kadarını almışsındır.hastalandığın geceleri,üzgün anlarını hatırla.seni yanıtlarken duygulandım.şimdi onları öpücem.hadi sende öp aileni.

 :
)
hayata daima gülümse.

yahu bırakın allah aşkına.tek suçlu var o da aile.ailenizi iyiymiş gibi gösterip onların yaptıkları yanlış değildi demeyin.daha küçücük çocukken onu yapma bunu etme diyerekten zihnimize sınırlar konuldu.insan bilinçaltı küçük yaşlarda oluşur.ailelerimiz doğru olduğunu düşündükleri şeyleri yaptılar,ama bu onları suçsuz yapmaz,yapamaz.

gelin bir de bana sorun bu olayı öyle uzaktan bilmeden ailenin amacı iyiydi falan masal okumayın.siz bakkala gittiğinizde dergi alırken yüzünüz kızardı mı hiç?lanet olası hiç bir değeri olmayan bir dergiyi alırken bile yüzünüz kızardımı.okulda hiç arkadaşınızın olmadığını fark ettiğiniz an daha doğrusu bunun sebebinin siz olduğunuzu farkettiğiniz an nasıl hissettiniz.sorunun sizde olduğunu bildiğiniz halde ve bundan nefret ettiğiniz halde bunu engeleyememek nasıl bir duyguydu.bir ortamda daima bir kıyıda köşede durup diğerlerini izlemek ve aptalca herkesin ne yaptığını ne ettiğini ne düşündüğünü tahmin etmek nasıl bir duygudur.okulda biri sizin hakkınızı yediği halde ona birşey diyememek nasıl birşeydir...

gelin bu sorunları böyle acı acı yaşayın ondan sonra aileniz iyiliğini istiyordu diyin.böyle iyilik olmaz oolsun

Çekingen olmanın bir kişilk bozukluğu olduğunu bilmiyordum..Tanrım şimdi ben kişiliği bozuk bir insan mıyım?Kalabalıktan,tanımadığım insanların arasında bulunmaktan,insanların gözlerinin içine bakamamaktan nefret ediyorum..Bunu bir doktorada anlatmam çünkü bundan da nefret ediyorum..Neden anlatayım ki...Doktorun beni anlayacağını,onun da benden hasta olmadığını,ya da anlatacaklarımın aramızda kalacağını nereden bileyim..Nasıl güveneyimm...Anlatmam anlatamam...Bu yüzden hep böyle kalacağım...Beynimdeki tüm gürültüler ve tüm çekingenliğimle....Birgün beynimin çeperlerindeki yarasalarımı uçurabilirsem anlatacağım..Herşeyi bir bir anlatacağım...

sana katılıyorum huzur