merhaba arkadaşlar..sitenize yeni üye oldum.ben bulimik değilim ama çok yakın bi akrabamın bulimik olduğunu uzun zaman süren gözlemlerimle anladım.ve ona yardımcı olmaya çalışmak istiyorum.sürekli araştırıyorum.ve araştırırken sizin gibi güzel iyi niyetli açık yürekli arkadaşlara rastladım.bu konuda ona nasıl yardımd bulunacağımı en iyi siz fikirler verirsiniz diye düşündüm.onu kırmadan üzmeden.çünkü çevresinde ona baskı yapmadan onu en iyi anlayabilecek onu yargılamadan konuşabilecek tek insan benim.ne olur bana yardım edin.umarım sizlerinde başarırsınız bu hastalığı yenmeyi.unutmayın ölümden başka herşeyin çaresini bulabiliriz.hiçbirşey için geç değil.hayat uzun ve sizleri bekleyen çok güzel bi yaşamın olduğuna inanıyorum.bu güzel yaşamdan zevk almakdan sizler niye mahrum kalasınızki.

Sayın 35.5 iyi niyetli yaklaştığınızın ve çözüm bulma çabanızın farkındayım.  Fakat yeme bozukluklarını sadece "sahip olunanın bilinmemesi" olarak tanımlamak sorunu oldukça basite indirgemek ve hastayı suçlamak demektir.  Eğer gerçekten bu insanların yaşamına girerseniz, tahmin edebileceğinizden çok daha zeki, hassas ve bilgili olduklarını, mükkemmele ulaşmak için nasıl umutsuzca çalıştıklarını görebilirsiniz.   Sizin gözünüzde yeme bozukluğu olanlar sadece yokluğu bilmemekten dolayı yemeyen insanlar gibi görünebilir ama eğer gerçekten anlamaya çalışırsanız, bu insanların açlığı ve ölesiye çalışmayı nasıl master ettiklerini görebilirsiniz.  Onlara daha fazla çalışmayı ve aç kalmayı önermek, sadece bu güne kadar yaptıklarını daha fazla yapmalarını söyemekten başka bir şey değildir.  Ve bu gerçekten yardımcı olmayacaktır...

ben zaten bu tip yorumlarda bulunan insanlarda empati özelliğinin sıfır olduğuna inanıyorum. hadi empatiyi de geçtim o bir yana, eğer ki sevgili 35.5 forumda gördüğü ilk 2-3 mesaja cevap yazmak yerine oturup gerçekten detaylıca okusaydı mesajları bu tip bir mesaj yazmazdı zaten. çünkü birazcık bile anlama kabiliyeti olan her insan mesajlarımızı okuduktan sonra olayın dışarıdan göründüğü gibi keyfi olmadığını, iyileşmenin çok zor olduğunu, etc. anlar. ama tabii ki ben burada oturup ona olayı anlatacak değilim, çünkü bizim onun bu yorumlarına ya da ondan gelecek desteğe hiç ihtiyacımız yok.

bir de aklıma geldi arkadaşlar daha önce hiç yazmadım ama ben ilahi adalet denen şeye çok inanıyorum. bence siz birine birşey yaparsanız, hakkında kötüyü ister ya da düşünürseniz, onun daha kötü duruma düşmesine sebep olursanız, vs.. bir gün yaptığınız şeyin bedelini siz ya da bir yakınınız (ki bu daha da kötü) bir şekilde ödeyecektir. ben o kadar örnek gördüm ki hayatımda anlatamam. insan atacağı her adımda dikkatli olmalı ve öncesinde sonuçlarını irdelemeli.

arkadaşlar ben uzun süredir buraya girip takip etmiyodum ve yorumları yeni gördüm fakat 35.5 arkadaşın benim hakkımda öle söledini görünce çok sinirlendim ve bi önceki msjı sizi okumadan yazmıştım ve hepinize çok tşk edrim bunu ancak yaşayan bilir dışardan sölemesi çok kolay ne söliycemi bilemiyorum sadece şuan yazmamın asıl nedeni yanımda olan arkadaşlara tşk etmekti

arkadaşım ben ankara da oturuyorum..bana önerebileceğin bildiğin bir doktor var mı anoreksiya için...

selam...
yazılanları okuyunca bende bir şeyler söyleyeyim istedim şu anda 22 yaşındayım. ortaokulda biraz fazla kiloluydum 55 kadar boyum 160...
o zaman insanların alayları ile başlayan bir kilo verme dönemine girdim, 3 ay gibi kısa bir sürede yaklaşık 15 16 kilo verdim... öyle ki sabah ve öğlen yemeklerinde bir şey yemiyor, bir kutu light kola içiyor akşamsa yarım tabak sebze yemeğinden başka bir şey tüketmiyordum. daha sonra tiroid hastalığım yüzünden istemesemde yemek düzenimi değiştirmeden kilo aldım. tiroid ilaçları kullandığım dönemde tekrar 44 kilo civarına düştüm.. ve 20 yaşıma geldiğimde üniversite için istanbula geldim eskiden annem yemek yemem için çok baskı uygulardı ve onun için yerdim ama istanbula gelince bu baskı da ortadan kalktı... ben rejim yapmıyordum yani... ama öyle bir şey ki mideniz bir süre sonra küçülüyor günde bir iki dilim ekmek dışında bir şey tüketmeden yaşamaya başladım ve çok kilo verdim... daha sonra ailenin desteğiyle baya toparladım.
ama benim derdim kendimle.. güzel biriyim ve bu konuda çok takıntılıyım şu anda 34 bedene çıktım ve aynaya baktığım zaman kemiklerimin belli olmasını istiyorum yoksa çok şişmanmışım gibi geliyor bana bilmiyorum belki dğru bir düşünce değil!
yediğim her şeyin kalorisini hesaplıyorum zaten yıllardır bilinçsiz bir şekilde öyle ki tereddüte düşmeden size sayabilirim her tür yiyeceğin kalorisini...
şimdi günde 1 2 küçük light süt bir iki light yoğurt ve light kola ile yaşıyorum. 150 200 tane mekik çekip, üzerine beden egzersizleri yapıyorum 5 gün içerisinde 3 kilo verdim. ama hala kendimde bir değişiklik göremiyorum aynaya baktığım zaman her yediğim şeyden sonra tuvalete gidince tartıya çıkıyorum.
şişman olmak mide bulandırıcı bir şeymiş gibi geliyor. 41 kiloya kadar da rejime devam etmeyi düşünüyorum. aslında yemek yemeyi çok seiyorum ve çoğu yemeğe karşıda iştah besliyorum ama yemeyi düşünüp hayır yememeliyim kilo vermeliyim diyorum. sürekli kendimi kontrol ederek yaşıyorum.
zor yani bilmiyorum ama hasta olduğumu kabul etmiyorum!

Herkese mrb...yazılarınızı okudum ve okudukça kardeşimi daha ıyı anladım.kız kardeşim anoreksiya hastası 1,62 boyu,38 kıloda.Babamı kaybetmemızle kardeşim dıyete başladı.1 ay once oğrendık anoreksıya olduğunu ve şuan hastanede yatıyo.hastalığını kabullendı ama kılo almak ıstemıyo.Algı bozukluğu var kendını kılolu goruyo oysa çok zayıf .Bır aydır terapi goruyo ama hiç bır etkısını gormedı.ve kendısıde ınanmıyo ıyıleşebıleceğine.doktoruda ne yapacağını bılmıyo.ıyıleşenlerden yardım istıyorum nasıl ıyıleştınız?ve netten bu hastalığı araştırmadan once kardeşime bıraz sert davranıyorddum.nıye yemıyorsun?herşey senın elınde ye ıyıleş dıyordum.ama şimdi oğrendım kı çok yanlış yapmışım.şimdi ona nasıl davranmam gerektiğinide bılmıyorum.o yuzden sıze soruyorum nasıl davranmam gerekıyo?ıyıleşmesıne yardımcı olmam için ne yapmalıyım?


Lütfen yardımcı olun...