herkeze iyi akşamlar. sitenizin adını az evvel. daha öncede yazıştığım creadan aldım. kendisi hepimizin gururu ve inancı. gelelim bana . ben 32 yaşında evli üniversite mezunu bir bayanım. 16 yıldır anoreksiim. yaklaşık 4 aydır terapi görüyorumve ilaç desteği alıyorum. buraya yazmak istememin sebebi hala umudu ve inancı olanlarla tanışmak ve destekleşmek. çünkü bu tür hastalıklarda kendine acımanın en büyük kaçış olduunu örendim. tedavi olmaya başladığımdan beri oldukça iyi gelişmeler kaydettim. hala az yiyiyorum. ama başaracağıma inanıyorum. yazışmak isteyenlerle memnunuyetle yaşadıklarımı paylaşırım. umuyorum yanlış yere yazmamışımdır. ayrıca bu forumu açan dr arkadaşlarada saygılar ve teşekkürler. ilk defa belkide sınırlı da olsa artık yalnız olmadığımızı anladık. ve saklanmak yerine deşifre olmayı yüzleşmeyi. benden şimdilik bu kadar. ;)umarım burada yararlı ve güzel dostluklar geliştirirz. dostça kalın sevgilerle

merhaba ve ho_buldum. crea çok saol. ne diyeyim tuttuun alt1n olsun :Ddün buraya yazd11mda cevap alaca1m1 ama 5 dakika sonra alaca1m1 hiç dü_ünmemei_tim. çok mutlu oldum. biliyorumki pa_la_mak insan1 pozitifle_tiriyor. bugün drumla randevum vard1. konu_tukça konu_tum. asl1nda hep benzer _eyler. buradaki arkada_lar için bir_eyler söylemek istiyorum. birçoumuzun dr korkusunun alt1nda kilo almak olduunu biliyorum. ya dr bana kilo ald1r1rsa. hay1r. kimse size kilo ald1rm1yorb bu psikolojik rahats1zl11n ard1ndaki sebepleri görmenizi sal1yorr. böylece kendi öfkeniz alg1 yanl1_l11n1z ve y1k1m1n1zla yüzle_iyorsunuz. kilonun i_in sadece yüzeyde görünen ufak bir eisberg olduunu anl1yorsunuz.bugun ilginç bir_ey daha örendim. dr bana beynin bölümlerini gösterdi. en alttaki bölümün dou_tan varolan ilkel güdülerle ilgili olduunu söyledi. bir üsttekinin ise ki_i büyüdükçe geli_tiini ve karar veren as1l bölüm olduunu söyledi. örnek hani _u yeme ataklar1 onlar bizim çocuk ve ilkel güdülerimizi çal1_t1rd11m1zda ba_1m1za geliyor. yani t1pk1 bir bebek gibi doyma güdüsünü anlamland1rmakta güçlük çekiyoruz. dikkat yapam1yor deiliz. yapm1yoruz. yani beynimizin geli_kin eri_kin taraf1n1 kullanm1yoruz. ben ataklara inanm1yorum. bende ya_ad1m. ama inanc1m1 yitirdim. çünükü onlar1n duddurulamaz olduunu sanmak .kendini aldatmak. nedenmi . ben anlad1mki ben istediim için yiyiyorum yada yemiyorum. bu dudruramayaca1m bi_i deil. yeme ata1n1 durduramamak öfkeyi durduramamak gibi. yani .durdurmamamk. durmay1 istememek.istersem _uanda bir yeme ata1 ya_ar1m. tabi istersem ama istem1yorum. benim kontolümde olan bi_i beni nas1l yönetebilirki. evet _imdilik bukadar. payla_1mlar1n1z1 bekliyorum. ve dikkatimi çeken anoreksiya ba_l11n1n alt1n1n bombo_ olu_uydu. acaba neden. sevgilerimle

selam vilan,

ben de yaklaşık 4-5 senedir anoreksiya nervosa hastaliğiyla boğuşuyorum.
son zamanlarda iyileşme yolunda bayağı çaba sarfediyorum.
nedenleri konusunda çok düşündüm hastalığımın. bana kalırsa, benimki taa çocukluğumdan bu yana gelen şeylerin birikimi.
güzellik takıntılı, güzelliğiyle dışarıda birçok şeyi elde etmiş bir abla ve kendini alırı beğenen bir anneyle büyüdüm ben. şişman bir kızdım ergenlik döneminin ilk yıllarında. sonra rejimle (şimdi anlıyorum ne kadr yanlış bir şey olduğunu o yaşlarda rejim yapmanın) kilo verdim. balık etli bir kıvamdaydım. annem benim çirkin olduğumu söylerdi. ablamsa bacaklarımı, burnumu, kafamın şeklini vs.. eleştirir, "ne kadar kalın bacakların var hayatın boyunca mini etek" giyemezsin sen falan derdi bana. ben ailenin akıllı ve derslerinde başarılı olan çirkin kızıydım, o da güzel, bakımlı olan ve bir sürü erkek arkadaşı olan kızı. belki bundan güç alırdı ablam ve o yüzden benim bu konuda iyi olmamam ona içten içe zevk verirdi. bilmiyorum tam olarak.
20 yaşımda iilk ciddi ve uzun ilşkimi yaşadım. tam üç sene sürdü. ilişki boyunca, erkek arkadaşım beni hep tip olarak beğenmediğini vurgulardı. şişman olduğumu söylerdi. 21 yaşıma geldiğimde tekrar rejime başladım. bu seferki ölümcül bir rejimdi. ben de zayılayıf güzelleşecektim.erkek arkadaşım beni sonunda taktir edecek, beni sevecek ve beğenecekti. zayıfladım, zayıfladım ve zayıfladım. en son 44 kiloya kadar düştüm. boyum 1.72 bu arada. sonra ailem ciddi tedirgin olmaya başladı. ve ben de kendimeden rahatsızlık duyup bir psikiyatr a baş vurdum. 5-6 ay kadar gittim ama bir işe yaramadı. sonra dedim kendi kendime yapabilirm bu işi ben.
erkek arkadaşımdan ayrıldım, ablamın da büyük desteğiyle. sonra rahatladım ve kilo almaya başladım. sonra hayatımda ilk kez aşık oldum. beni olduğum gibi kabul eden ve o şekilde çok seven bir sevgilim oldu. onunla beraber olmaya başladıktan sonra, yemekle barıştım tekrar. beraber yemek yapar yerdik. ben de kilo almaya başladım. 55 kiloya kadar çıktım. ama yine de içimde bir kurt vardı. tamamen alışamamıştım o kiloda olmaya. ama iyiydim. kilo vermeye çabalamıyorudm çok.
sonra erkek arkadaşım uzun süreliğine yurt dışına gitmeye karar verdi. ve sen de bak başının çaresine dedi bir anlamda bana. terk edilmiş hissettim kendimi. o kadar sevdiğim ve beni sevdiğine inandığım adam beni terk etmişti sanki. kilo vermeye başladım tekrar. hayatımın kontrolünü mü elime almaya çalıştım tam olarak bilmiyorum bunu yaparken. neyse zor aylar geçirdim bayağı sonra ben de atlayıp onun yanına gittim beraber kurduğumuz hayaller uğruna. gittiğim yerde olanlar hiç beklediğim türden gelişmedi. orada sevgilim beni her yapamdığım şeyden dolayı eleştirip durdu beni. o beni leştirdi, ben yemeden kesildim, onunlayken hiçbir şey yemedim, cezaydı ona yememem. üzülmesini, yaptı şeyleri tekrar yapmamasını istiyordum. ben çok üzülüyordum çünkü. ben güçsüzleştim, ama o beni ezdikçe daha güçlendi. böyle bir kısırdöngüye girdik. aylar sonra yine zayıflamış ve 46 kilo olmuş bir şekilde türkiye ye döndüm bu yılın haziran ayında.
ailem beni görünce panik oldu çok. onların benim tamamen düzelmiş olarak geri dönmemi beklerken, ben daha zayıflamış olarak geri döndüm. doktorlar aradılar bana. gidip görüştük beraber. bir psikiyatr buldular. bana ilaç verdi. ben ilaç kullanmadan tedavi olmak istiyorum dedim. olmaz, bu benim yöntemim dedi. ben olmaz dedim ve bir daha o doktora gitmedim. ve kendi kendime söz verdim ben bu hastalığı oyle ya da böyle yeneceğim.
babam bu konuda en büyük destekçim. anneme pek güvenmem, çünkü bana karşı yaklaşımı hala beni suçlar ve aşağılar nitelikte. sen hastasın, git tedavi ol, bizim huzurumuzu bozma diyor. ablam da, sağolsun çok destekçidir bana karşı. ama onun da yıllardır bitmeyen güzellik takıntısı beni biraz rahatsız ediyor. devamlı spora gider, fit bir vucudu olsun diye. bazen yemek yemeği atlar, bazen rejim yapar, ama anoreksik değil allahtan. yemeğini yer çoğu zaman. beni çirkin bulduğunu ve kilo alırsam daha güzel olacağımı söyler. işte onun da olaylara yaklaşımı başka yönden. yapack bir şey yok.
sevgilim şu anda askerde, oradan verecek çok fazla bir desteği olamıyor zaten. eskiden benim hasta olduğu kabule etmezdi ve çok komik bulurdu bir şeyi yemek isteyip de yememeyi. ilgilenmezdi benimle bu konuda. görmemezlikten gelmek üzülmesini engelliyordu sanırım. şu anda arada telefonlaşıyoruz. eskisine göre daha duyarlı sanki. ama işte sanırım artık ben onun desteğini eskisi kadar talep etmiyorum gibi geliyor bana.
yakın arkadaşlarım var bana destek olan. onlarla zaman geçirmeye çalışıyorum. ve hep dua ediyorum bu hastalıktan kurtayım diye.
şu anda 48 kilo kadar oldum. bir doktor var aile doktorumuz gibi bize çok yakın çok iyi bir adam. onun söylediği şeyleri yapmaya çalışıyorum. yavaş yavaş kilo almamı istiyor benden. ayda bir kilo kadar. o yolda ilerliyorum.
hee, arada tökezlemiyor muyum? evet, karamasarlık basıyor bazen.
ama yapabileceğimi biliyorum.
gerisini zaman gösterecek.

istersen bu konu hakkında senle saatlerce konuşabilirim. konuştukça ve yazdıkça rahatladığımı hissediyorum. sende de bu işe yarayabilir bence.

vilan merhaba,
 ben sana bir mail yolladım bugun ama "mailbox unavailable" olması nedeniyle iletilemedi mesajı geldi bana. başka bir mail adresin var mı?
yoksa yarın yeniden mi yollayayım bu adrese maili?

Meraba forum sakinleri, acaba aranızda Bursa'da yasayan var mı ? belki bir ara tanısabiliriz

Merhaba ewrem;

Öncelikle hoşgeldin. Burdaki herkes de senin gibi kurtulmak isteyen ya da kurutulup da yardım etmek isteyen insanlar...  Evet,gerçekten çok zayıfsın...Vücudumuz elbette oyuncak değil ama bir şekilde birşeyler yapıyoruz ona. Elbette zaman alacak korkularını yenmen. Diyetisyene gitmen de çok güzel birşey.... Yalnız değilsin   emin ol ki...

Sevgiler

tekrar selam..yemek yıorum ama bende ekmek fobisi var.ekmek yıemıorum we yemem gerekıomus.bense 8 senedır ekmek yemıorum:(bı dıer sorunda bu carsamba yenı bı hastaneye gıdıcem we psıkolog yardımınada baslııcam ama hastaneye yatmak ıstemıorum.benım ıcın dua edın hastaneye yatmama gerek olmasınn.cok etkılendım bu olaydan.bi düzene gırsede artık kurtulsam.umarım hepımız kurtuluruz.tekrar goruscess