teşekkür ederim  söylediklerinizi düşüneceğim.

son 3 aydır ' evet bugun son tıkınma günün,yarın bir daha abur cubur yok' diye düşündüğüm ama gene tıka basa yiyerek geçirdiğim koca boş bir günümü daha geçiriyorum..son 3 ayda ayda5 kilo aldım.ve bu gidişle almaya da devam edicem.arkadaşlarımın hepsi dalga geçmeye başladı..gülerek geçiştirdiğim bu durumu kimseyle paylaşamıyorum..anlamaz ki kimse..ancak benim durumumda olmadıktan sonra nasıl anlayabilir ki??burdaki yorumları okuyunca yalnız olmadığımı gördüm.demek ki benim gibi olanlarda varmış...
 ben çok sinirleniyorum artık bu duruma..yemekten kalkıyorum ne yesem diye düşünüyorum..işten çıkıp kendimi markette buluyorum..hatta gitmeden neler alacağımı düşünüp heyecanlanıyorum..ewe gidip birkaç saat içinde 2 günlük yeme ihtiyacımı karşılıyorum...nasıl bir durumdur bu yaa..bu kadar iradesiz olduğum için çok kızıyorum kendime.YAŞANTIMDAKİ BOŞLUĞU YEMEK İLE DOLDURUYORUM.....evet bütün derdim bu benim..
 ailemdeki sorunları,kalabalıkta ki bu yalnızlığı yiyerek unutmaya çalışıyorum..ama bunu kendime yapmamam gerek artık..
 DOKTOR BİZİZ ARKADAŞLAR.doktor kendi içimizde gizli..her şeyin çaresi vardır.neden yapamayalım...burdaki bütün arkadaşlar güç verelim birbirimize..yardım edelim..neticede herkes aynı şeyleri yaşıyor...bunun nasıl üstesinden gelebiliriz onları düşünelim,paylaşalım,YAPALIM...hadi..hadi..artık hadi...
 ÇARESİZSENİZ ÇARE SİZSİNİZ......

 Yaklaşık bir yıldır bu iğrenç şeyleri bende yaşıyorum,iğrenç diyorum çünkü kendimden nefret etmeye başladım kilo takıntısıyla başladım ve ne yesem çıkarmak istiyorum hele çıkarmayı deneyipte çıkaramadığım günler ölmek istiyorum.Hergüne bugün başladım diyerek başlamak ve sonra ne bulursam yiyip çıkarmak tek yaptığım bu gözüm dönüyor resmen on günlük yiyeceği bi saatte yiyorum artık işi o kadar ilerlettim ki sıgara içiyorum kusarken bazen yediğim şeyler geri çıkmıyor saatlerce uğraşıyorum 57 kiloyum ve böyle yaşamak istemiyorum bi türlü zayıflayamıyorum
 nasıl kurtulucam bu lanet olası düşüncelerden hiçbirşey düşünemiyorum tek düşündüğüm yemek yemek ve çıkarmak karşımdakini bile dinleyemiyorum hiçbirşeye konsantre olamıyorum ben artık kendimden umudu kestim ne olacak bilmiyorum tek bldiğim çaresizliğim...

Erim arkadaşım zor günler geçirmişsiniz,kelepçe taktırdığınızı okuyunca bende yazayım dedim.Benim oğlum 13 yaşında içine kapandı bunun sebebini tayin olmamız nedeniyle arkadaşlarından ve okulundan ayrlımasına bağlamıştık.Biraz kilo problemi hep vardı zaten hatta o yaşta bir ay diyet bile yapmıştı.Ne yalan söyleyim bende onu rahatlatmak için destekledim.Epeyce forma girmişti.Daha sonra yine tayin olduk bu kez İstanbula geldik ilk yıldersleride dahil iyi gitti herşey.Bu arada oğlum çok akıllı bir çocuk idi.Çok çaba sarfetmeden Kadıköy Anadolu Lisesini kazanmıştı.Ama orta ikide sınıfta kaldı sürekli ellerini yıkıyor hatta saatlerce banyoda derisini kazıyordu.Ben ise çok yorucu bir işim olmasına rağmen eve gelip sabahlara kadar onun kirli sandığı yerleri sabunlu sularla silip duruluyordum.İkna ettik doktora gittik obsesif komplusif teşhisi kondu.Lise sonda bir çok ders biriktire biriktire lise sona gelmişti.Okulu bırakıyorum dedi ve biz perişanda olsak bıraktı.Bu arada son birkaç yıl çok kilo almıştı ona şişko demelerinden nefret ediyordu.Neyse 160 kg olasıya kadar yedi yedi Boyuda 185) sokakta epey dikkat çektiği için yıllarca doktor dışında hiç dışarıya çıkmadı.En sonunda yine ikna ettik Ege Üniversitesinde İzmirde bir profosör midesine kelepçe takılmasına karar verdi.Çok zor bir ameliyattan  bir yıl sonra ideal kilosuna ulaştı.Bu kezde yiyip yiyip kusmaya başladı.Zaten ruh sağlığı çok bozuk olduğu için beslenmesi çok kötüledi.Şimdi sizden öğrenmek istediğim bu kelepçe çıkartma ameliyatı da sanıyorum takılma ameliyatı kadar zordur diye düşünüyorum.Bana bu konuda bilgi verebilirseniz çok yardımcı olursunuz.Umarım sizde herşeyin üstesinden gelirsiniz.Şimdiden çok teşekkür ederim.Özelimede yazabilirsiniz. meldakure@mynet.com.