benimle aynı şeyleri yaşayan insanların olduğunu bilmek rahatlattı bir nebze beni.çünkü derdimi anlattığımda çevremdeki insanlar o kadar anlamamış gözlerle bakıyorlarki bana.
    hayatımdaki boşlukları doldurmak için yiyorum bunu farkındayım ama yerine hiç birşey koyamadım.hiçbirşey bana yemenin verdiği rahatlığı ve geçici unutkanlığı sağlamadı.
    sonrasındaki aşırı pişmanlık ise beni mahvediyo..feci midem bulanıyo ama ben kusamayanlardanım.
     dün gece psikolojik destek almaya karar verdim.gelişmelerden haberdar ederim.görüşmek üzere....

Herkese merhaba!

Tepkisel aşırı yeme bozukluğu benim de hastalığım. Çocukluğumdan beri önüne geçemediğim ama yaşamımdaki herşeyin önüne geçen...

Hepinizin anlattığı gibi rejim yaptığım ve kilo verdiğim dönemler bolca oldu. Ama her seferinde verdiğim kiloları fazlasıyla geri aldığım için sonunda pes ettim ve bir daha rejim yapmamaya karar verdim. Aşırı yemek yememin, yemekten keyif almanın çok ötesine geçtiğini farkettiğimde ve bunu engelleyemediğimde kendimi çok çaresiz hissettim. Ne yapmam gerektiğini, nasıl beslenmem gerektiğini, sağlığım için neyin iyi olduğunu biliyordum ama bu öldüresiye yememe engel olmuyordu. Artık işin iyice çığrından çıktığı bu dönemlerde psikolojik yardım aldım, yaklaşık iki sene kadar sürdü. Terapide duygularımla yüzleşmeyi ve bastırmamayı öğrendim, pek çok sorunu da çözümlemeyi başardım. Her zaman terapinin zayıfladığım gün biteceğini düşünürdüm. Benim için bedenen ya da ruhen sağlıklı olmak zayıf olmak demekti.

Neden geçmiş zaman kullandığımı bilmiyorum. Çünkü hemen hemen herşey hala aynı! Elbette pek çok şey değişti, asla başaramayacağımı düşündüğüm şeyleri başardım. Ama tüm bunlar bana bir anlam ifade etmiyor, çünkü hala şişmanım.

Daha fazla uzatmak istemiyorum çünkü çok iyi biliyorum ne demek istediğimi, neler hissettiğimi çok iyi anlayan insanlar var burada.

Ama istediğim bir şey var, o da diğer insanların da bizlerin duygularını anlaması. Şişman ya da zayıf; yeme bozukluğu olan insanlara “ne var canım azıcık boğazını tutuver” ya da “aa olur mu öyle şey yiyeceksin tabi , zorla da olsa yemek lazım” tarzı klişe cümlelerle yaklaşılmaması ve dayatılan estetik değerlerin ağır yükümlülükleri altında ezilen insanların yaşadıklarının, hissettiklerinin aktarılması için bir belgesel film yapıyorum.

Sizlerin bu konuda yardımına ihtiyacım var. Filmde kendi hikayeme yer verceğim ancak cevaplayamadığım öyle çok soru, içinden çıkamadığım o kadar çok çelişki var ki...İstiyorum ki bu filmi yaparken benzer duyguları yaşayan insanlarla beraber bir keşfe çıkalım, duygularımızla yüzleşelim ve içimizden geldiği gibi anlatalım derdimizi.

Bu belgeselde yer alma kararını vermenin çok zor olduğunu biliyorum, çoğumuz şişmanlığından utanmakta, bunu sorun ettiğini inkar etmektedir muhtemelen. Üstelik insanın duygularıyla hele de hoşnut olmadığı duygularla yüzleşmesi bunları anlatmaya çalışması ne kadar zordur inanın biliyorum. Toplum öyle acımasız ki, sırf onların eğlencesi olmamak için kendi kendimizle dalga geçeriz çoğu zaman, ya da bedenimiz kabullenmiş seviyor gibi yaparız. Elbette gerçekten böyle hissedenler de vardır ama çoğu zaman kendimizi öylesine yetersiz hissederiz ki kabul görmek adına benliğimizden ödün veririz.

Ama artık sesimizi çıkarmalı, bedenlerimizden utanmamalıyız. Eğer böyle düşünüyor ve bu filmde yer almak istiyorsanız lütfen beni haberdar edin. Tabiki, önerilerileriniz ya da her türlü paylaşım için de benimle temasa geçebilirsiniz.

Yardımlarınızı, düşüncelerinizi heyecanla bekliyorum!

Çok teşekkürler herkese!

Aslı - bedensonuciliskisi@gmail.com

Merhabalar..
yeme bozuklukları konusunda yazılanları okuyunca aslında benim durumun çok daha iyi olduğunu anlıyorum. Ben çocukluğumdan beri yemek seçen biri oldum. et (tabiki tavuk ve balık dahil), peynir, yumurta bunlara bakınca kalasik vetetaryan ama nedeni bilmediğim bir şekilde zeytinde yemiyorum. üstelik bunları yememek bir yana dokunamıyorum veya aynı sofrada bulunamıyorum da.. bu yiyemediğim hatta dokunamadığım temel şeyleri yiyebilmek istiyorum. kendimle savaşıyorum hatta bir keresinde zeytine dokunabildim. Bu tip sorunlarda bir hastalık mı tedavisi var mı? tşk.

Hoşgeldin mona,
Sana kimsenin bir şey yazmadığını düşünme lütfen, burda herkes eşit derecede önemli; sadece her zaman forumda olamıyoruz.
Kusmayı bıraktıysan sakın buna geri dönme mona... Bunu bırakmak bile başlı başına çok önemli bir şey. Tabi ki en önemlisi zayıflık takıntısından kurtulmak.
"aklımda hep zayıflamak düşüncesi başka hiçbişeyle ilgilenmiyorum tek derdim bu zayıf olunca herşey mükemmel olacak gibi geliyo" demişsin ya; bu hataya hepimiz düştük ve kaçınılmaz olarak hasta olduk. Çünkü bu hastalıklı bir düşünce şekli. Aklında sürekli zayıflama düşüncesi oldukça; zayıf veya şişman olsan da farketmez, asla mutlu olamaycaksın. İnsan kaç kilo olursa olsun yeterli görmüyor zayıflığını. Bu öyle bir algı bozukluğu ki, 20'li 30'lu kilolarda insana hala diyet yaptırabiliyor, aynaya baktığında başka bir şey görüyorsun... İyileşmeye başladıkça o görüntü normale dönüyor. Şuan senin boy-kilo oranın da gayet iyi, eminim etrafında da kimse şişman olduğunu düşünmüyordur. Ve kusmak belki başta su ve kas kaybından dolayı kilo verdiğini sanmanı sağlayabilir. Ama zaman ilerledikçe kilo alırsın. Çünkü sindirim ağızda başlar; yemeği çiğnemeye başladığın andan itibaren sindirimin başlar. Sen ne kadar her şeyi kustuğunu sansan da kilo alırsın.
Şimdi kiloyu bir yana bırakalım; bir de yaşayacağın hayatın kalitesine bakalım. Sürekli kilosuna takıntılı, mutsuz, kompleksli, depresif, kendini beğenmeyen, sevmeyen, hep yetersiz gören bir insan ne kadar mutlu bir hayat yaşayabilir sence? Bu sorunun cevabı herkes için aynı...
Hayattaki en büyük amacımız mutluluk aslında ve bu mutluluğun kilolarla kesinlikle alakası yok;)
Sen delirmiyorsun, deliren insan kilosunu takmaz, hatta hiçbir şeyi takmaz;)
"zayıf olunca herşey mükemmel olacak gibi geliyo elimde değil bazen bu yüzden ölmek bile istiyorum "
Bu söylediklerinden senin mükemmeliyetçi, ya hep ya hiççi bir insan olduğunu çıkarıyorum. Ben de aynen böyle düşünürdüm. Ama zayıf olunca da hiçbir şey mükemmel olmadı. Hatta sahip olduğum sağlığımı bile kaybettim; ruh sağlığımdan bahsetmeye zaten gerek yok...
Bu olay çok derin mona, bu sitedeki yazılarda ihtiyacın olan tüm bilgiler var, gerekirse her şeyi defalarca oku ve kilona değil; düşünceni değiştirmeye odaklan. Tabi ki normal bir insan olabilirsin; "insan isteyip de bedelini ödediği her şeyi başarabilir" (sevdim bu sözü;)
Sevgiler

slm ben kronik bir obezim. hikayemi dinleseniz bana acırdınız ve hala kiloluyum. bitsin artık bu ızdırap bıktım ben. sadece psikolojik yardımı denemedim şimdi bunu almak istiyorum sizce bir faydası olur mu? deneyimli arkadaşlrım varsa psikolojik destekle kilo verip veremeyeceğimi merak ediyorum lütfen bana yazın. ha hikayemi merak eden olursa  yazabilirim.                     sevgilerimle...... ??

anlatayım
 1970 doğumluyum.  1986 da babamı kaybettim . ozamana kadar balık etli bir kızdım. fakat babamdan sonra kilo almaya başladım
. akapunktur denedim ve lise sonda 7 kilo vererek normale döndüm üniversite ile tekrar kilo aldım 80 lerde geziyordum. derken sözlendim . evlenmeden kilo vermeliydim n utra slim vardı. oraya devam ettim 14 kilo verdim. evlendim 70 kiloyla hamile kaldım . doğum yaptığımda 96 kiloydum. ve kızım bir aylıktı ben tam 100 kilo idim.tam 10 sene bu kiloda kaldım .ha pardon bir keresinde 15 kilo verdim . aileye yeni bir gelin geliyordu. kendimi toparlamalıyım diye rejim yapmıştım ama yine kilo aldım.2005 ocak ayına kadar 2 kere akapuntura 3 kez de diyetisyene gittim.  isimlerini verebilirim. izmir de ler.feryal toplu,leyla hoşafçıoğlu,ebru güneş yağcı .ama bir kaç kilo verip yine alıyordum artık tükenmiştim  bir keresinde hipnoz bile yaptırdım  soyadı demirel olan bir diş hekimi alsancaktaydı ama uyuyamadım diye bir daha gitmedim. veeeeeeeeeeee  115 kilo olmuştum kilo alıp vermekten bıkmıştım.artık öyle kötü hissediyordum ki sanki kalp krizi geçirip ölecekmişim gibi   ha bu arada ben de ÖĞRETMENİM artık ayakta ders anlatamaz hale gelmiştim.   2005 ocak ayında mideme kelepçe taktırmaya karar verdim 16 ocakta da taktırdım. harikaydı artık yemek canım istemiyordu . güzel günler geçirdim6 yada tam 46 kilo vermiştim. ve 69 a düştüm . DÜŞTÜM DÜŞTÜM AMA  iki kolumdan tutarak hastaneye gittim. çünkü artık hiç bir şey yiyemiyordum  ve yesemde kusuyordum .artık beyaz köpük kusmaya başlamıştım.  hala kelepçeyi çıkarttırmak istemiyordum.  AMA EŞİMİN ZORUYLA ÇIKARTTIK. çünkü ölüyordum 3 gün sonra gelseydiniz diyalize bağlamak zorunda kalabilirdik dediler.  sonra 33 şişe serum ve 9 gün hastanede yattıktan sonra  eski hayatıma başladım 75 kg ile.nerdeyse kelepçeyi çıkaralı 3  sene oluyor ve BENNNNN 99  KİLO OLMUŞUM GECELERİ HEP AĞLIYORUM NASIL OLDU BU  BEN BU HALE NASIL GELDİM AMA GELDİM. işte hikayem  rejime başladım  yine şimdi bornovada bir diyetisyene gidiyorum   bakalım  ne zaman öleceğim  çünkü   lida içmeye başladım.    aaaaaaaaaaaaaa bu arada ben o şişman 10 sene kaldığım dönemde zenical  ve redüktil içtim ama nafile.
işte hikayem                  düşüncelerinizi öğrenmek isterim.   sevgilerimle

                                                                                                       erim

lida yeni zayıflama ilaçlarından biri ama tehlikeli diye duydum

 Merhabalarr...
    bende 22 yaşındayım ve öğrenciyim yaklaşık 3 yıldır üniversite sınavlarına hazırlanırken aldığım kiloları vermeye çalışıyorum ve 70 kilolardan 60 lara inebildim fakat yeniden kilo alıyorum yeme krizlerim eskisinden daha şiddetli olmaya başladı ve artık kusuyorumda.akşama kadar normal beslenebiliyorum fakat geceleri bana bişeyler oluyor ve bir anada yemeye başlıyorum tüm gece durmadan yiyor ve sonrada kusuyorum tüm sorunum psikolojik bunun farkındayım yemek yiyerek bi şekilde kızgınlığımı atıyorum sonrada pişman olup kusuyorum.Sonrasındada kustuğum için kendime iice kızıyor olmalıyımki durumu sivilcelerimden ve yüzümden çıkartıyorum.Tüm sinirimi atarcasına tırnaklıya tırnaklıya sivilcelerimle uğraşıyorum  .çook mutsuzum bu konuda ankarada bir uzman bilen varsa mutlaka bana ismini versin