Sanırım bende bu hastalık var. Yiyorum yiyorum ondan sonra da kusturuyorum kendimi. Çok mutsuzum; bu hastalıktan kurtulmak ve zayıflamak istiyorum. Neden böyle oldum yaaa... Bilmiyorum. Yardım bekliyorum, ne yapmam lazım? Böyle bir site kurduğunuz için de çok teşekkürler. Ben bunu kimseye anlatamıyordum, utanıyordum. Saygılar

ende de vardi ama artik yok gibi
gunde bir kez yiyorum ve son hepsiyle ayni

rosina ilk önce aramıza hoşgeldin.bende çalışmaya başlayınca seninle aynı korkuları yaşadım ve sırf bu yüzden ilk iş yerimden ayrıldım çünkü dışardan yiyorlardı ve ben o zamanlar tam anlamıyla bi anaroksiaydım arada çıkardığımda oluyordu.işten ayrıldıktan sonra çok dua ettim ev yemeği yapan bi iş yeri bulayım diye o sıradada iyileşmeye başlamıştım şimdi ev yemeği yapan bi iş yerindeyim ve yiyorumda.
   rosina salata olabilir sadece bi kase çorba olabilir ama çalışırken yemek yemek şart yoksa verimin düşer hatta vucudun iflas eder biliyorum yapması çok zor ğibi geliyor ama bi denesen diyorum sadece bi çorba içsen bu öglen dışardan yiyorsanız sadece bi salata ama dene.bu siteye yazan kimse kilolu değil sadece öyle olduklarını zannediyorlar.sende öylesin
   annem azıcık kilo aldın dedi dün bana çok sevindim kemerlere yeni delikler açmaktan bıktım normal insan bedeninde giyinmek çok güzel bişey seninde düşüncelerin zamanla yumuşıycak ben hiç düzelemem zannediyordum ama oluyormuş.
   sabret ve hiç bierşeyi erteleme unutma zor olan iş zamanında yapılmayıp ertelenen iştir kendine iyi bak
   iyi bi gün dilegiyle arkadaşlar

Konu "Tepkisel Aşırı Yeme Bozukluğu". yani aşırı derecede (her boş vakitte) bir sürü yemek yeme(abur cubur vs.) ve bunları isteyerek ya da istemeyerek çıkartmamadır. kusma değil. bu da bulimik bir sorun kadar önemlidir. çünkü kişinin aklı devamlı yemek yemektedir. asla gözü doymaz ve karmakarışık bir yeme düzeni vardır.

bu yolda emin adımlarla ilerliyorum. ha evet gerçekten de kusmayı çok isterdim. ama bana göre dünyadaki en zor meziyet yemek yedikten sonra kusmak. denedim olmadı. ben de günde 75 kalori alarak yaşamaya başladım. gördüm ki midem küçüldü 12 kilo verdim 2 ayda. harika bir öz güvenle ve çıtır çıtır dolaşmak müthişti. sonra "nasılsa kilo verdim istediğimde yine bunu yaparak kilo verebilirim dedim." 1 yıl sonra verdiğim 12 kiloyu aldım. oh süper.  hala da almaya devam ediyorum. çünkü karşı koyamadığım bir yeme isteğim mevcut.

evet ne diyorduk? konumuz aşırı yemek yeme bozukluğu. kusma sorunu bir tık ötede bayanlar.

Merhaba siyahımArtık...

Hoş geldin demek ne kadar doğru olur bilmiyorum ama hoş geldin... Kendi adıma söyleyeyim beni sıkmadın ve eminim ki genelimiz sıkılmamıştır. Çünkü yaşadıklarının ne olduğunu hepimiz biliyoruz...

Çaresiz değilsin,inan ki...İlk başladığımız gün,saat,hafta ya da ay.... Hepimiz o andan nefret ediyoruz ama o andan nefret etmek ya da lanet okumak çareyi getirmez....

Ben anoreksia yüzünden 1 yıl okula gidemedim ki üst üste heyet raporları ile bitiridim ben liseyi... Ve şu an geriye bakıp dediğim tek şey "kilolu veya değil sevmişler beni ve yardım etmişler"... Elbette mutluluk oyunu oyna demiyorum ama geçmişe bakıp lanet etmek düzeltmiyor hiçbir şeyi... İyileşmek için,bu takıntılardan kurtulmak için önüne bakmalısın... Ve kötüyü bekleme!!! Yeme krizleri ne zaman başlar bilmiyorum demişsin ya.... Belki de başlamayacak...

Vee kimse anlamaz gerçekten de... Ben anoreksiaya yakalanmadan önce çok iyi hatırlıyorum ki tv'deki haberlerde görünce çok kızıyordum. Bir şeyi tam olarka bilmeden yorum yapamya bayılırız ki ben bunu çok iyi yapardım Birilerinin anlamasını beklemek de boş zaten....

Ve yalnız değilsin...İnan ki Bilmiyorum kim ne düşünüyor ama ben buradaki herkesi çok seviyorum. Kim kilolu kim zayıf görmedim,,umrumda da değil zaten! Çünkü ben buradaki herkesi oldukları gibi seviyorum! Ne güzel değil mi herkesin biribirin anlaması ya da anlamaya çalışması ve yardım etmek istemesi???

Ayrıca kimse sorunlu bir tiple uğraşmak istemiyor olabilir ama bu rahatsızlıklar birazda asosyalleştirmiyor mu? Kaçıyor mu insanlardan bizi?

Çok konuştum gece gece...

Sevgiyle kal....

teşekkür ederim..açıkcası yaLnız oLmadığımı qörmek beni biraz oLsun hafifLetti.yaşadığımız şey qerçekten çok ciddi ..ve ne yazık ki zaman qerektiriyor.2 qündür pek bişey yemiyorum.tatlıya karşı haLa hassasım ama kendimi enqeLLemeye çaLışıyorum.ama 1 kez kaçamak yaptım ve yine sonu hüsran:( artık yoruLdum bu durumdan..bir taraftan yedikten sonra yaşanan dayanıLmaz pişmanLık,diğer yandan yedikLerimizi çıkarmak için çektiğimiz binbir sıkıntı..ya aiLem qörür anLarsa birde bu var..artık iyice canımı sıkmaya başLadı.ama işin özü birazda kendimizi dış dünyadan soyutLamak diye düşünüyorum.bqn dışarı çıkıp biraz doLaştım..denizin eşsiz qüzeLLiğini,yeşiLin insanlı kendine çeken qizemini,kuşLarın havada süzüLüşLerini gördükten sonra anLadım bunu..o yüzden sana katıLıyorum arkadaşım herşey psikoLojik..tamamen öyleymiş..ama nedense hayat bazen öyle anlamsız öyle boş qeliyor ki amaan boşversene deyip kendimi bırakıveriyorum ..kur şöyle qüzel bir sofra qeç tv karşısına ye qitsin diyorum..sanki yemek yemek psikolojimi onarıcakmış qibi..!aksine yedikten sonra daha kötü hissediyorum..heleki kusmayı beceremezsem ertesi qüne kadar almış olduğum kalorileri kilo hesaplarını düşünüp ağlıyorum..artık tüm bunLar yordu beni..tek istediğim hayatta çok daha önemLi şeyler oLduğunu bir an önce qörebiLmek ve beni meşquL eden bir işe sahip oLmAK..zaten çaLışırken yemek fln aklımın ucundan qeçmiyor..inş.hepimiz zamanLa yenicez bunu..

Herkese Merhaba....
Bende de fazla yeme isteği var ve olmam gereken kilodan en azından 20 kg. fazlayım diye düşünüyorum. Öyle yiyip çıkarmak da istemiyorum, bu o an da beni hasta ediyor çünkü. Zaten bu da sağlıklı değil diye düşünüyorum.

Benim hatam "Yeme konusunda iradesizliğim" Aslında üç öğün sofra yemeklerini fazla da yemiyorum.

Hani Şu iki kaşık yemekle çokça ekmek yiyenler var ya işte ben onlardanım.

Ya da yemek yaparken veya aklı esince ekmek arası yapıp yiyenlerdenim.

Börekler ve kremalı pastalar tam benlik. Biraz tadıp bıraksam ya... Olmuyor.

Kuruyemişler deseniz favorim. Tatlıların üzerinde krema ya da süt kaymağına bayılıyorum.

Bir de şu var ; Hani kimisi dertten, kimisi sevinçten yermiş ya; benim için ikisi de değil.. Ben dertli ya da sevinçli olursam yemiyorum. Eğer kendime sevdiğim bir meşgale bulamamışsam, sıkılıyorsam birşeyler yiyorum..

Evde yemeklerden biraz biraz artınca ne mi oluyor? "Dökülmesin, bitiriverin" diyorum, hiç kimse oralı olmuyor. Eh, benim midem kazan ya, ya da tabiri caizse fazlalıklar atıklar deposu ya, hemen hallediyorum.

Veeee;  fazlaca yemek yapma alışkanlığımdan kurtulmalıyım. Hani bizlerde adettir, yemek hazırlarkan bir kap fazla olsun bir gelen olur, aç kalmasın, ikramımız olsun gibilerden...

Ben de (İlkokullu yıllarım hariç) genç kızlık dönemlerimde öyle çöp gibi değildim yani. Ama normaldim. Sonraki yıllarda ergenlikle beraber kilolarım arttı. İlkokul yıllarımdaki fotoğrafa bakıyorum da dizlerimin kemikleri görünüyormuş..

 Sonra ne mi oldu? Annem sağolsun, "Can boğazdan gelir" felsefesini uyguladı. Ye birşey olmaz... Ye.. Ye.. Ye... Mideyi genişlettik sizin anlayacağınız.
İki evladım var Allah (C.C.) bağışlasın. Doğumlardan sonra epey zayıf oluyordum. Hamilelik döneminde aldığım gıdalar bebeklere yarıyordu zahir..

Kısacası kilo sorunum hep oldu ve bu konuda çok aşırı kilolu olmadım ama hep dengesiz gittim... Ancak Allah'a şükür ki yapı olarak kiloyu dengeli aldığımdan (yani tüm vücuda eşit dağıldığından) görüntüm daima güzeldi.

Bunun bana yeme konusundaki zararını ise çevrem, yakınlarım ve arkadaşlarım verdi. Bana hep, çok kilom olmadığını, bana yakıştığını, vb. söylediler.. Geldik bugünlere...

Şimdi menepoza girdim. Hayatı seven bir bayanım. Yani psikolojik olarak menepoz krizlerim yok. Ancak artık yaş itibariyle de sağlıklı olmanın önemini - geç de olsa- daha iyi anlıyorum.

Şimdi o gençlik yıllarımda neden daha dengelei yemedim, sağlığıma ve estetiğime neden destek vermedim diyorum. Başta annem olmak üzere, eşimin ve arkadaşlarımın da katkıları olduğunu biliyorum.

Tv. da bir canlı yayına telefonla katılan bayanı da duyunca dehşete kapıldım.
Hanım; menepoza girdiğini ve 5-6 yıl içerisinde 45-50 kg. aldığını ve 120 kiloya ulaştığını söylemez mi? Tedavi oluyormuş... Ha o, ha biz.. Hepimiz bayanız.. Boğazlar sorunu hangimizde yok ki???

Ve karar verdim :
Bu saatten sonre kimseleri suçlamanın faydası yok.
Zaten bu doğru da değil.
Ağız ve mide benim.
İrade de benim.
Ben yaparsam bir yere gelirim. Yapmazsam da sorumlusu benim. Bebek değiliz ki ağzımıza tıksınlar.

Kalori hesabı yapmaya başladım.. Şöyle kaba taslak yani... 

-Yemeklere zaten sıvı yağ kullanıyordum ama miktarı azalttım.
-Yemekleri fazla yapmıyıyorum, gelen birisi olursa paylaşırız yemeğimizi, bu da bir avantaj olur yani. 
-Sabahları ılık suya 1 tatlı kaşığı elma sirkesi karıştırıp aç karnına mutlaka içiyorum.
-Şekerin arterleri bozduğunu öğrendim.... Çaydan şekeri kestim.  Düşünebiliyormusunuz 1 kesme şekerle günde 10 bardak çay 240 kalori imiş, ben en az 2 şeker kullanıyordum      
Tatlıyı zaten meyvelerden alıyorum. Arada birazcık bal da alabilirim.
Anemilik (genelde bayanların sorunudur) olduğundan günde 5-10 tane çekirdekli kuru üzüm ve 2-3 tane kuru kayısı, 1-2 ceviz, 4-5 fındık da alabiliyorum.
-Öğünlerde en fazle 1-2 dilim ekmek yiyorum yemekle.
-Tabağımı porsiyon olarak ölçülü dolduruyorum. Ve tabağımda yiyeceğim, yani mideye dolduracağım neler var bir müddet bakıyorum. Önce gözümü doyuruyorum yani.
-Çerezleri kestim. (Çok canım çekmişse 1-2 tane alıp ağzımda uzun süre tutarak yiyorum çünkü ben de damak tadı önemliydi.) 
- Günlük 8-10 bardak su içmeye çalışıyorum.
-Hemen hergün yaya olarak çarşıya çıkıyorum ve 3-5 km. yürüyorum.

En önemlisi artık  böyle değilim.

Kararlıyım ve irademe sahip olduğumu hissediyorum.

Sağlık elden gidince hamur işleri kurtaramaz beni diye düşünüyorum. Şimdi hiç değilse tadabiliyorum. Hasta olunca hepten yasaklanmazmı yani...

Herşeyin aşırısı zararmış... Anladık ama geç anladık ...

Yine de hiçbir şey için geç değildir diyorum... ü
Herkese sevgi ve selamlar....