mavi yeşil kalın çubuklar di mi...) hastasıyım ben onların, onlar benim tek besin kaynağım bile sayılabilir..

sevgılı crnchn ,
malesef ataklarımın yogun oldugu gunler bende de evden cıkmamama kımseyle konusmama oluyor. ve o kadar cok uzuluyorumkı bu duruma.telefonum sureklı kapaalı,benle bulusmak ısteyen arkadaslarıma bınbır bahaneler uyduruyorum ve bu durumdan yasadıgın uzuntuyu emınım sadece burdakıler anlayabılr.mesela bundan 6 gun once ataksız 10 uncu gunumdu ve o 10 gun boyunca en azından yuruyuse cıkıyodum ve cok yakın arklarımla cok kalabalık ortamlar olmasa bıle dısarı cıkabılıodum.o da sadece cokcok yakın arklarımla cok sakın yerlere.blumıa benı fızıksel etkıldıgı kadar( bana kılo aldırıyor ve felaket sıslıkler yasıyorum) ruhsal daha cok etkıledı.su blumıa ortadan kalksa cokcok az yıyerek yasamaya bıle razıyım ama bunu sadece max 10 gun yapabılıyorum.normal ınsanlar gıbı beslenmek mı asla olamıyor malesef.ya gunlerce ac ya da gunlerce yemek ye kus ya da kusama....en cok o neselı gunlerımı ozledım arkalrımı kaybetmekten cok korkuyorum umarım olmaz ve duzelırız

Merhaba Arkadaşlar,
Bugün üye oldum ve bu forumu bulduğum için çok fazla mutlu oldum. Tüm forumu bir çırpıda okudum.

Ben yaklaşık 3 yıl olacak Bulimia hastalığı ile uğraşıyorum. Bunun bir hastalık olduğunu 6-7 aydır farkettim diyebilirim. Daha önce bir hastalık olduğunu düşünmemiştim. Ama artık biliyorumki kurtulması imkansız gibi gelen bir hastalık bu...

Size kendi hikayemi anlatmak istiyorum;
3 yıl önce bir holdingte çalışıyor ve yeni nişanlanmıştım. Hayatım güzel gidiyordu. Her ne kadar çok problemli bir çocukluk geçirmiş olsamda büyüdüğümde hayatımı düzene sokmuş ve mutlu olabilmiştim. Sonra aynı holding içerisinde başka bir şirkete transfer edildim, yükselme şansım vardı.
Fakat işyeri çok stresliydi. Derken işyerimdeki şikayetlerim çok fazla arttı haftasonlarımı da şirkette gece 12lere kadar geçirmeye başladım, sonrasında nişanlımla aramız bozuldu, borçlar edindim kendime derken dengemin bozulduğunu farkettim. Bu sıkıntılı dönem içerisinde kendime yeni bir arkadaş bulmuştum; Yemek yemek...

Tıpkı uyuşturucu bağımlıları gibi krizlerim geliyor, dayanılmaz bir yemek yeme isteği duyuyor işyerinde bütün gün yemek yiyor, işten çıktığımda önce normal 1 insandan 3-4 kat daha fazla yemek yiyor, eve geldiğimde aç numarası yaparak evdede bir sürü yemek yiyordum. Kusmaya cesaret edemediğimden müshil ilacı tarzında ilaçlar alıyor yada çok fazla spor yapmaya çalışıyordum... Ama artık ilaçlar bağırsaklarımı boşaltmaya yetmiyor ve etkisiz kalıyor çok kullandığımdan etki etmiyor. Kusmadığım için şanslımıyım, şanssız mıyım bilemiyorum çünkü 172 cm boyum var, 55 kilodan 75 kiloya çıktım bu 3 sene içerisinde.. Dahada almaya devam ediyorum...

Son zamanlarda ise neredeyse her akşam 2-3 restorana uğruyor ve yemek yiyorum. Ve çok fazla para harcıyorum. Kredi kartlarıma fena halde yüklenmiş durumdayım. Yemek borçlarım birikiyor. Günde 30 ytl yemek yediğinizi düşündüğünüzde ayda 900 ytl yemek harcaması yapmış oluyorsunuz çünkü.
Evde isem annem görmeden gizlice yemek yiyorum. O yokken yiyorsam tabakları yıkıyorum görmesin diye.

Artık kimseyle görüşmüyorum neredeyse. Antisosyal bir insan oldum. Kendimden midem bulanıyor... Nişanlımla aramız bir türlü düzelmiyor.. İnsanlara kendimi anlatıyorum ama kimse beni anlamıyor.... Artık yataktan bile kalkmak istemiyorum. Zorla işe gidip geliyorum. Çok yemek yemekten çok halsiz düşüyorum. Artık haplar fayda etmiyor ve heran kusmaya başlamak üzereyim. Buna engel olmaya çalışıyorum. Tuvalette bunu yapmamak için çok bocalıyorum...

27 yaşında hayatımı tükettim...

Lütfen bana yardım edin... Lütfennnnnn.........................

Günlerce aç kalıyorum kendimi cezalandırıyorum... Sürekli kilo alıp vermekten artık cildim elastikiyetini kaybetti ve kötü görünüyor

Bu derde nasıl yakalandığımı bilmiyorum. Fakat iyi ki bu foruma rastladım...
Bu ülkede bu konuları konuşabileceğiniz kimse yok. Ve kimse bilinçli değil sizi anlamıyor...

slm arkadaşlar bende yeni üye oldum. Aslında bu siteyi 15 gün önce keşfetmiştim ama bu hastalığın zararlarını ve sizin yorumlarınızı okuyunca çok korktum ve hiç bi şey yazmaya cesaret edemeden kapattım interneti. Başımdan aşağı kaynar sular indi resmen. Sizlere teşekkür borçluyum
kendime gelmemi silkelenmemi sağladınız. bu hastalıkla tam 4 yıldır savaşıorum. Ama bu 4 yıl içinde kendime kabul ettirememiştim hasta olduğumu.Moralim bozuk olduğu zamanlarda yapıodum bunu özellikle.Sanki midemi tıka basa doldurunca her şey bitcekmiş gibi geliyordu. aslında sorunda tamda burda başlıyor işte o suçluluk duygusu yokmu  ayanaya bakmaya çekindiğim zamanlar cildim mahvolmuş bi halde boğazım yara içinde.. nese arkadaşlar o günlere gerçekten dönmek istemiorum. en çok üsüldüğüm noktada şu; ticari çıkaralar için bir sürü propaganda yapılıyor ve bizde bu insanların oyunlarına gelip hayatımızı mahvedioruz ve şunu unutuoruz : arkadaşlar biz hayatta kalabimek için yemek yiyiyoruz yane yemek yemek için yaşamıoruz bunu kavramak ve hayata geçirmek gerekir ilk adımda bence bazen çok yemek yiyebiliriz hatta haddinden fazla yiyebiliriz nefsizmize sahip çıkamayabilirz bunlar çok doğal nihayeinde insanız hatalarımız olcaktır önemli olan nefsimizin bize sahip çıkmasını engellemek. insanoğlu istediğinde hayvandan daha aşağılık istediğindede meleklerden daha üstün olabilir her şey bizim elimizde yani kriz anlarnın geldiği zamanlarda nie o kdr yemek  yediğinizi hayırlayın çünkü yedikten hemen sonra kusucaksınız onun için ilk önce kusmamak için söz vermemiz grek bu sözü tutarsan her şey kendiliğinde olcakır eminim  nese arkadaşlar ben 15 gündür yani bu siteyi bulduğumdan beri kusmuyorum ilk hafta biras zorlandım düşündüm kussammı die ama atlattım artık nefsime sahip çıkabiliorum bu 15 günde çok değiştim bi kere cildim düzeldi hazımsızlık problemim kalktı artık daha rahat uyuyorum geceleri kendimle barıştım hepinize tekrar teşekkür ederim...

Yiğit senin de böle bi geçmişin var sanırım. bizimle payalşırsan sevinirim..

Bi de neden artık kimse foruma bii yazmıyoooooo
unuttunuz mu yoksaaaa 

ben senin bunu yenip yenemediğini, yendiysen neler yaşadıgını merak etmiştim
ama bu tavsiyeler için de cok saol
işin kotusu ben kendimi oyalıyabilecek hiçbirşey bulamıorum bunu bilmeme rağmen 

OLMUYOR!!BAŞARAMIYORUM!EN FAZLA 1 HAFTA DAYANDIMMM OLLLMUUUYYOOORRRRR!!!!!! Bi yöntem buldum kendimce atak anında birine söylüyorum,ev arkadaşım falan gizli tutmayınca yapamıyorum o beni engelliyor,sanırım bu geçici ama iyi bir yöntemdi ama gözüm karardığı için söylemiyorum çoğu zaman,engel olamıyorum kendime.Az önce ne bulduysam yedim yine,şimdi ise güç toplamaya çalışıyorum o iğrenç şey için.Bu arada bir şeye odaklanmak,ilgi alanına yoğunlaşmak gerçekten çok etkili bazen unutturyor cidden.Ama boşluğa düşüncede boşluğu doldurmak için iğrenç bir yöntem bu.Hala bir psikoloğa gitmiş değilim ben,aileme söyleyemediğim için,ailemden uzakta okuyorum ve memlekete her gittiğimde bu kez anlatıcam diyorum anlatamıyorum!Ama bu kez anlatıcam,çünkü artık gücüm kalmadı,yemeğe güç vardaaa.....Yine de umutluyum!Bununla ömür boyu yaşanmaz,geçmek zorunda ve geçicek,biliyorummm!!!