Merhabalar,

Ben siteye yeni üye oldum ve de kendim yıllarca blumiya ile yaşadım, savaştım ve de çeşitli terapi yöntemleri yaptım ve de bunu başardım.

Tabi ki bazen insanların hayatında inişler çıkışlar oluyor... Ve de bazen yine yemek sorunları olabiliyor. Önemli olan en kısa zamanda yardım alabilmek, bu sorunları paylaşabilmek...

Ben bu siteye sizlerle paylaşmak için üye oldum...

Yardıma ihtiyacı olan, soruları olan ya da sadece sorunlarını paylaşmak isteyen blumik, ya da diğer yeme sorunları yaşayanlarla, sadece fikir alışverişi için, gerekirse desteklemeye, yardımlaşmaya buradayım.

Hepinize iyi günler,

Bye

Sun

Merhaba Çiğdem Abla,

Bu benim için hiç sorun değil... Katılanlar olursa mutlaka yazışırız.... Paylaşırız... Ya da ben öylesine yine yazmaya devam ederim.

Birgün mutlaka katılanlar olur...

Selamlar

Aysun

Benim bu hastalığa kapılmam 15-16 yaşlarında başladi...

Ve de ilk başlarda bundan kurtulmayı pek istemediğimi iyi hatırlıyorum.

Sanki üzerimdeki kilolar eridikçe bu durum hosuma gidiyordu... 1-2 yıl sonra yeme kusma sorununu iyice elimden kaybetmiştim; kontrolümü kaybetmiştim. Ve de bilemiyorum ama belki o zamanlarda günde belki 30-50 kere yediklerimi çıkarıyordum.

Yediklerimde genellikle çikolata, tatlı vs... Aralarda onları bile kusuyordum.

Bazen geceleri evde gizlice yemek pişiriyordum. Makarna, soslar, yığınla tereyaği tüketiyordum. Dilim dilim ekmek, yağ, sonra bol bol süt içiyordum. Ve de sürekli ya da anında yediklerimi çıkarıyordum. Dediğim gibi bu çok kötü boyutlar almaya başladı ve de kilo da almaya basladim...

Derken o zamanlar okulda konsantasyonumu yitirdim ve de anladım ki böyle devam edemez... (Aslında belirli bir süre psikoloğa gittiğim oldu, ancak bana bu yeme-kusma zincirinden çıkmaya yeterli olmadı.)

Sonra yeme-kusma hastalarına özel bir bölümde hastanede terapi görmeye karar verdim. Benim için çok zor bir dönem oldu ama bunu başardım... İlk 2 haftaları tek bir odada, yapayalnız kaldim, WC bile yoktu (Ağır hastalara odaya tuvalet getirirler ya aynen öyle.). En çok ağır gelen o olmuştu galiba. Duş vs. de yok. Bu 2 hafta terapinin en zor dönemleriydi. Yemeklerden sonra çıkarmamak çok zor gibi de olsa yine de başarabiliyor insan.

En önemlisi de normal yemek yemeyi öğrenmek. Acıkma hissini vs...

Aralarda sadece 1 meyve, çay... Ya da ekstradan bir şey yesek bile bunu kabullenmek...

Sürekli yemeyi düşünmemek için düzenli temiz hava, kendimizi tanıma yöntemleri, mesela yüzmek, suyla temas, daha sonra cilt bakımı, kendinizi sevmeyi öğrenmek, vücut losyonuyla her duştan sonra kendinizi iyice yağlamanız, kendinize değer vermeniz, yürüyüşler yapmanız... Sevdiğiniz, sizi hayatta neşeyle dolduran, huzur veren şeylere yönelmeniz... En son ne zaman resim yapmıştınız? Saçma dahi olsa kendinize bir resim yapın, Çamurla uğraşın, rüzgarı hissedin...

Aklımda olmayan yığınla şeyler var... Bunları orada, terapi yerinde öğrendim ve de hayatımda uygulamaya çalıştım.

Kitap okumak, hayatımda en çok sevdiğim hobilerimdendi zaten. Şimdi de çok seviyorum, hala çok okuyorum. Kitap okumak da iyi bir terapi.

Trende, otobüste, heryerde...

En güzel olan da yemek yerken sevdiklerimizle yememiz, yemeği güzel hazırlamamız, tadını çıkarmamız ve de şükretmemiz...

Yemek yemek her şey gibi doğal bir şey; kötü hissetmemizi gerektiren bir şey değil...

Neyse, ben 3 ay terapi gördüm ve de daha sonra hayatımda bunları uygulamaya çalıştım ve de başardım.

Ama insanların hayatında bazen inişler çıkışlar olabiliyor, ve de 5-6 yıl sonra hayatımda büyük bir değişiklik olunca ben nedense yeniden kusmaya başladım...

Ta ki 1-2 ay mı oluyor, çok şükür yine hayatımı kontrol altına aldım ve de kesinlikle kusmuyorum. İnşallah bir daha düşünmüyorum da...

Sağlıklı yemek o kadar önemli ki...

Ama asıl önemli olan içinizdeki sesi dinlemek, asıl istediğimiz neler, bunları başarabilmek için neler yapmanız gerekiyor...

Sizi yeme kusmaya iten sebepler...

Kendinizi sevmeyi öğrenmeniz gerekiyor.

Şimdilik benden bu kadar...

:-)
hepinize selamlar

 

Merhaba Sun Ay,
Yaşadıklarınızı, duygularınızı, yapabildiklerinizi ve yapamadıklarınızı ne kadar güzel ifade etmişsiniz. Sitede bu konuda problem yaşayanların yazdıklarınızdan çok fayda alacağını düşünüyorum.
Sağlıkla kalın,

Herkese merhaba,

Siteye biraz önce üye oldum. Şuan yeme krizinden yeni çıkmış durumdayım ve moralim çok bozuk. Bu konuyu ailemden ve arkadaşlarımdan kimseyle konuşamıyorum, belki internette faydalı bir şeyler bulurum diye girdim ve sizin yazdıklarınızı okudum. Ve ben blumiya olduğumun çok da farkında değildim. Şimdi sizin yaşadıklarınızı okuyunca anladımki...
      Ama benimki o kadar da şiddetli değil... Çünkü ben hiç kusmadım, çok denedim, hatta bugün bile kaşığı neredeyse yemek borusuna kadar soktum ama kusamadım, buna sevineyim mi, üzüleyim mi bilmiyorum; çünkü ben biraz da sağlıklı beslenmeyle kafayı bozmuş biriyim. Bütün bir hafta boyunca onun yağı az olsun, şunun vitamini gitmesin diye uğraşıp duruyorum, artık bu olay hayatıma hükmetmeye başladı... Bugünden yarın ne yiyeceğimi düşünüyorum... Sonra bugünkü gibi yeme krizine giriyorum, bütün bir hafta boyunca yaptıklarım boşa gidiyor, tamamen kontrolümü kaybediyorum, inanılmaz yiyorum, sonrasında kusma çabaları, 2-3 gün aç kalmalar, laksatifler vs. vs... 7-8 aydır haftada 1 kere  oluyor... Ve sonrasında şuanda olduğu gibi iğreniyorum kendimden...
            Her seferinde bu sondu diyorum, bir daha yapmayacaksın, hayattan zevk alacaksın diyorum... Yemek yemek hayatın sadece ufak bir parçası diyorum... Kendi kendime terapi uygulamaya çalışıyorum... Ama olmuyor, uyuşturucu bağımlıları gibi durduramıyorum kendimi... Her seferinde daha çok iğreniyorum kendimden... Üstelik kriz zamanında ne yediğimin önemi yok, önüme ne gelirse yiyorum; bayatlamış, küflenmiş bir keki bile yiyebiliyorum... Sevdiğim, sevmediğim ne varsa yiyorum.
        Belki sizin uyguladığınız ve başarılı olduğunuz küçük şeyler olabilir... Hepsini öğrenmeye ihtiyacım var...

Merhaba eylul_3,

Bence ilk önce sorunun hakkında yazdığın için seni tebrik ederim. Çünkü şimdi sende bir sorunun olduğunu ve de bunu belki yanlız çözemeyeceğini anlamış durumdasın. Ancak sana nelerin yardımcı olup olamayacağını araştırman, yani denemen gerekiyor...

Bence ilk başta duyguların hakkında konuşabiliriz. Mesela seni yemeye iten durumlar ne... Ya da yemek yeme yerine başka bir alışkanlık kazandirabilsen kendine...

Ben nedense kitap okumayı tavsiye ediyorum...

Ama bundan önce eğer kendin tam başaramayacak durumdaysan bence psikoloğa gitmen çok faydalı olabilir. Ya da burada hiç çekinmeden düşüncelerini, duygularını anlatmaya çalışabilirsin. İstersen Doktor hanıma da özel yazabilirsin, herkesin bilmesini istemiyorsan...

Ben mesela 3-4 yıl blumiyadan sonra artık dayanılmaz bir noktaya gelmiştim... O zamanlarda günde belki bilmiyorum kaç kere yemek yiyordum...
Mesela annemle masada oturuyoruz ve de yemek yiyoruz, ben bütün tabağımı yiyorum, ekmekleri yağlıyorum, tıka basa kendimi dolduruyorum. Sonra daha sofradayken bir bahane uydurup tuvalete gidip yediklerimi anında çıkarıyor, sonra da yine masaya oturup devam yiyordum. Bu zannedersem o zamanlar anneme de inanilmaz acı veriyordur... Ama ben o konuda hiç konuşmak istemiyordum... Anlaşılmazmışım, kimse anlayamaz diye düşünürdüm, ya da belki kurtulmak istemezdim... Tam bilemiyorum...

Sonra akşam herkesin yatmasını beklerdim. Herkes yatınca mutfağa gider, dilim dilim ekmek keserdim, üstünü çeşitli şeylerle yağlar yerdim. Derken tatlılar, kekler... Ama kimse anlamasın diye güya her şeyden biraz biraz alırdım. Bol süt içip her seyi çıkarırdım, bu ben yorulana kadar, vücudum neredeyse dayanamayacak bitkin hale gelene kadar devam ederdi. Bazen gece yarısı makarna yapardım, üstüne soslar, yağlı mayonezli, elime ne geçerse, her şeyden azar azar... Sonra bulgur pişirirdim vs...

Aslinda o kadar korkunç ve de iğrenç geliyordur şimdi, sürekli ye kus ye kus... Derken belki bazen koltukta bitkinlikten uyur kalırdım. Bu sefer kendimi kötü hissederdim belki her şeyi kusmadıysam diye... Ertesi gün her şey yeniden başlardı...

O zamanlar ben meslek öğrenimindeydim. Annem de yanıma çok para vermek istemiyordu dışarıda fazla yememem için ve de sigara da içiyordum. Bana bir öğün kantinden yemek yemek için para veriyordu, ama yanıma evden biraz kek, ya da bisküvi, meyvamı hatta meyve suyu vs. çoğu şeyleri yanıma veriyordu... Ben daha evde çikolata tarzı bir şey bulsam sabahtan daha bunları yer, anında kusar, sonra da öyle okula ya da işe giderdim... Trende de annem yanıma ne koyduysa çoğunu bitirirdim...

Hiçbir şey dayanmıyordu bana ve de nefsim doymuyordu...

Bu arada psikolojik sorunlarım artıyordu... İş yerinde konsantrasyonum pek iyi değildi. Bazen "artık böyle yaşayamam" diyordum, ama hayat devam ediyordu...

Iyi ki de...

Çünkü sonra hayatımı birgün değiştirmeye karar verdim... Ve de terapi için bir hastaneye gittim... Ama çok fazla kustuğum için bunun içinden öylesine kendi kendime sadece psikoloğa gitmeyle aşabilecegim bir sorun değildi...

Yeme bozuklugu olan bayanlara ait bir hastanede 3 ay yatılı olarak tedavi görmeye karar verdim...

Bu benim için çok zordu ama başarabileceğimi biliyordum. Çünkü böyle devamlı yaşamak istemiyordum...

İnanin hayat sadece yemek ve kusmak olamaz...

Ve de bak sen kusmuyormuşsun, bence bu çok büyük bir avantaj, en azından bağırsaklarının, yemek borunun ritmini bozmamışsın ve de bunu bir daha sakın deneme, bırak kendine ızdırap vermeyi, deneme... İlaçlar da sakın kullanma... Normal yeme-öğütme sistemini tamamen mahvedebilirsin.

Benimle beraber hastanede bir bayan vardı, 40 yaşına gelmisti ve de yaklaşık 20 yıl ilaçlar ya da çaylar kullanmıştı... Bir deri bir kemikti... Ve de artık tuvalete bile zor çıkıyordu ya da kalın bağırsağı mı ne, dışarı doğru çıkıyormuş... Ne kadar kötü bir örnek ama bu yeme bozuklulukları çok kötü hastalıklara yol açabiliyor... Bazi 18, 20 yaşında bayanlarin kemikleri 70/ 80 yaşındaki kadınlarınki gibi olabiliyor... Kırılma riski, osteoporoz vs...

Daha neler neler ama bizler bunun içindeyken bunları asla düsünmüyoruz...

Bence asıl sorununu düzeltmeye çalış...

Ne, neden, niçin... Sana da tavsiyem bol meyve ye aralarda, 3 öğün normal yemek ye ve de bunu başarınca bir kere kendini güzel bir şeyle ödüllendir...

Mesela yemekten önce biraz salata, çorba, normal bir tabak yemek... Yemekten sonra bir meyve... Ve de bunu başarınca diğer öğüne kadar bir meşguliyet bul kendine, çocuklarla oyna, ya da komşuna git... Yaşlı birisini ziyaret et... Ne bileyim, Allah'a şükret...  Bazen kendine vakit ayır, kendini de sev, saçlarını yap. Banyonun tadını çıkar... Vücuduna body lotion'u sür... Ve de özel olduğunu unutma. Bu dünyada sebepsiz değiliz...

Sevildigini bil...

Ve de neden yaşadığını, hayatının anlamını bir düşün...

Yaşanacak çok güzel şeyler var...

Hos ve selametle kal...

Bizler hep buradayız...

PS: Daha kendim hakkında da yaşadıklarımdan anlatabilirim...
Şu anda çok şükür çok iyiyim...
Hastane süresince yaşadıklarımı, sonrasını anlatabilirim. Her şey çok başarılı geçti, bunun üzerinden simdi 7-8 sene geçiyor, ama bazen yine ufak krizlere girdiğimi hatırlıyorum... Ama insan kendini tanıyınca ve de yardım almayı öğrenince bu tür geri dönüşlerden çabuk kurtulabiliyor...

Ben de ex-eşimden ayrildiktan 1 yıl sonra oldukça bir çukura düştüm yine ama bu sitede Çiğdem Abla sayesinde yine kurtulabildim...

Biraz da içimdeki sesi yeniden dinlemeye başladım. Neden mutsuzdum ve de hayatımda neleri değiştirmek istediğimi düşündüm ve de zor da olsa denedim... İstediğim şeyleri gerçekleştirmeye karar verdim...

Allah yardımcınız olsun...

Bence her sorunun ilk çaresi konuşmak ve de paslasmak...

Derken her şey yavaş yavaş çözülebiliyor...

Kendine iyi bak...

Hoş ve de selametle kal,

Sun Ay

Merhaba,
Ben siteye yeni üyeyim ve okudukça aslında başkalarına çok aptalca gelebilecek yazdıklarınız bana hiç öyle gelmiyor. Tam dört cehennem sene. Klozet ve yanında ben, sonra aynen sizin dediğiniz gibi duş almalar. Hani grip olursunuz ve herkeste aynı semptomlar vardır, başın ağrır, ateşin çıkar gibi. Bu bir hastalık hanımlar... Medyanın incecik kadınları erkeklerin değil kadınların gözünde güzel gösterdiği... Ben Fashion Tv'deki o çirozları beğenen hiç erkek tanımadım. 
Ben 2001 yılında üniversiteyi bitirdim ve akabinde 7 ay işsiz kaldım, ilk iş tecrübemde berbattı... Sonraları evde oturunca kilo alırım diye düşündüm, babamla kuruyemiş yiyorduk, ben çok kaçırdım ve çıkarttım, sonra baktım süper bir şey bu, istediğin kadar ye ve bir parmak oooh hepsi gitti.  İstediğim zamanda bırakırım. Ama ne mümkün, 4 sene sonraki hali aynen şu rezil bir şekilde ne yesem kendimi durduramadan klozete sarılıyordum. Annemin tüm önlemleri boşuna, evden çıkarken ettiğim kahvaltıyı, apartmanın merdivenlerinde çantama sakladığım poşetime kusuyordum.
Sonunda yemeksiz, vitaminsiz, 37 kilo günler sonunda ne oldu dersiniz...
Kalbim birkaç saniye durdu, Allahtan o sırada ellerime kramp girmişti, otobüsteki insanlar beni hastaneye kaldırdı ve acilde ekg'mi görünce "Aman Tanrım" dedim. Boğazlarımdan o kadar kan gelmişti oysa...
Arkadaşlar siz ne sanıyorsunuz? Kalp kapakçıklarınız yırtılabilir, 17 yaşındaki kızlar kalp krizi geçiriyor...
Tabi ben de hooop diye bırakamadım...
Bir kere asla evde oturmayın, her yeni gün tekrar başlayın, uyanınca ben bu gün kusmayacağım, kendimi ne yaparsam yapayım seviyorum, affettim diyin, erkeklerle konuşun, ne tarz kızları beğendiklerini öğrenin, cılızları beğenen kaç adam var?
Boşverin TV'deki kadınları...
Tatile ailenizle gittiğinizde eriyen kaslarınızla şu güzel yaz mevsiminde tatilin tadını çıkaramayacaksınız. Ben bunların hepsini yaşadım.
Elimizi taşın altına sokalım. Tam 1 yıldır hiç kusmadım. 2 günde bir, haftada 1, ayda 1... Yıl oldu şimdi...
Çok zor diyordum. Ben hayatım boyunca bununla yaşıyacağım. Kendimi kusmuk olarak görüyordum.
Nasıl yendin sorusuna gelelim;
Öyle bir anda düzelmiyor işte, önceleri bir gün arayla, hatta öğün bile olabilir. Kendinizi tutmayı öğrenmeniz gerekli, başlarda kalorisiz şeyler, diyet bisküvi, meyve, sebze gibi...
Artık hangisinden mideniz değil beyniniz rahatsız olmuyorsa, sonraları belki birkaç ay sonra bir iki kaşık yemek...

Mutlaka multivitamin kullanın, çok önemli, ben one-a-day women kullanıyorum, çünkü çok az yiyoruz ve vitamin almamız lazım.
Ailenizle, arkadaşlarınızla konuşun...
Gizlemeyin, bu grip oldum gibi bir şey diye düşünün.
İnsanlar çok yardımcı oluyor.
Özellikle de anneler  sağolsun, anneciğim çok yardımcı oldu.
Psikoloğum onun küçükken beni düğüne götürmek için giydirdiği kıyafetin bana olmaması sonucu beni şişmanım diye dövmesinden kaynaklandığını iletti. Ama ben annemi affettim. Şişkoyken de, zayıf bir çirozken de beni sevdi o, bizde ileride anne olacağız. İnşallah çocuklarımız böyle olmazlar.
Erkek arkadaşım da bana çok yardımcı oldu. Yemem konusunda kimse bana karışmadı. Ben kendim hallettim. Sadece 8 ay psikoterapi gördüm. İnanın 1-2 sahne hatırlıyorum o kadar, kendimde değildim ki...
Üstelik bu hastalığın ilerleyen safhalarında yiyecek bulmak için aileden para çalma, hatta para için erkeklerle neyse işte... Aman ilerletmeyin arkadaşlar...
Sonuçları düşündüğünüzden daha kötü.
Hadi başlayın. Akşam yemekleri midede az da olsa kalacaaak.
Şimdi düşünün, ben kebap bile yedim hafta sonu. Adana ne güzelmişşş 
1.6ı boyum, 50 kiloyum. 37 kiloyken iğrenç gözüküyordum ama hep o "daha zayıf" sesini duyuyordum. Hayır kendinizi hangi kiloda sağlıklı hissediyorsanız artık. 
İleride çocuk sahibi olamayabilirsiniz, adet düzensizliğinden kist oluşuyor, yumurtalıklarda olsa bile düşük ihtimaliniz çok yüksek, yüzemiyor, spor yapamıyor, iki adımda yoruluyorsunuz.
Tekrar söylüyorum, akşam güzel bir salatayla arkasından VCD'de güzel bir filme ne dersiniz? Boşverin klozeti... Siz iyileşeceksiniz...
İmkansız değil, zor ama imkansız değil...
Ben biraz karışık anlattım ama eğer açığa kavuşturabileceğim bir şey varsa hergün buradayım hep yardımcı olurum.