20 yaşındayım. Eşimle flört döneminden sonra evlenme kararı aldık ve 3 aylık evliyiz. Çok iyi anlaşıyoruz çok da mutluyuz. Fakat eşimin ailesi yüzünden çıkan problemler bizi boşanma noktasına getirdi. Hala bir karısı olduğunun farkında değil. Annem babam ablam der başka bişey demez. Benden çok onları düşünür. Nişanlılık dönemimizde bana ailesiyle yaşayacağımızı söylemişti ve ben de kabul etmiştim. Ama şu an çok pişmanım. Anne ve babası yazın köydeler, kışın da bizimle yaşayacaklar. Bu durumdan inanılmaz rahatsızım. İntihar girişimim bile oldu. 3 ayda 3 kez boşanma kararı aldık. Ailesinden bahsetmediğimiz zaman çok iyiyiz. Fakat ne zaman konu açılsa evde fırtınalar kopuyor. Her günüm ağlamakla geçiyor. Hayattan zevk alamaz hale geldim. Antidepresan ilaçlara başladım. Evlendiğime pişmanım. Boşanmayı da istemiyorum çünkü eşimi çok seviyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum, gün geçtikçe içime kapanıyorum. Umudumu yitirmiş durumdayım.

hep kadınlar birşeylere katlanmak zorunda değil mi? ne yazık hep sen fedakarlık edeceksin eğer eşine değiyorsa yap ama seni bu kadar seven bir erkek ne kadar mutlu edebilir seni elbette sabırda hayır vardır. ama ne kadar sevsen de yaptıkları birgün o sevgini bitirebilir. yine de unutma kimse mükemmel değil onun kusuru da buymuş dayanmaya çalış istediklerinin senin olması senin ne kadar istedğine bağlı