selam herkese şimdi yeni üye oldum ve şu anda kendimi o kadar çaresiz hissediyorum ki belki bi kaç tavsiye duymak bana da iyi gelebilir diye düşündüm.evet düğüne tam bi ay kaldı.5 senedir tanıdığım ve bi senedir de nişanlı olduğum erkekle evlenmeme bi ay kaldı.korkuyorum çünkü bu beş sene zarfında çoğu kez ağır depresyonlar yaşadığım anlar oldu.şu an bile kendimi acayip derecede yorgun hissediyorum.ama beni yine istediği zaman en çok mutlu edebilen insan da o.birazcık cesaretim olsa ondan vazgeçeceğim çünkü tüm huylarını biliyorum ve birbirimizle hiç uyuşamayacağımızında farkındayım.belki de aynı sebepten dolayı kendimizi evliliğe mecbur hissediyoruz.bilmiyorum hiç emin değilim.mantığımla hareket etsem çoktan onu bırakırdım ama yapamıyorum.ne kadar haklı olursam olayım sırf gerginlik çıkmasın diye sürekli alttan alıyorum.ama tahammül gücüm bazen bitiyo ve işte o zaman kendime zarar vermeye başlıyorum bu da onun karşısında kendimi çok küçük düşürmeme  sebep oluyor.bilemiyorum ne yapmam gerekiyor.ikimize de bir şans verip kumar mı  oynamam gerekiyo yoksa mantıklı davranıp herşeyi sonlandırmam mı?

canım benim şimdiden karşısında küçük düştüğünü düşünüyorsan evlendikten sonra ezer geçer malesef.. asla taviz verme ve 2. bir şans asla.yaptığı hatanın bedelini mutlaka ödemeli.özür yetmez asla..

canım bence uzatma ilerisinde mutsuzluk olabilir. Ki tatsızlık çıkıcak diye hiç susma bir kere tatsızlık çıkar ama sonunda rahat edersin öbür türlü ömür boyunca çekersin yarın birgün ayrılmaya kalktığında babanın evine tekrar dönmek hoş olmaz. Çok incinirsin… İyi ölç tart

evlenmiş olmak için evlenme ,bizim bir tanıdık davetiyeler basıldı,ev hazırlandı ,hatta çeyiz gitti ama kayınvalide ve görümcelerin bir sözüyle iş bitti.anne dedi ki benim kızım bunlarla yapamaz.tabi bu da doğru değil ama hiç bir şey için geç değil.ben şimdi düşünüyorum ailemin yanı rahat olsaydı 20 yaşında evlenmez bu kadar ağır sorumluluklar altına girmezdim.okulumu bitirirdim ama beni şartlar mecbur etti.ailen biraz üzülür ama sonradan daha çok üzülmelerinden ve üzülmenden daha kötü olamaz.

kalbim ne diyor biliyormusunuz evet evlenmeliyim o içimdeki umudu küçücük te olsa yeşertmeliyim.yoksaelimdeki bu şansı değerlendiremediğim için daha çok üzüleceğim.bilemiyorum.sanırım yaşamadan göremeyeceğiz

sevğili arkadaşım evlilkte kumar olmaz hele şans aslaa.
mademki istemiyorsan vazgeç
ve neden kendini kuçultiyorsunki,şimdiden buna yelkenmişsin pek ilerde çoçuklara annelik ettiginde yine kendini onun karşsında kçuk mu duşureceksin.hayır aslada olmaz,çunku annelik duygularda frklılışmalar oliyor,çunku artık orda annelik kendini kuçuk dşurmez,
bence yüreğine cesaret ek ve söylee
ki istemiyorsan
pylşım için tşkler

sonuna kadar bu sözlere katılıyorum.

arka planda göze görünmeyen mevzu ise bu tür ilişkiler uyuştucu gibi bağımlılık yaratırsa ondan çok büyük bir zarar gelene kadar vaz geçmek çok zordur. yani acı çekeceğini bile bile lades. mantıklı düşünebilenler baştan yaşanmaması gereken acı dolu bir evliliğin kurulabileceğini görebilir. oysa içinde olan kişi sorunlarla o kadar sarmalanmıştırki ayrılırsam daha çok acı çekerim diye düşünür. olayın dışına hemde oldukça uzağına geçip karşıdan bakabilse bitirilmesi gereken ilişkiyi kolayca ayırt edebilir.

sevgili kova84 bizden teselli bekliyorsun. oysa bizler iki tarafında mutlu olmadığı bir evlilikten olan mutsuz çocuklar doğsun istemiyoruz. insanımızı ve vatanımızı seviyoruz. vatanımızın vatandaşı olacak tüm çocuklar sağlıklı ebeveynlerin elinde büyüsün istiyoruz.

ben acımı çekeyimki akıllanayım diyorsan herkesin olduğu gibi seninde hayatın ellerinin içinde. istersen buruşturur bir kenara koyar gün geliğinde buruşuk bir şekilde açar yeniden okursun, istersende şimdiden düzgün parlak bir sayfa ile yeniden başlarsın. ikiside can yakıyorsa ben olsam temiz sayfayla canımı yakmayı seçerim.