ben de seninle aynı durumdayım;onun istek ve beklentilerini mümkün olduğunca karşılamaya çalışıyorum bir de benim ayrı kalma sürem biraz daha fazla olduğu için(kayınvalidem bakıyor, birkaç gün arayla görebiliyorum) vicdan azbım ve ezikliğim bir kat daha artıyor ve onun isteklerini yapmaya kendimi mecbur hissediyorum. onu kendimden uzak bırakarak yaptığım haksızlığa karşı onun herşeyi  istemeye hakkı olduğunu düşünüyorum.. aslında bu şekilde ona kişiliğyle ilgili olumsuz alışkanlıklar yüklediğimin  de bilincindeyim bu yüzden kendimi frenlemeye, her isteğini karşılamamak için bunları asgariye indirmeye çalışıyorum.. ama genelde vicdanıma yenik düşüyorum...
  bence sen de kendine bu konuda sınır koymayı denemellisin, belki sen benden daha başarılı olursun...