Biz birbirine doyamayan, ayrı yerlerde yaşamak zorunda kalaniki sevgili gibiyiz seninle; buluştuğumuzda vakit nasıl geçiyor anlamıyor, isteklerimizi dar vakitlere sığdıramıyor, zor geldiği için vedalaşmadan ayrılıyoruz..Daha ayrıldığımız anda başlıyor hasret denen yakıcı yorgunluk; yoruluyoruz özlemekten, beklemekten... Öyle bir yorgunluk ki bu, kavuştuğumuzda bile dindirmeye yetmiyor zaman, dinlenemiyoruz biz birbirimizde...'Hayat bizden yana değil belki de ' diye düşünüyorum bazen... sonra belki de nankörlük yaptığımdan korkarak hayata karşı, 'bizi hasretle, yorgunlukla bileyliyor ki daha keskin olalım diyedir belki bu yaşadığımız...'diye başka bir ihtimal daha bırakıyorum avunmak için... bilemiyorum birtanem; hani insanın gözüne pus iner de sis içinde görür herşeyi belli belirsiz, benim de beynim öyle şimdi: hiçbirşeyi net göremiyor, seçemiyorum doğruyu,yanlışı...oraya buraya çarpıyorum, yara bere içinde de olsa yürümeye çalışıyorum-ki sırf senin önünü, yolunu açabileyim diye...Bu yorgunluk, bu bulanık beyin haliyle açtığımı sandığım yol dar, geçilmesi zor bir yol olabilir....öyleyse, yürümekte zorlanırsan da beni affet bebeğim, gücümün, ömrümün yüreğimin, bileğimin yettiği budur...
   Bağışla, sana bundan daha iyi bir hayat yolu bırakamayacağım için.. inşallah sen en doğru , en güzel en kolay yolu kendi gücün ve yeteneğinle bulabilirsin....
  'EVET' derim o zaman, 'işte bu güçlü, bu akıllı, bu yetenekli kız, benim kızım!' ve ben dünyaya, insanlığa aileme bıraktığım bu mirasla gurur duyuyorum...
   NOT: bunların aksi olsa bile varlığın bile bana gurur vermeye yetecektir, şüphen olmasın!!

''...yıllar yılı
  bir akvaryumda yüzen iki yitik ruhuz biz,
  neler bulduk:
  o aynı eski korkuları..
 
  KEŞKE BURDA OLSAYDIN....''     

                                                       

                                               (PİNK FLOYD-wısh you Vere here)