merhaba arkadaşım.ben de çok ciddi bir problem yaşıyorum.problemimiz dışında birçok ortak noktamız var.4 ay önce doğum yaptım.pazartesi işe başlıyorum ve tek umudum işe başlayınca depresyondan kurtulabilmek.ben de her gün geçti, geçecek, artık bitti diyorum ama en ufak bir şeyde yine yaşadıklarımı hatırlıyorum boğulacak gibi oluyorum.şu ara benimle benzer sorun yaşayanlarla dertleşmeye o kadar ihtiyacım var ki..yeniden güçlü olmak istiyorum..
dünya
benimde 4.5 ay oldu doğum yapalı
işe başlayınca düzelmedi
hatta işten bile soğudum
bana yapılanları unutup herşeye yeniden başlamak isterken yeniden aynı şeyler başlıyor
bugün kayınvalidem telefon etti.pazartesi bize geliyor. gelecek dönem ve hatta bebeğim büyüynceye kadar ben bakarım diyor. istemiyorum. özzel hayatım hiçbişeyim kalmayacak. yine her fırsatta beni eleştirip söylemediğini bırakmayacak. bense cevap bile veremeyip sadece üzüleceğim. bu sefer surat yapıyor diye eşime ağlayıp sızlayacak
işin kötüsü
diyorki bebeği izmire götürüp orda bakarım. bu ne vicdansızlıktır anlamıyorum. nasıl aklından geçer böyle bişey. yani benim bebeğimi benden koparıp alıp götürmeyi nasıl düşünür. kısacası ben kurutlmak istesemde peşimi bırakmayacaklar.
eşim ben bişey söyleyemem anneme huyu böyle diyor
deliliğe vurup bende ipleri koparmayı bile düşünüyorum
ne yapsam olmadı
mücadele edecek halim yok
başka şey düşünemiyorum
gerekirse bu evlilik bitecek
çok zordayım yok bir çaresi
Gönderen
