belinda gerçekten sen mükemmel bi insansın.bak mantıklı düşününce kendin için en doğru olanına ne güzel karar Vermişsin.bazen öfkeyle sonunu düşünmeden kararlar alabiliyoruz.ama önemli olan bunun geçici bi durum olduunu kabullenip sakinleşmeyi beklemek.tıpkı senin yaptıın gibi.sen herşeyin  en güzelini hakediyosun sakın kendini üzme.umarım hayatın biran ewwel yoluna girer..

sıkışıp kaldığını hissetmek. yok olmak ve kendini bunaltan dertlerden kurtulmak, kaçmak isteği, dayanılmaz bir arzunun içinde büyümesi ve sınırlarını aşması.

sevgili belinda geriye dönüp baktığımda bana tahmin edemeyeceğin sıkıntılarımı yaşatanlara ve beni ömrüm boyunca savaşmam gereken hastalık adı altında bir yükle bırakanlara sadece teşekkür etmek geliyor içimden. niye biliyormusun? onlar benim hayat öğretmenlerim ve onların bana verdikleri bu dersleri o zaman ben anlayamamıştım. servet harcasam bu gün daha içten gülmemi sağlayan bu hocaları tutamazdım. hayatımın içine bu kadar dersi sığdıramazdım. şimdi bakıyorum kazanan benim. o halde onlara niye kızayımki. herkes kendinden sorumlu. o deli ise ben değilim bunu gördüm sevindim. o yalancı ise ben dürüstüm bunu gördüm sevindim. onların söylediklerine inanıp kendimi küçük gördüğüm günlerime sadece acıyorum. ayaklarım daha sağlam yere basıyor ve sıkıntının her çeşitini yaşamış biri olarak neredeyse bir psikolog kadar insanları anlayabiliyor dinleyebiliyor ve kiminle dostluk yapabileceğimi ayırt edebiliyorum. ben bütün derslerden geçtim önümdeki sınavlara güvenle bakıyorum. nasıl olsa geçerim diyorum. ee bakınca sizde kazanımlarımın ne kadar harika olgu ve olgunluklar olduğunu görebiliyorsunuz değilmi? ben ölseydim bu gün bu olgun, sevgi ve bilgi dağıtan bu kadından sizde mahrum kalacaktınız.

ŞİMDİ SORUYORUM;

KAZANAN KİM?

cevabınız ben isem,bilinki  önünüzde kazanmak ve kaçmak var. her kazanç emek ister. sevgili belinda, sende kendini yetiştirmeye ve kalp gözü açıkların içine katılmaya ne dersin?

geçenlerde mailime bir yazı geldi.. ağlamakla ve gözlerle ilgili bir kadın neden ağlar diye biliyormusunuz bugüne kadar o kadar çok ağladımki belki inanmazsınız fakat bir gün sabah kalktığımda çalan kapıyı açamamıştım  ve biz kadınların yaptığı bir şey bu sürekli ağlayıp sızlamak peki de niye ağlıyoruz bir kaç gündür bunu sorguluyorum erkekler peki niçin bu kadar ketumlar ve vurdumduymazlar ..
ben onun karşısında söylediği sözler için yüreğimi o kadar berbat acıttığı için hüngür hüngür ağlarken o ise hala öfke nöbetlerinde bana bağırıp hakaretler yağdırıp hala devam ediyor sözlerine
peki diyorum biz niye ben niye bu kadar ağlıyorum her insan içi yandığında ağlar değil mi? çünkü ağlayan gözdür ve özdür.. içim yanmıştır bunu dışa vurmamız gerekmiyormu
ama ağlarken gidecek olan temellere ağlamıyormuyuz vurulan yerlerimizin aacısı deği içimizi yakan içimizden kopardıkları bizim benliklerimiz değilmi..
 her içim acıdığında ağlamamaya karar verdim elimden gelen neyse onu yapmalıyım ve yenilirsemde ben çabaladım fakat başaramadım demek değil mi......