Hatta bazen gerçeklerin hayallerden daha gerçek olduğunu kim iddia ediyor bile diye düşünürken...
Seneler sonra ilkokul aşkınla karşılaşırsın mesela...Aman ne çok sevmişsindir ama o sana hiç bakmamıştır.Sonra dikilir karşına ve der ki ' ben seni için ölüyordum , sen bana hiç bakmazdın. ' E , harika.
Durum böyleyken şimdi bu yazıda bahsi geçen halet-i  ruhiyeyi eğer son nefeste tescillerse kişi vay haline...En iyisi ya hiç duymamak ya da hep duymak
Duyana duy diyene sevgi saygı reverans.

Ya o zamanlar senin ona ilgin olduğunu bilerek yüz vermemiş ise ve şimdi gördüğünü daha çok beğendiği için geçmişi kullanıyor ise...

Bence duymadıklarımızın duyduklarımızdan görmediklerimizin gördüklerimizden daha önemli olabileceğini anlamaya çalışırken,

hayaller ile gerçekleri ayırd etmeyi iyi başarmak gerekir...

Bazen insan inanmak istediğine inanmayı tercih edebilir...

   Çok güzellll.... Ben yazılan yorumları okudum ama kafam karıştı Aslında denilecek tek kelime Ben dersimi aldım...