20 yaşındayım. Eşimle flört döneminden sonra evlenme kararı aldık ve 3 aylık evliyiz. Çok iyi anlaşıyoruz çok da mutluyuz. Fakat eşimin ailesi yüzünden çıkan problemler bizi boşanma noktasına getirdi. Hala bir karısı olduğunun farkında değil. Annem babam ablam der başka bişey demez. Benden çok onları düşünür. Nişanlılık dönemimizde bana ailesiyle yaşayacağımızı söylemişti ve ben de kabul etmiştim. Ama şu an çok pişmanım. Anne ve babası yazın köydeler, kışın da bizimle yaşayacaklar. Bu durumdan inanılmaz rahatsızım. İntihar girişimim bile oldu. 3 ayda 3 kez boşanma kararı aldık. Ailesinden bahsetmediğimiz zaman çok iyiyiz. Fakat ne zaman konu açılsa evde fırtınalar kopuyor. Her günüm ağlamakla geçiyor. Hayattan zevk alamaz hale geldim. Antidepresan ilaçlara başladım. Evlendiğime pişmanım. Boşanmayı da istemiyorum çünkü eşimi çok seviyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum, gün geçtikçe içime kapanıyorum. Umudumu yitirmiş durumdayım.

hep kadınlar birşeylere katlanmak zorunda değil mi? ne yazık hep sen fedakarlık edeceksin eğer eşine değiyorsa yap ama seni bu kadar seven bir erkek ne kadar mutlu edebilir seni elbette sabırda hayır vardır. ama ne kadar sevsen de yaptıkları birgün o sevgini bitirebilir. yine de unutma kimse mükemmel değil onun kusuru da buymuş dayanmaya çalış istediklerinin senin olması senin ne kadar istedğine bağlı

Ve 5 aylık evliliğimiz pazartesi günü ilk duruşmamızla sona doğru ilerliyor. Şuan ailemin yanındayım. Ailesiyle mutlu olduğunu söyledi ve benim onun hayatında bir değerim olmadığına kanaat getirdi...

umutsuz, baştan kabul ettiğin koşul nedeniyle, ilk 3 ayda 3 kez boşanma noktasına gelmek??

Lütfen yanlış anlama, ama eğer herkes bu denli sabırsız olsa, eminim Türkiye'de bir tane aile kalmazdı. Bu ne sabırsızlık canım?? Üzgünüm ama hayat senin için biraz olur inancındayım

Yazdıklarını okuduğumda, ben halen yaşıyor ve halen bu denli pozitif miyim?Heykelimin dikilmesi gerek düye düşündüm. Yemin ediyorum bak, samimiyim Çok da onurluyumdur aslında ve ekonmik özgürlüğümde hep vardı.

Amaaaa, birazda sabır denen şeyi bilmemiz gerekir değil mi?

 Böyledir bu işler nedense hep aileler burnunu sokar.. Ayıptır ya 3 aylık evlilerin yanında işiniz ne??

 Böyle başladıysa böyle gider bu iş.. Sevgin yetiyorsa devam et.. Ya da al karşına konuş.. Ben senin ailenle nikahlanmadım de!!..

 Erkekler bu dengeyi kuramıyor nedense.. Annem, babam, ablammış..  >:(Karşında ki kim peki?? Bundan sonra hayatını paylaşacağın eşin.. Şunu söyleyebilrim kendini ezdirme.. Kavga etmeden doğru düzgün kendini ifade et ona.. Ve sakın bir daha intiharı deneme..