Her ne kadar bir çok noktada eksik yaralar almama sebep olmuş olsa da (ki elbetteki bilemezdi.) şu an da sahip olduğum özgüvenimi anneme baorçlu olduğum bir gerçek. Zira sorularım için beni hiç bir zaman suçlamamış bilakis soru sorabilmem için yüreklendirmiştir. Bildiği ve yapabildiğinin en iyisini yapmaya çalıştığı yadsınamaz bir gerçek. Ama bu benim inimde yaşamak istediğim gerçeğini değiştirmiyor. Ara sıra böyle ben burdayım diyorum. Sonra geri dönüyorum işte 

Bir pazar günü yoldan kadının evinin önünden geçerken bütün cesaretimi toplayıp sordum. .... abla, neden çocuklarınla oynamamı istemiyordun ve anneme neden öyle davrandın diye. Yarımsaat kadar konuştuk .... ablayla. Dediki "olur mu kızım öyle şey, ben neden istemeyeyim oynamanızı. Hatta istiyorum ki aslı şimdi yanlarında ol. Sen benim kızımdan biraz daha büyüktün. Seni çok seviyordu. Sürekli arkandan seni takip ediyordu. Siz taşların üstünde dolaşırken peşinize takılmış. Sen görmemişsin arkandan geldiğini. Görsen biliyorum elinden tutardın. Eve geldiğinde dizi parçalanmıştı. Senin arkanda dolaşmasına engel olmak için bende kızdım. Olayın seninle hiç bir ilgisi yok. Annene gelice, annen hesap sorar gibi geldi bana. Sen çok küçüktün hatırlamıyorsundur hepsini. Annenin tavrına çok sinirlendi. Zaten ... abinle sorunlarımız vardı. Bi de üstüne annen gelince boğuldum bir anda. Annenin şalı almadığını biliyordum. Ama yine de canını yakmak istedim. Sonra düşündüm pişman oldum. Mazeret olarak da şal evden çıktı dedim."

Yani görünen o ki ben senelerce boşuna kötü çocuk olduğumu düşünmüşüm. Meğerse kadının tek derdi çocuğunu korumakmış. Görünen o ki benim içimdeki kötü olma korkusu senelerce bir yükü sırtımda taşımama sebep olmuş. Şimdi bunu yapmıyorum artık. Düşüncelerimi ve duygularımı saklamıyorum. Yanlış anladığımı düşündüğüm davranışlarının nedenini soruyorum. Burada asıl mesele ne sorduğun değil nasıl sorduğunla alakalı. İnsan kendisi hakkında bir bilgiye ulaşmak istiyorsa, bilgiyi alacak olduğu kişiyi savunma durumuna geçirmemeli diye düşünüyorum.

Canım acıdı hikayeyi okurken...Öyle içten anlatılmış ve betimleme okadar güzel yapılmışki bir köşeden hikayeyi izledim sanki...

Teşekkür ederim arkadaşlar. Geri bildirimleriniz bana yazılarımın bazılarınızın yüreğine dokunabildiğini hissettiriyor. Bunu tarif etmek gerçekten çok zor. Geçmiş hayatlerimi sayfalara aktarmak çok kolay olmuyor ama, birilerinin yazının içindeki bir kelimeyi dahi kendine yakın bulması tarifsiz bir mutluluk yaşatıyor bana. Dilerim herkes hayaletleri ile yüzleşebilir. Bir çocuk neyi nasıl anlaması gerektiğini ayıramayabilir. Bunları gelecekteki bir zaman için depolayabilir. Ama bence önemli olan kendi kendimizin annesi olabilmek. 

  ANNE HADI GIDIP SORALIM COCCUKLUK İŞTE SANKI GIDIP SORUNCA NE DEGISICEKSE AMA GENE DE SORALIM BELKI DE BENIM HAKLI OLDUGUM ANLASILIR HADI AMA ANNE KALKA SORLIM O TEYZE NEDEN BOYLE YAPTI BANA COK SÜPER BIR YAZIII