kız arkadaşımla 5.5 senelik bir beraberliğimiz vardı ve bunun son 2 senesi ayrı yerlerdeydik. bu iki senede bendeki heyecan bir şekilde sona erdi. aylarca görüşmedikten sonra buluştuğumuzda bile sanki hiç ayrı değilmişiz gibi hissediyor ve davranıyorduk. zaman ilerledikçe içimdeki sevgi de heyecan gibi tükenmeye başladı. geleceği düşündükçe mutsuz olacağıma inandım ve bu ilişkiyi bitirmeye karar verdim. kız arkadaşım son bi kez denemek için adeta yalvarırken ben artık bu ilişkiyi sürdürmek istemiyorum. şimdi bu ayrılığı yaşamazsam evlendikten sonra yaşayacağıma ve o zaman da daha fazla üzülüp parçalanacağıma inanıyorum. sizce kaybedilen duygular yeniden oluşur mu? o heyecan yeniden başlar mı? ayrılığa uyum süreci gerçekten de çok zor ama ben kendim için değil onun yaşadığı üzüntüden dolayı kahroluyorum. insanları üzmekten nefret ediyorum.

hiçbirşey eskisi gibi olmaz yol yakınken ,sonradan niye yapmadım demektense şimdiden ayrılın bence...koptumu kopuyor...

sizce son bi şans daha versem nasıl olur. ben şu anda ne kadar çabalarsam çabalayım başaramıyorum. bişeyler hissedemiyorum. insan hayata atılınca daha mı farklı düşünüyor bilmiyorum ama duygular asla üniversitedeki gibi olmuyor. ve bunu ne kadar ertelersem o kadar daha fazla acı çekeceğimi düşünüyorum. elbette karşımdaki insan da daha fazla acı çekecek. ve bir de ben asla nefret ederek ayrılmak istemiyorum ya da benden nefret etmesini istemiyorum.

bu durumda onun benden nefret etmesini istemiyorum. nedenlerimi  açıklamaya çalıştım. ne yapmalıyım peki ilişki bittikten sonra arkadaş kalabilmek için.

Bahaneler aramak...

Koskoca 5.5 yili hice saymak...

Karsisinda ki insani onemsememek...

Kolayi secmek...

Bencillik...

Avuntu...

Vebal...