Merhaba ,

Yoruldum..!

Çıkıyorum dedim..
Çıktım..
Yol nereye götürürse..
Yürek nereye götürürse..
Oraya..
Yoruldum insanların yalanlarından..
Yoruldum insanların süistimallerinden..
Yoruldum insanların YÜZSÜZLÜKLERİNDEN..!
Gidiyorum dedim..
Gidiyorum..
Yol nereye götürürse..
Yürek nereye götürürse..
Oraya..

30mart2008
Diyar-ıGurbet
12.45


Toprağa düşen cemre gönle, yüreğe düşer mi ki..?

GönlünüzdenSevgiYüzünüzdenTebessümEksikOlmasın..
Mahviyet

Merhaba ,

Buğün, değerli yazar Ömer Sevinçgül'ün beni etkileyen bir yazısını paylaşmak istiyorum..
Hep benden olacak değil ya paylaşımlar dimi..
Birazda alıntı olsun yani dermişim..

Felsefe yaşanır!

Kısaca “Epiktet” diyorlar ona. On dokuz asır öteden gelen bir ses. Zamanın dalgalarını aşabilen nadir insanlardan biri. Bir filozof, ama bir sürü soyut düşünceleri harmanlamakla zaman geçiren filozoflara hiç benzemiyor. Az ve öz konuşuyor. Söylediklerini sindiren ve uygulayan bir bilge. Hayatı hakkında fazla bilgimiz yok.
Ömrünün birinci devresinde esir. Zalim bir efendisi var. Epiktet’in bacağını kıskaca alıp eğlenecek kadar zalim. Zevke bak!
“Bacak kırılacak” diyor Epiktet.
Efendi dinlemiyor, kıskacı sıkmaya devam ediyor.
Çat! Bacak kırılıyor.
Filozofumuz gayet sakin, “Kırıldı işte, söylemiştim” diyor.
Bu yüzden topal... Sonra azat edilmiş. Bir sürgün, bir fakir. Küçük bir kulübede yaşıyor. Kapısız bir baraka. İçeride bir masa, bir sandalye, bir su kabı, bir de toprak lamba. Belli bir işi yok. Hiç evlenmemiş.
Onu tanımak istedim. Hayal gemisine binip zaman denizinde bir yolculuk yaptım... İşte karşımda filozofumuz. Yırtık pırtık elbisesi zayıf bedenini örtemiyor. Yüzünde hafif bir tebessüm.
“Epiktet, seninle söyleşi yapabilmek için çok uzaklardan geldim. İlgimi çekiyorsun, çünkü ben de felsefeyle ilgileniyorum.”
Yumuşak bir sesle şunu söylüyor Epiktet:
“Felsefeyle ilgileniyorum, deme. Kendimi kurtarıyorum, de!”
“Siz bunun için mi felsefe yapıyorsunuz?”
“Felsefe yapmak mı! Ne tuhaf! Felsefe yapılmaz, felsefe yaşanır. Felsefenin en önemli bölümü kuralların uygulanmasını anlatan bölümdür.
.............

.............

Alışmalısın... Yumuşak peynirin olta iğnesinde kullanılacak bir yem olmaması gibi, ılık ve gevşek adamlar da felsefe yolunda yürüyemezler. Felsefe, hikmet ve hakikat sevgisidir. Bu yolda ilerlemek isteyen, kınayıcının kınamasından çekinmemeli ve ruhu ilgilendirmeyen işlerde aptal görünmekten korkmamalı.”
“Siz niçin bu yolu seçtiniz?”
“Hakiki insan olmak için elbette... Bülbül ya da kuğu kuşu olsaydım onların yaptıklarını yapacaktım. Hâlbuki ben bir insanım ve aklım var. Öyleyse ne yapmalıyım? Varlık sebebimi bilmeli, beni göndereni tanımalı ve Onu övmeliyim. İşte bütün hayatım boyunca yapacağım şey! Bu iş için bütün insanları da bana katılmaya çağırıyorum.”
“Ama ekser insanlar bu meseleleri düşünen ve konuşanlarla alay ediyorlar...”
“Olabilir! Eğer öküzlerle domuzlar konuşabilselerdi, yemden başka şey düşünenlerle alay ederlerdi!”
Bu cevaba gülmeden edemedim... Hava sıcaktı. Alnımda ter damlaları birikmişti. Epiktet bunu fark etmiş olmalı ki, yerinden kalktı, masanın üstündeki testiyle bana su getirdi. Birazını içtim, birazını da yüzümü ıslatmak için kullandım.
“Epiktet” dedim, “izin verirsen biraz da muhtelif konulardaki düşüncelerini öğrenmek istiyorum.”
Kabul etti. İlkin ölümü sordum ona.
“İnsanları üzen nesneler ve olaylar değildir, onlar hakkında besledikleri düşüncelerdir. Ölüm bir yıkım değildir aslında. Ama ölümün bir yıkım olduğuna inancımız, işte asıl yıkım budur.”
“Ya kayıplarımız..? Dünya ayrılıklarla dolu. Neye kalbimizi bağlasak elimizden alınıyor...”
“Her ne için olursa olsun, onu kaybettim, deme. Onu geri verdim, de. Çocuğun mu öldü? Onu geri verdin. Karın mı öldü? Onu da geri verdin. Tarlanı mı elinden aldılar? İşte yine bir geri verme.”
“Ya onu elimden kötü bir adam almışsa...?”
“Onu sana verenin, falan ya da filan vasıtasıyla geri almasının ne önemi var? Onu sende bıraktığı sürece, yolcuların otellerden faydalanmaları gibi, senin olan bir şey değilmiş gibi ondan faydalan. Zaten çocuklarının, karının, dostlarının ölümsüzlüklerini istiyorsan, sen delisin. Çünkü elinde olmayan şeylerin sana bağlı olmasını istiyorsun. Bir çömleği seviyorsan, topraktan yapılmış bir çömleği sevdiğini bil. Kırılırsa üzülmezsin... Aklını başına al ve sadece senin iradene bağlı olanları iste!”
“Köleymişsiniz bir zamanlar...”
“Evet... Peki, siz köle olmadınız mı hiç? Özgür müsünüz? Her insan paranın, ünün, makamın, bir kadının, hiç olmazsa nefsinin kölesi değil mi!”
Dönme zamanım gelmişti. “Filozof” dedim, “bana bir söz söyle, ömrüm oldukça yararlanacağım bir söz. Vaktim doldu çünkü. Gitmek zorundayım.”
“Peki... Madem felsefeye ilgi duyuyorsun, madem yazılar yazıyorsun, sana son sözümü söyleyeyim: Kitap, hayata hizmet etmeli. Bilgi, eylem içindir. Bil ve bilgini sindir, kendinde uygula. Bildiklerini anlatıp durma. Koyunlar ne kadar yem yediklerini gidip çobanlarına göstermezler, ama yedikleri yemi iyice sindirdikten sonra süt ve yün üretirler. Sen de böyle ol. Bilgini davranışlarınla göster.”
Ondan ayrıldım, geldim. Getirdiklerimin bir kısmı bunlardı. Şimdi de yediklerimi sindirmeye çalışıyorum!

( Ömer Sevinçgül )



Toprağa düşen cemre gönle, yüreğe düşer mi ki..?

GönlünüzdenSevgiYüzünüzdenTebessümEksikOlmasın..
Mahviyet

Merhaba ,

Gün aydınlıkkkkkkkk..
Gün sıcakkkkkkkkkkk..
Yürek aydınlıkkkkkkkk..
Yürek sıcakkkkkkkkkkkkk..

Nasıl olmasın ki..
Can dostunuzla konuşursunuz da..
Yün aydınlık, gün sıcak olmasın..
Yürek aydınlık, yürek sımsıcak olmasın dimi yani yaaaaaaa

Esra selam abla dedimi tamamdırrrrrrrrr
Benim yelkenler suya inmiştir o zaman..
Canım benim..

Canımsın canımsın canımsın dediklerimdendir..
Canım benim..
Yeter bu kadar ya..
Sabah sabah bu kadar yeterrrrrrrrrr


Toprağa düşen cemre gönle, yüreğe düşer mi ki..?

GönlünüzdenSevgiYüzünüzdenTebessümEksikOlmasın..
Mahviyet

Merhaba ,

Gömdüm..!

Gömdüm kendimi..
Kendimi kendime gömdüm..

Beni sana ..
Beni sensizliğe..
Beni sonsuzluğa gömdüm..!
Seni bana..
Seni bensizliğe..
Seni sonsuzluğa gömdüm..

Seni kendime gömdüm..!
Kendimi bana gömdüm..!

9nisan2008
09.35
MaasNehri..


Toprağa düşen cemre gönle, yüreğe düşer mi ki..?

GönlünüzdenSevgiYüzünüzdenTebessümEksikOlmasın..
Mahviyet

Merhaba ,

Notlarımı karıştırırken yıllar önce aldığım notlarım elime geliverdiler..
Düzenlenecek, dizyan edilecek o kadar çok notlarım var ki..
Hepside birbirinden değerli..
Hepside birbirinden kıymetli gönül insanlarının seminerlerinden, konferanslarından..
Not ettiğim ve benim için hakikatten çok ehemmiyetli olanlar..
Aslında kendimi uzunca bi süre inzivaya çekmem gerekiyor da..
Bi türlü yapamıyorum yada yaptırılmıyor..

Neyse canım..
İnziva vakti gelinceye kadar durmamak gerek yinede dimi..
İyi bende hemen başlıyorum zatennnnn..
Aynen alıyorum..
Eklemeler yada çıkarmalar olacaksa sonradan olmalı ki..
Nerede olduğumun farkına varabileyim dimi..


Toprağa düşen cemre gönle, yüreğe düşer mi ki..?

GönlünüzdenSevgiYüzünüzdenTebessümEksikOlmasın..
Mahviyet

Merhaba ,

1. Gelişmiş bie HİS:

His = Estetik demektir.
Bu estetik duyguda BEDİHAT; insanilik, incelik ve yumuşak bir RUHA sahip olma vardır.
Bunlarada;
* insanlara TEŞEKKÜR hissi ile..
* insanlara SAYGI hissi ile..
* insanlara SEVGİ hissi ile sahip oluruz..
Bu duygular bizi Halıkımıza yaklaştıracaktır., Rabbimizle olan kurbiyetimizi ziyadeleştirecektir..
Kullarına sonsuz nimetler veren Cenab-ı Hakka ‘’Hamd’’ ve ‘’Sena’’ şuurlu olarak artacaktır..
Hamd cemalidir..
Cenab-ı Hakkın Cemaline bakar..
Tesbih-tazim Celalidir..
Cenab-ı Hakkın Celaline bakar..
Yani Allah’ın ( c.c ) yarattığı bütün mevcudatın harikalıklarına bakıp, görüp, müşahade edip HAYRET duyma..


Toprağa düşen cemre gönle, yüreğe düşer mi ki..?

GönlünüzdenSevgiYüzünüzdenTebessümEksikOlmasın..
Mahviyet