henüz çok gençsin mavi şey umarım 5 yıl sonra da bu sitede hala muzur yazılar yazıyor olursun. kendini niye garantide hissediyorsun. zaman insana o kadar çok şey öğretiyorki...
benim evliyken ne yaşadığımı bilmiyorsun bu nedenle boşanma olayımla ilgili yorum yapma. yaşamadan öğrenemeyeceğin ağır ve zor tecrübeler bunlar. birini bulmaya zaten niyetim yok. bu kadar travmadan sonra kimseye güvenemem. ayrıca ben ne doktorum ne de hemşire; tutturamadın yani. hastanede çalışan başka bi meslek grubundan biri...

neyse kadınlar kahve falı baktırır ve baktırmayı da severler. nasıl erkekler maçtan hoşlanıyorsa kadınlarda faldan hoşlanıyor. bunu anlaman için çok da zeki olmana gerek yok. inanmıyosan bi forum aç bakalım kahve falıyla ilgili ve olanları gör.

ayrıca tekrar ediyorum benimle uğraşma.

artık istek üzerine günlük yazıyorum arkadaşlar. 1 hafta yazmayınca özletmişim kendimi:)

allah kimsenin eline düşürmesin. çaresiz bırakmasın kimseyi. böyle bi bela bi benim başımda var heralde. çünkü bu yaratıktan ikinci bi tane daha yaratmamıştır allah. neyse bu günler de bi şekilde geçicek. ha ben çooook üzülüyorum o ayrı konu. bu yaptıklarının hiç birini de unutmucam. sana beddua da okumucam. inşallah benim elime düşmezsin. çünkü elime düşersen bu sefer susmucam.

şurda maximum 1 ay daha katlanıcaz birbirimize sabredemedin yani. ama unutma ki başıma gelen her kötü şeyde senin parmağın var. vicdanını rahatlatamazsın, sen böylesin. dün gece 8 sayfa dolusu seninle nefret öykülerimi yazdım. bi gün okutucam sana onları. sen de aciz kaldığında okutucam. benim vaktim bol beklerim

ya bu ara herşey kötü gidiyo. sabır çekmekten başka çarem yok gibi. insanlar çok üstüme geliyo. bende uzak kalmaya çalışıyorum, onları kırmamak adına ama ne mümkün. mutlaka iğnelerini batırırlar. ben kaçtıkça onlar kovalıyo sanki. offf. ne zaman gidicem ben burdan. inanılmaz bunaldım. sıfırdan bi hayat istiyorum. ne güzel bi hayal...

bugün bi çocuk şenliğine gittik oğlum ve kardeşim falan. kardeşim tutturdu keşke sen gelmeseydin. niye geldin ki. ya anlamıyorum zaten bi hafta sonum var ondada çocukla vakit geçiriyorum. bari onu gülerken göriym istedim. ben varken çocuk şimarıyomuşmuşmuş. kendi doğursunda bakalım şimartıcakmı şimartmıcakmı. bi tane çocuğum var başka olma ihtimali de yok. tabiki şimartıcam oğlumu. niye bağırim ki küçücük çocuğa. zaten söz dinliyen biçocuk, kızıcak ne var anlamadım. neyse çocukla vakit geçirmek güzeldi. eve geldik gene kardeşim tutturdu. sen gelmeseydin diye. çenemi zor tuttum. onun gibi deli deli bağırmak normal galba psikopat muamelesi gören benim çünkü.
ben evliyken çok sinirliydim. süper rahat bi kocam vardı çünki, hıhı der hiçbişi yapmazdı. hayatında bikere fatura ödememiş, bi kere çocuğunu parka götürmemiş, bikere çayını kendi koymamış, bi kere beni merak ettiği için aramamış, bi kere bile evlilik yıldönümümüzü hatırlamamış, bikere bile beni ev robotu olarak görmekten vazgeçmeyip eş olarak görememiş, aşağılamış, kullanmış... yazmakla bitmez. nasıl nefret ediyorum ondan. neyse konu sinirim di. boşandığımdan beri sinirlenemiyorum. çok tuhaf oldum. sanki ben değilim. okadar alışmışım ki sinirli halime. şu anda sorunlarım o kadar küçük geliyo ki. sanki 7 aydır tatildeyim. işte kardeşime bakınca da benim eski halimi görüyorum. asabi, gürültücü ve bencil. insanlar böyle doğmuyor, hayat bizi böyle yapıyor işte.
 bu hafta sonum pek iyi geçmedi. herkes üstüme geliyor, boğuluyorum artık. allahım bana bi çıkış yolu göster. sabır ver bana, karşımdakilere de merhamet ver. benim zaten dünyam başıma geçirilmiş benle niye uğraşıyolar ki...
 üff çok sıkıntılı oldu bu yazı da be. neyse haftaya geçer bu halim. bu hafta 2 gün çalışıcam. çok mutlu oluyom düşündükçe.

kardeşime kafayı takmış durumdayım. ikizler burcu nede olsa. anı anına uymaz. her tarafa yetişir. ben hariç. herkesin peşinden koşturup duruyo. biraz önce aradım pierrelotideymiş. ya bi benle ilgilenmiyo. beni anlayan tek kişinin o olduğunu düşünüyodum. geçen hafta ölsem diye dua ediyodum. onunla derdimi paylaştım. aramadı bile. odamı iyi gün dostu. ya benim çok arkadaşım var zaten iyi günümde yanımda olan çoook. onun yeri başkaydı ama. bi kere benim onda çok emeğim var. ben ona evimi açtım. herşeyimi anlattım. niye böyle yapıyo. boşanan görümcesi ve onun yeni sevgilisiyle gezip tozuyo. ben yine yalnız kaldım. çok içim sıkılıyo. boğuldum resmen. 3 gündür yazlıktaydık. oda ablamla yalovada. ben onunla konuşma ihtiyacı hissediyorum, o niye benle konuşma ihtiyacı hissetmiyo. beni hep ekiyo. aslında bundan çok mana çıkarmam gerekir ama bu ara ona o kadar çok ihtiyacım var ki. renkli bi tarafım kalmadı tabi, ilgisini çekemiyorum. geçen haftaki onca sıkıntıya girmemdede onun parmağı var. ben hep onu idare eden gerizekalı oldum. onu hem kıskanıyorum hem de ona acıyorum. acıma nedenim de onun kötü gününde yanında olucak olan bizleriz. yani yanlıştarafa oynuyo. şu ana kadar ah ettiğim herşey oldu. bu aahımda tutarsa zaten kendimden korkucam. 
of ya yazıyorum buraya da değişen bişi yok. herşeye hıhı dediğim sürece iyiyim. bi kere ağzımı açsam benden kötüsü olmuyo. yoruldum çok. o kadar çok ağlamak istiyorum ki. derdimi anlatabileceğim kimse de yok. arkadaşlara da herşey anlatılmaz, anlamazlar çünkü. zaten olay benim aile problemim onlar ne anlıcak.
1 aydır sabrediyorum ona karşı. artık açık açık konuşmanın vakti geldi. ama o kadar çalçene ki herşeye bi cevabı var. ben ona yardım etmeye çalıştığımda beni çok kırdı. ben unuttum. bu sefer konuşursam dönüşü olmucak diye korkuyorum. o kadar kaba bi insanki. karşısındakine her lafı söyler. göya tarzı o. anlamıyorum. insanlar birbirini kırmak için niye özel çaba sarfediyo. benim gözüme uyku girmez. o niye böyle. ne yaptım ki ben ona. bi kere bağırdım sadece. o bana hep bağırıyo. tarzı o ya doğru. bugün onu aradım yarın sana gelmeyi düşünüyorum dedim. o bana gel bile demedi. muhtemelen yeni oynaşlarıyla vakit geçiricek. yaa çok yalnızım. niye beni böyle bu depresyonla yalnız bıraktı.

bazen diyorumki arama , bakalım o seni ne zaman arıcak. bekliyorum. belki 1 hafta. beni arıyo ve hiçbişi olmamış gibi inanılıcak gibi değil. bu sefer arama zahmetindede bulunmadı. ben onu aradım o yine gezmede.

güvenicem kimse yok artık. anne ve koca kazığından sonra kardeş kazığı da yedik. afiyet olsun. mutsuz olmak için her zaman bi nedenim var benim. aklıma hiç iyi şeyler gelmiyo. hep kötü günleri düşünüyorum şu an. ve çok ağlamak istiyorum. bunun sonu gelicek mi bilmiyorum. yaşanıcak güzel günlerim vardır heralda diyorum. hani her akşamın bi sabahı vardır derler ya. belki bana bi gün güneş doğacak, sabahım olucak benimde. hayatta kendi çabam olmadan hiçbişi elde edemedim ben. yani hazırı önüme sunulmadı. hatta ailem bile yatılı okula verdi ve benden kurtuldu. kimseyede yük olmadım. hep kendi işimi kendim yaptım. bu yüzden birinden bişi istemek çok zor gelir bana. ben ondan bişi istediysem gerçekten çok kötüyümdür. o bunu biliyo. bile bile beni kırıyo. kendime acımaya başladım. onun yerinde olmak da istemezdim. IQsu düşük arkadaşlara ve çingene bi kaynanaya sahip. ancak onların yanında kendini zeki hissedebiliyo çünki. onların muhabbeti onu açıyo anlaşılan. ama bende ondan kopamıyorum. diyorum ya çok emeğim var. ben annesi gibi hep peşinden koştum onun. şimdi de benim ihtiyacım var. o beni görmüyo bile. geçen cuma hastaneye gelicekti güya gene ekti beni. niye ekilen hep ben oluyorum.

bakalım yarın neler olucak. artık onunla aramızın düzelmesini de istemiyorum. bana faydasından çok zararı var. ama kardeş işte koca olsa boşar kurtulursun. öyle olmuyo.

bugünüm çabuk geçti. keşke her günüm böyle geçsede biran önce gitsem buralardan. günde 3 kere memurlar nete bakıyom belki bi gelişme vardır diye. 1 ay daha beklicez gibi gözüküyo. yani haziranda yeni yerime başlıcam... güzel tarafı bundan sonra hiçbi yaz nöbet tutturamıcaklar bana. bayramlarda tatil yapıcam artık. 9 yıldır her bayram çalıştım. düşündükçe kendime acıyorum. insanlar eşit değil işte. millet yatağında uyurken ben geceleri nöbet tutuyorum. yorulmak diye bi kaçamak yapma şansım yok şarjlıyız yabiz, pil bitmez yani. of çok dertliyim bu konuda. bazıları şanslı doğar işte. ben şanssızlardanım. neyse bundan sonra yüzüm gülücek. şu tayin yazım gelsin artık.
  işin gıcık tarafı zaten gidicem diye işi koyveremiyorum. çünkü açığımı arıyolar, sırf dedikodu yapabilmek için. kimse şikayet etmesin gider ayak sallıyo demesin diye deli gibi çalışıyorum. çok yoruluyorum çoooook

15 gün aradan sonra gene bennnnnnnnn.

bugün ayrılışımı yaptım. her servis bana ayrı veda partisi hazırlamış. çok güzeldi. hiç beklemediğim şeylerdi. şaşkın ve mutluyum. beni kuyumcuya çevirdiler desem yeri yani, birsürü hediye almışlar. utandım doğrusu, canım arkadaşlarım hepinizi çoook seviyorum. akşamda yemeğe çıktık moda da harikaydı. gülmekten karnım ağrıyo. birsürü fotoğrafımı çektiler. zaten gelicem diyorum anlamıyolar.... tam bi vedaydı yani... şehir dışına tayin çıkınca böyle oluyo demekki. gerçi bu 4. şehrim olucak umarım hayırlı olur.
yalnız olmadığımı bana hissettirdiniz canım arkadaşlarım, hepinizi çoook seviyorum. bu bir veda değil ama ben sevdiklerime veda etmem. ayda bir görüşücez, zaten ben her hafta sonu istanbulda olucam.

dün yeni işyerime gittim. çoooooooooook iyi insanlar iş arkadaşlarım. istanbulun soğuk havası oraya uğramamış 1 yıl boyunca kafa dinlicem gibi geliyo bana, çünkü çok sakin biyer orası. oğluma kreş de ayarladık, ev tuttuk falan her konuda yardımcı oldular bana.
HAYATA KÜSMÜCEM, HERKES KÖTÜ DEĞİL. İYİLERDE VAR ...

evet gene bi aradan sonra yazıyorum.
ilk haftamı atlattım. işyerimdekiler gerçekten çok iyi insanlar. burda vakit çabuk geçiyor. düşündüğüm kadar sıkıcı bir yer değilmiş. geçen 9 yılıma yanıyorum. kader işte böyleymiş. boşan sonra tayinin çıksın. hemde hayatında ilk defa rahat et. yani benim için yata yata para kazanma devri başladı:)
istanbuldan kurtulmakda güzel. stresden uzak yaşıyorum artık. nihayet hayat bana da güldü