Hayatım boyunca her günlük tutma denemem geçmişe olan sıkı bağlarımdan sebep hep geçmişi yazmak oldu. Ne yazık. Şimdi o kopmaz sandığım köklerimi koparıp bugünden,  daha doğrusu şimdiden başlamak istiyorum. Bakalım ne kadar becerebileceğim.

Bugün bütün kaslarım günün ilk saatlerinde yaşanan tatsız bir olaydan dolayı ağrılar içerisinde. Hayal kırıklığına uğramak uzun zamandır yaşamadığım bir duygu idi. Yaşadığımı hatırladım gibi oldu tekrar. Ya da şöyle diyeyim insan olduğumu.

Çok uzun yıllardan beri ehliyet almak istiyordum ve nihayet dün bu isteğimi gerçekleştirdim. Eski bir araba almıştı sevgili eşim. Ben direksiyonumu geliştereyim diye. Ne geliştirme ama. 2,5 aylık bir sürede toplam iki saat bile çalışamadım. Bu duyarsızlığa oldukça içerlemiştim zaten. Sanırım dün geceki de bu içerlemelerin dışa çıkış haliydi. ehliyetimi elime aldım. Mesaim vardı ve legal olarak araba kullanbilmek için gecenin ilerleyen saatlerini bekliyordum. Sevgili eşim beni almak için iş yerime geldi. Bütün gün tam da bu anı beklemiştim. Arabanın kapısını açtım. Çantamı bıraktım. Ve hadi bakalım in arabadan ben kullanacağım dedim. Ve işte bu cümleyi bitirdiğimde bir cam kırılması sesi geldi içimden. Araba artık bizim değil. Sahibine götüreceğim. Bir iki saniye sessizlik. Arkasından çantamı bıraktığım yerden geri aldım ve sen git ben yürüyeceğim diyebildim. Sonra boğazıma düğümlenen ve çıkmaya bile tenezzül etmeyen bir söylenimlik bir kaç cümle. Ve ardından göz yaşları. Görünüşte oldukça basit gibi görünen bu olay beni fazlası ile sarsmıştı. Ben diğerlerinden çok fazla beklentileri olan biri değilim. Herkes her istediğini yapmakta çoğunlukla özgürdür benim hayatımda. Ama bu durum beni fazlası ile sarstı. Aslında mesele bir konuda beklenti içerisine girmek ve ardından hayal kırıklığı yaşamış olmaktı. Keşke arabanın satıldığından ya da satılacağından haberim olsaydı. Keşke bütün gün o anı beklemeseydim. Hala canım yanıyor neden ? Bir süre sonra sakinleşip bir sms yolladım. Ben bu gece ofiste kalacağım diye. Biraz sakinleşince telefon açtım. Sadece hayatım kusura bakma haber vermeliydim kısmını duymak istiyordum. Kendimi parçaladım sorunumun ne olduğunu anlatabilmek için. Tek sorunum değerli olduğumu hissedebilmekti halbuki. Eşimin hata yapabileceğini fark etmesi ve sadece kusura bakma demesiydi. Ama olamadı. Kendini savunmaya çalışmaktan vazgeçip duygularımı bir parça anlamasını istiyordum. Ama bu da olamadı. Yaklaşık 3 saat önce konuştuk tekrar. Beni anladığını ve kesinlikle aramasının gerekli olduğunu fark ettiğini söyledi. Peki ben içimdeki bu kırıklardan nasıl kurtulacağım şimdi.....

Yazık ki ne denize gidebildim ne de dinlenme fırsatı bulabildim. Eve gittim etrafı toparladım. Biraz süt ve mısır gevreği tırtıkladım. Sevgili kedilerimin ihtiyaçlarını karşıladım. Saçlarıma kına yaptım. Tabi bu süreç tamamlamlenıncaya kadar saar 23:00 olmuştu bile. Elime kumandayı aldım. Biraz zaping yaptım ve saat 24:00. Ding dang dong çalışma zamanı.

Bir türlü bitmek bilmiyor bu iş. Bitiremedikçe deli oluyorum. Deli oldukça eksikler çıkıyor. Ve hala bitmedi mi tacizleri.....Herkesten çok benim bayramım olacak ii teslim ettiğimde. Haytımda ilk kez arıtma havuzu çiziyorum. Detay deyat detay. Ne  çetrefilli işmiş bu böyle.

Biraz önce Lotus Thoth dan bir mail geldi. Bu mailler genelde içimi rahatlatıyorlar. Bir bölümünde "Sizin kendinizi nasil hissettiginiz tasidiginiz enerjide saklidir. O surekli sizinle konusur ve uyarisini yapar."Bu durumu degistir, yoksa buradaki sIkisIklik sana zarar verir der.  "Buna kendinizi kapatmayin. Siz neyi degistirmeniz gerektigini zaten yasadiginiz sorunlardan biliyorsunuz. O zaman harekete gecin bir an once." der Solara. Bunu bildiğim halde Allah beni davul etsin harekete geçmiyorum. Enerjimi düşüren ve kendimi mutsuz etmeme sebep olan ve sırtımda bir yük haline gelmiş şeyleri hayatımdan çıkarmak yerine günlük çözümlerle oyalıyorum kendimi. Bu tırsıklık halinden ne zaman kurtulacağım ben ya...

Temizlik, İzmir, ...... programlar, hayaller,işler.....
Aslında hepsi basit bir oyununun zavallı parçaları. Harşeyden vaz mı geçmeli daha da sıkıca mı sarılmalı.

Pazar gün sabah aynı anda aldığım iki acı haberle başlayan migren atağı gece acil serviste yapılan sakinleştici ve ağrı kecisiye rağmen devam etmekte.

Her ne kadar kendisini pek tanımıyor olsam da kayınperimin vefat haberi üzerine annem acil servise kaldırılmış olmasını aynı anda ve uykudan yeni uyanmışken duymak ve haber verelenlerin acılarını yüreğimde hissetmiş olmak oldukça sarsılmama sebep oldu. Ben bilirim ki hastalanmak doğaldır, bn bilirim ki ölmek doğaldır. Etrafımda ağlayan ve feryat eden insanlar olmasaydı bu kadar sarsılacağımı sanmıyorum. Bazen baş ağrımın bir armağan olduğunu bile düşündüm. Bu sayede çok bunladığım zamanlarda kaçabilme fırsatım oldu. Sevgili halalarım, attığınız her çığlık yaktığınız her ağıt bizim yüreğimizi derinde etkilemekte. Biz siz üzülmeyin diye ağlamıyoruz bile... Bu baş ağrısından kurtulmak ve normal hayatıma dönebilmek istiyorum.

Ah be kızım biraz yavaş gel. İnsan vardır türlü türlü, duygu vardır türlü türlü, hayat vardır türlü türlü. Kim bilir ki senin kapıların ardında yaşadığın açmazlarını.

Bile bile göre göre lades bu.  Kendimden şikayetçimiyim. Değili esasında. Ben seçtim. Senelerin yorgunluğu kaya aralarından çıkmak isteyen lavlar gibi küçük çatlaklar arıyor içimdeki eriyik hallerden. Son zamnlardaki yaşananlara tepkimi buna bağlamaktan başka çarem kalmadı. Tansiyonum yerlerde sürünrken ben kendine acırken buluyorum benimi. Uyku saatlerim maksimuma çıkmış durumda. Yne işe geç kalmaya başladım. Şu bayram tatili hani başka dua etseymişim dedirtecek kadar iyi gelecek sanırım. Sabah erken kalkmak zorunda olmamak. Bu sabah uykularına fena halde takmış durumdayım gene. Ne zaman br şeylerden kaçmak istesem uykunun koynuna atıyorum kendimi. Kimseye sataşamıyorum o zaman e doğal olarak kimse de bana sataşamıyor.

Şu ev meselesinin çözülmüş olmasına sevindim. Beni karıştırmasınlar da ne yapralarsa yapsınlar. Nihayet elimdeki işin sonlarına doğru yol almaktayım. Artık yarın toplar. Cumartesi çıktıları alırım. Bazı işler böyle oluyor. Bitsin dedikçe bitmemek için direniyor sanki. Şimdi gitmek zamanı. Annemi merak ediyorum. Yanına uğrayıp nasıl olduğunu kendi gözlerimle görürsem daha rahat edeceğim sanki.

İyi bayramlar diyerekten başlayayım dedim yazmaya. Neresi iyiyiyse. Ne bileyim ben. Kafamın içinde her zamanki sesler. Heeeyyy sevgili aklım resmi tatil. Senin için tatil yok anlaşılan. Sabah telefon sesi ile uyandım. Gelmeyi düşünüyor musun kahvaltıya diye sorulan bir soru. Ne kadar garip şu insanların yaradılışları, sorsalar kızarız bayram sabahı başka napcaz diye, sormasalar kızarız sık boğaz ediyolar diye. İnsan işte ne yaparsan yap memnun etmek pek mümkün olmuyor. Düşünüyorum da şimdi büyükler var etrafta ziyaret edilmeleri gereken, bahane ile de birbirimizi görebildiğimiz. Eeee bu koca çınarlar gidince ne olacak diye düşünmeden edemiyorum. Kardeşler falan birbirimizin yüzüne hasret kalacak gibiyiz.

Abimle aram biraz açık laf olsun diye değil ne diyeceğimi bile bilemeden bir mesaj attım. Mutlu bayramlar diye. Kızı oldu daha görmeye bile gitmedim. Ne biçim bir mahlukatım ben ya...