BEN BU YAZI DA SANKI KENDIMIN BIR KAC ONCEKI YILKI HALINI GORMUS GIBI OLDUM EVT O OLMZ SA HAYATIM DA YASAYAMM DYORDUMA AMA OLUOYRMUS ONLU YADA ONSUZ DA YASANABILIYORMUSS BUNU BASARDIGIMDA MUTLULUGU TAMA NALAMIIYLA YAKALAMIŞ OLCAGIM O GUNU SABIRSIZLIKLA BEKLIYORUMMM

malesef ayni durumu yasiyorum ne yapmaliyim esim pisikologa karsi ama kendisi yardimci oldukca yardimci olmaya calisiyor prk faydasi olmuyor önerinizi bekliyorum....

Kendime hiçbir şekilde güvenmiyorum çünkü hayatta hiçbir şey bilmediğime inanıyorum.Hayatım dört duvara içinde sınırlı bir şekilde yapayalnız yaşadım ve hala da yaşıyorum.ASnnem bana zamanında sorumluluk vermediği için mi bilmiyorum ama öyleyim herşeyden bir şeyler yapmaktan korkuyorum .Hiç bir zaman arkadaşım diyebileceğim birisi olmadı.Çünkü insanları dengesiz hareketlerimle kırıyorum.Sürekli insanlara yaklaşırken rol yapıyorum ama eninde sonunda gerçek gün yüzüne çıkıyor ve benim hasta olduğumu anlayıp kaçıyorlar.Mesela anneme çok bağlıyım.Onsuz ben bir sıfırım :çünkü hayatımda bir fatura bile yatırmamış bir insanım.İNSANLAR BENİM CAHİLLİĞİMLE DALGA GEÇİYOR DIŞLIYORLAR KENDİMİ GELİŞTİRMEK DE İSTEMİYORUM ÇÜNKÜ HERŞEYE KARŞI İSTEKSİZİM.BEN ASLIN ÜNİVERSİTEDE OKUMAMA RAĞMEN HAYATTA BİR ÇOK ŞEYDEN HABERSİZİM.LÜTFEN BANA YARDIMCI OLUN