Uzun süredir bir yakınım ile ilgili zorlandığım bir konu var. Hiç mutlu olamıyor ve çok yakın olduğumuz için ben de onun bu halinden etkileniyorum.
Sanki kendini mutlu olmaya, hayatta daha iyi koşulları yaşamaya, kendi seçimini yapmaya layık görmüyor.
Onun bu halinden ben de çok etkilendim. Hayatımda onun gibi davranmamak konusunda kendim karar verdim. Mutlu olmak konusunda, beni huzurlu hissettiren şekilde yaşam tarzım olmasını istediğimi hissettim. Öyle olmak kararına vardım.
Ancak o bunu yapamıyor ve sanırım bir kişi kendini buna layık görmeden ikna etmek de zor.

Düşünülerek verilmiş aydınlatıcı cevaba çok teşekkür ederim.

Mutlu olmaya, kendisi için bir şeyler yapmaya "layık görmemek" gibi bir durumu var.

Fakat sizin de belirttiğiniz sebepler içinde sanırım ona en uygun olan "yaşama bağlayan hedefler" konusunda bunların olmaması. Bu tür amaçları, hedefleri yok. Öyle bir hali var ki, hani günün başladığına sabahın gelişine seviniriz ya, işte o sanki oh bu gün de bitti gibi bir durumda.

Aynı zamanda tabii ki ben tek başıma bunu çözemem sadece, bazı önerilerde bulunabilirirm o kadar. Dinleyip anlayıp, elimden gelen öneriler sunabilirim.

İnsanların mutsuz edecek kaçınılmaz sorunlar dışında kendini layık görmemesini çok daha yıkıcı bir duygu olarak buluyorum.

"Mutlu olmaya ikna olmak..."
Evet bence önce kendimiz hayatımızda mutlu olmaya layık olduğumuza karar vermeliyiz.

Hayal kırıklığı, umutsuzluk, sorunlar bazen içinden çıkılmaz gibi gözüküp insanı aşağı çekiyor.

Ancak belirttiğiniz "yaşama bağlayan hedefler" insanın sanırım kendine sunabileceği en güzel hediyeler. Kendini mutlu olmaya ikna eden nedenler bunlar.