Merhabalar,

Sorunumla ilgili arama yaparken bu siteye daha doğrusu aranıza geldim.
Paylaşılanları oldukça faydalı buldum.

Konu kız arkadaşımın başından geçen bir tecavüz yada taciz olayı. 1.5 senedir ilişkimiz var. İlişkimizin 1. senesinde öğrendiğim ve O'nun başından geçmiş vahim bir olay.
15 yaşında iken bir serseri grubu tarafından tehditlerle tacavüze zorlanmış ancak şimdiye kadar tam olarak anlatmadığı - yahut anlatamadığı için taciz boyutunda mı kalmış  yoksa tecavüz mü bilmiyorum. Önemli olduğunu da sanmıyorum. 12-13 yılın bile hafızasının bu kötü olayı silmedigini-silemediğini  tahmin ediyorum.
Bu konuyu unutmaya çalıştığını sanıyorum. Başından geçen olayları kısmen anlattı ve üzerinde durulacak kadar ciddi bir durum olmadığını ifade etti ancak kafama oturmamış birkaç konudan dolayı ikinci defa - çok dikkat ederek olayı bir kez daha dinledim fark ettim ki sürekli olarak olayı yaşıyor, anlatırken değiştiriyor ekliyor yada çıkarıyor ve ilk bahsettigi kadar önemsiz bir konu degil.
Bu konuda ona nasıl yardım edebilirim diye oldukca düşündüm. Onun yaşamış olduğu olay beni derinden etkiledi ( kesinlikle ona karşı olan sevgim ve saygım azalmadı aksine arttı. ) Ayakta kalmış kimseye bahsetmemiş ancak zaman zaman basit bir taciz miş gibi birkaç  kişiye anlatmış coğu kez de bana yaptığı gibi o serserileri cezalandırdığını (!) ifade etmiş. En azından şimdilik edindiğim fikir bu şekilde.
Sanki o olayı ben yaşamışım gibi günlerce gözüme uyku girmedi. Ancak toparlandım ve googleden tecavüz  psikolojisi ilgili bulabildiğim yazıları okudum ki zaten bu siteyede bu şekilde ulaştım.
Bu da bir eksiklik olsa gerek tecavüze yada tacize ugrayanların neler yapması gerektiği sayfalarca dolu olmasına karşın çevresindeki insanların neler yapması gerektiğine dair pek az metin var.

 Psikolog onerisini yapamadım korktum beni yanlış anlayabilir, incinebilir yada gerçekten o kafasında bunları aşmış olabilir ve ben aşırı evhamlı davranıyor olabilirim. Aynı zamanda bu onun degil benim sorunum da olabilir ki o olayı tam olarak anlatamadığını düşündüğüm için gerçekte daha kötü şeyler yaşadığını kafamda kuruyor olabilirm ki kuruyorum da.

Neler yaşamıştır ve neler yaşıyor bunları onunla paylaşmak ve ona destek olmak istiyorum ama onu incitmeden kırmadan.
Aramız da hiçbir sorun yok ve ben malesef bunları ondan saklıyorum ve bundan dolayıda kendimi kötü hissediyorum.
Ne yapmalıyım bilmiyorum. 
Olayı düşünmemeli miyim ?
Yoksa onu zorlayarak yaşadığı olayla yüzleşmesini mi sağlamalıyım ?

Bildiğim ve hissettiğim tek şey ona bunları yaşatanları bulup parçalamak ...

  elime ne geçecekse...

ona saygı duyman taktir edilecek bir davranış.Bana kalırsa onunla konuşup terapi görmesine ikna etmelisin bu tür kötü yaralar(ben yara olarak tanımladım yaşadıklarını)durmadan kanar belli bir süre durağanlaşsada iltihap tutar ve daha kötü kanar yani gelgitlerle sürmeye devam eder.tabiki bu süreçte senin desteğin ona yerince faydalı oluyordur daima sev ve sevil

  bence de ona karşı duyduğun bu sorumluluk, sahipleniş,saygı ve sevgi onda bir yara kaldıysa da kabuk bağlamasını sağlayabilir, ama yine de ona farkettirmeden biraz daha onu gözlemleyerek onda bıraktığı etkiyi anlamaya çalış ya da öncelikle sen bir psigoloğa gidip, burada bizimle paylaştığın kaygıları anlatarak nasıl davranman, ne yapman gerektiği konusunda bir önerme al..belki izlemen gereken yol konusunda daha profesyonel bir bilgi verebilir..
  ayrıca onu böylesine sevdiğin,sahip çıktığın için onun adına ben sana teşekkür ederim..senin gibi insanlar öyle azaldı ki....

Selamlar,
öncelikle cevap yazan arkadaşlara teşekkürler. Bu konuyu buraya yazdıktan hemen sonra uzun süre sizlerden gelecek önerileri bekledim.
Öyle ya bu o kadar hassas bir konu ki annenize bile danışmazsınız nerde kaldı arkadaşınızla paylaşacaksınız.Bir süre cevap gelmedigi için artık girip kontrol etmiyordum.

Evet durum gerçekten hissettigim kadar kötü. Çok ciddi bir travma geçirmiş. Belki de bana anlatarak tekrar açıldı yara. Buraya yazdıktan sonra çeşitli denemelerim oldu. psikologa gitmem gerektiginden tutunda korkularının neler olduğuna kadar ona hissettirmeden konuşmaya çalıştım.
Ancak yaşadığı travmayı kendi cesaretsizligi olarak tanımlamış kafasında. çok gerilimli ve sinirli olduğu anlarda bunu hissettiriyor.
O olayı gündeme taşıyıp, yumuşak bir ortamda neler yaşadıgını tekrar sordum. Farkettim ki daha korkunç şeyler yaşamış bu sefer bunu çok kolay anlattı, zorlanmadan ağlamadan uzakllara bakmadan bana bunları bunları yaptılar diyebildi.
İçimde uzun süre kinle yaşadım, bunu yapanlardan intikam almakla geçirdim gecelerimi dedi.
Güçlü olmaya çalışıyor ve sorun yok ben unuttum diyor. Ama unutmuş olsa bana söyler miydi ?  Söylemesi gerektiği için söylediğini sanmıyorum çünkü tartışma sonrasında anlatmıştı.

Sırada psikolog önerim olacak,  bu konuyu açamadım.
Korkarım ki konu gündemde olduğu sürece rahatsız oluyor ve benden uzaklaşıyor.
Öyle hissediyorum ki bu konunun üzerine gittikçe onu kaybedecegim . Ya onu kaybetmeyi göze alıp ona yardımcı olacagım yada yardımcı olmayıp konuyu onun yaptığı gibi örtüp yaşayacağım. Mantığım ve aklım ikinci cözümü reddediyor ama kalbim yapma diyor.
Ne zor bir bilseniz...