hayatımdaki en önemli kişilerden birisi olan hatta ailem kadar önemli olan bir dostum beni çok kırdı. bu kişiye ilk defa bu kadar kırıldım. beni daha öncede aynı konuyla alakalı birkaç defa üzmüştü ama bana öyle bir ithamda bulundu ki... nasıl böyle birşey düşündü, bana bu düşüncesini nasıl yakıştırdı anlayamıyorum. yardım istemiyorum, sadece paylaşmak istedim. çünkü çok hassas bir konu ve yakınlarımdan kimseyle paylaşamam.
neden insanlar bu kadar acımasız olabiliyorlar. en sevildiklerini ki koşulsuz seviyorum ben onu; nasıl incitebiliyorlar.
ve içimden konuşmak gelmiyor onunla.
ne kadar küskün kalırım bilmiyorum
küskünmüyüm onuda bilmiyorum
daha önce hiç küsmedim ki ona
hiç küstürmedi ki
ama çok ACIMASIZ davrandı
aklımın ucundan geçirmeyeceğim birşeyi; böyle düşünüyorsun değil mi dedi.
nasıl der ya.............
beni hiç tanımamışsa
[b]BU NASIL 14 YILLIK DOSTLUK...[/b]

sağolasın tedirgin
daha iyiyin
sindirmeye çalışıyorum

  Ben de bunun gibi bir şey yaşadım. Yaklaşık on gün konuşmadım. Ama şimdi istemeyerekte konuşuyorum. Çünkü ben bu olaya, kendim açımdan bakmıyorum, ben bu olaya daha bir geniş açıdan yaklaşıyorum. Yani her ne kadar bana yapılan davranış, sözlerde yanlışlıkta olsa da, ben bu ortada olan yanlışlığın hepsini sadece karşımdakine yüklemiyor, yarısınıda ben sırtıma alıp, taşımaya çalışıyorum. Niçin bunu yapıyorum? Çünkü, olmuş ve olacak herşey de bir hayır vardır diyorum ve Allah'ın gözetimi altında olduğumu bilerek, O nun rızası doğrultusunda hareket etmeye çalışıyorum. İnanın ki, böyle yaparak insan kendini ruhen bir huzurda hisseder, karşıdan her ne kadar tepkiler, eleştiriler gelse bile, biz yapacağımız hareketlerimizde, sözlerimizde sadece O'nun rızasını ararsak gerisi harcanan boş bir zamandan ibaret kalır.