bu konuda söylenebilecek en güzel söz şu bence; SIRRINI SÖYLEYENE KADAR SIRRIN SENİN ESİRİN,SÖYLEDİKTEN SONRA SEN SIRRININ ESİRİSİN DEMEKTİR...

Bana göre ''Sır'' insanın kendisine kurduğu hapishanedir, korkuların büyütüldüğü ve insanın kendisine hükmedilmesine sebep olabilecek ayakbağıdır.En iyisi sırsız bir yaşam sürdürebilmek.Ardarda aklıma gelen sorular ise şunlar: Yaşamsal sır var mıdır?Evet sanırım vardır. Neler olabilir ?Suç kapsamında olaylar (Örneğin cinayet işlemiş olmak,ya da buna tanık olmak; cinsel tecavüze uğramak-taciz? belki-, birisine tecavüz etmiş olmak, hırsızlık yapmış olmak ) Sanırım bunların dışında zihinden çıkmamacasına insanı elini-kolunu bağlayacak, kendisini eksik ya da ayıplı hissettirecek sır yok denecek kadar azdır, ya da benim aklıma gelmiyor. Netice olarak sırları taşırken de en büyük dayanak haklılığa ne kadar sahip olunduğu olabilir.Sanırım paylaşmaktan ziyade sırrı taşımakla ilgilenmiş oldum şimdiye kadar Artık taşınamaz hale geldiğinde ise herşey paylaşılır diye düşünüyorum.
Sırrımı paylaşır mıyım sorusuna dönersek; sırrım yukarıda saydıklarımdan birisi  olsa sanırım paylaşmazdım, çünkü söylenen her sır söylenen kişiye bir yük yükleyecektir; ama duygusal yıpranmalarımla ilgili sırlarımı ki ben buna mahremim demeyi daha uygun buluyorum; güvendiğim kişilerle paylaşırdım, evet!

evet iilhan çok güzel söylemiş,,,,
iki kişinin bildiği sır değilir

bir sır ikinci kişiye soylenmedigi surece sırdır , o yuzdende pek onemi olmayan duşuncelerimi paylaşırım guvendigim kişilerle ama sırlarımı kolay kolay kimseye soylemem .

paylaştım..yanıldım..

sonra yine paylaştım..sonra yine yanıldım..

sonra yine..

hep farklı farklı kişilere..insanları tanıyamıyorsunuz .. artık kimseye bişeyimi anlatmam..

Sırlarımı paylaşmamayı öğrendim. Yani benim oranım %10'un daha da üzerinde. Güzel sohbetleri paylaşmak, sırları paylaşmaktan daha iyidir.

 Paylaşıldığı andan itibaren o artık sır değildir...

iki kişinin bildiği sır değildir...