Merhaba Mermaid,
Tüm yaşadıkların çok normal, hiiiiç endişelenme....
Vucudunda ki değişim ve  hormonal denge değişimi doğal olarak ruh halini etkiliyor..

Hamileliğin  her haftasında  anne ve bebek de olan değişiklikleri tüm detayına kadar anlatan  süper siteler var,bunları takip edersen tüm sorularının  cevabını bulabilir ve rahat bir hamilelik dönemi geçirirsin.

İlk üç ay geçtikten sonra çok daha rahatlayacak, fiziksel  ve ruhsal  yönden kendini daha  iyi hissedeceksin..Dördüncü ay dolmadan cinsiyetini , beşinci ayda tekmesini hissedeceksin...Bak seni bekleyen  ne çok güzel şey var,
bunları düşün ..

bir arkadaşım beni kenara çekip bana kırgın mısın, çok garip davranıyorsun? demişti.

çoook normalsin.

sakinleştirici çaylardan içip keyfine bak ve tadını çıkar. şimdilik sıkıntı verse de emin ol geçecek. ağlayacaksın, kızacaksın, çocuklaşıp kendi kendine neler yaptığına inanamayacaksın. en çokda karnını sevip bebeğinle konuşmandır.bir ınga ve hepsi unutulup gidecek.

Sevgili mermaid, aklıma hamileliğimle ilgili önemli bir yaşantım geldi paylaşmak isterim; ben anne olmadan önce babasını büyütmek gibi bir yanılgıya (!) düştüğüm için geç anne oldum. Dolayısı ile de etrafımdakilerin bir çeşit baskı diyebileceğim ısrarları sonucu istemeye istemeye down sendromu vs olup olmadığının saptanması için yapılan testlerden birinin yapılması için olur dedim.

Amniyosentez testi için hastahanedeki görevliler ve doktorumdan oluşan bir ekipten gün alındı ve bu testi yaptırmadan bir gün önce tvde bir belgeselde nasıl yapıldığını ve muhtemel sonuçlarını öğrendim. Belki hayatımın kumarını oynadım ve şöyle düşündüm; diyelim ki bebeğimde down sendromu var ve alınmasına karar verdik, alındı ve ben tekrar gebe kaldım aynı riski bir kenara bırak, bu bebek sağlıklı doğabilir ve daha sonra diyelim ki bir kaza geçirir ve sakat kalırsa ya da geçireceği bir enfeksiyon ya da başka bir sebep ile beyninde hasar oluştu; ben o zaman ne yapacağım? Bebeğimi öldürecek miyim? Hayır! Ne yapacağım peki? Tüm zorluklarına katlanarak, belki de hergün kahrolarak onu büyütecek ve koruyacağım ve en önemlisi seveceğim. O zaman önce doktorumu aradım ve binbir özürle test için rahimden sıvı alınacak operasyona katılmak istemediğimi ve onları meşgul ettiğim için üzgün olduğumu söyledim. Bana ısrar edeceğini sandığım için de karşı koymaya hazırlıklıydım, ama doktorum ısrar etmediği gibi ''Sizi anlıyorum, nasıl uygun görürseniz öyle olsun'' dedi. Bu benim, eşime ve ailesine karşı kendimi daha güçlü hissetmemi sağladı, onlara da bu testi yaptırmaktan vazgeçtiğimi bildirdim.

Netice olarak sancılardan ve migren krizimin tutacağından çok korktuğum için epidural anestezi ile normal doğum yaptım ve uzmanlara göre üstün zekasının yanında üstün yetenekleri olan bir oğlana sahip oldum. Üstünlüğü bir yana, oğlumu her nasıl olursa olsun öyle kabullenmiştim ve bundan daha az sevmeyecektim, bundan eminim.

Herşeyin gönlüne göre gelişmesini dilerim.Sevgilerimle.