merhaba meltem hanım,


      öncelikle teşekkür ediyorum böyle konulara yer verdiğiniz ve yardımcı olduğunuz için ben kayınvalidemle beraber oturuyorum yani alt katta ben üst katta kayınvalidem ama beraber yeyip içiyoruz. 3yıllık evliyim.evlendiğim günden beri eski kişiliğimi kaybetmiş gibi hissediyorum. sürekli sinirliyim işime karışılmasından hiç hoşlanmam. bilirsiniz ki benim gibi beraber oturulan evlerde bu kaçınılmaz yani ben serbest yetiştim ama şuan kendimi çok kötü hissediyorum yaptığım hiç bir işten zevk almıyorum başkalarının mutlu olduğu şeylerden ben mutlu olamıyorum ama bekarken böyle değildim. kayınvalidem ve kayınpederimden bi kötülük görmedim. görücü usulüyle evlendim eşimlede çok iyi anlaşıyoruz ama evden dışarı yalnız bir yere gidemiyorum daha yeni gelinmişim eşimle aramda hiçbi özelim olmuyor arkadaşlarım bana geliyor fakat ben onlara gidemiyorum bütün gün tek oda içinde oturuyorum 9 aylık bi kızım var hiç dışarı çıkmıyorum .oturduğum yerde hiç arkadaşım yok anlayacağınız şuan sosyallikten epeyce uzaktayım konuşmayı bile unuttum neredeyse. psikolojik baskı içindeyim.her konuda karamsar düşünüyorum iyiliğime bile söylense sinirleniyorum yeni aktivitelerle uğraşmak istiyorum çoğuna eşimin ailesi karşı oluyo çoğunada cesaret edip söyleyemiyorum kısacası kalbimde taş gibi bi sıkıntıyla dolaşıyorum.gece kafamı yastığa koyduğum anda öfkelendiğim şeyler tekrar aklıma geliyo kendimi ağlayarak rahatlatmaya çalışıyorum gündüzleri oturuken sanki yanımda bi arkadaşım varmış gibi kendi kendime konuşuyorum çünkü konuşacak kimsem yok etrafımda çok kötü bunalımdayım yani hastalanmaktan çok korkuyorum kafamı takmayım diyorum ama olmuyo bütün gün sus pus oturunca içim kararıyo  bilmiyorum ifade edebildimmi yardımcı olursanız sevinirim pozitif olmak istiyorum ama olamıyorum kendimi nasıl yenileyebilirim hayattan nasıl zevk alabilirim bu psikolojik baskıdan nasıl kurtulurum bilemiyorum. teşekkür ederim.