İnci hanım,

Benim anlatmak istediğim şeyi bir başka yönüyle de dile getirmişsiniz.  Gerçekten bilgi sağanağı altında bazen neye inanacağımızı şaşırıyoruz. Tüm okuduklarımdan kendimce çıkarabildiğim inançlarımı sizlerle paylaşıyorum. Sizlerden de bazen beklemediğim kadar güzel yorumlar alıyorum. Yorumlarınız bana yazdığım konunun düşünmediğim detayları olarak geri dönüyor.

Hep içinizde birşey size her zaman doğruyu söyler diyorlar ya, herhalde kendimize doğru geleni, doğru olarak hissettiğimizi izlemekle yola devam edeceğiz.

Yorumunuza teşekkür ederim.

Sevgilerimle,
Leyla

Öncelikle paylaşımınız ve düşüncelerinizi aktarma cesaretinizden dolayı teşekkürlerimi kabul ediniz lütfen.

Nacizane benim de izninizle bu konuda söyleyecek sözlerim olacak. Ve yine izninizle yazıma yazınızdan küçük bir bölümle başlamak isterim...

....Koşulsuz sevgi en çok anne-çocuk ilişkisinde var. Bunu bir yere kadar anlayabiliyorum. Ama annelerin bile koşulsuz sevip, her hatalarını kabul ettiklerinde; çocuklarına gelişme fırsatı vermediklerini düşünüyorum. Sevginin koşulsuz olmadığını görmek insanların kendilerini toparlaması, hatalarından ders alması için önemli bir etkendir....

Bence burada bir şeyler birbirine karışmış durumda. Yazıkki bizler sevgiyi hataları kabul etmek veya etmemekle sınırlandırıyoruz. Halbuki gerçek sevgi insanın büyümesine izin vermek halidir. Bir eğlem bir davranış, bir söz, bir durum yaşanan her ne ise  karşımızdaki insanın tekamülüne yardımcı olmuyor ve onu desteklemiyorsa bu sevgi değil, bizim vicdanımızı rahatlatmamızı veya kendimize iyi biri olduğumuzu ispatlamamızı, bütün katlanılması zor olan şeylere katlanarak erdemli biri olduğumuzu hissetmemizi sağlar ki bence bu durum kişiyi olduğu yere hapsetmekten başka bir işe yaramaz. Siz 10 sene demişsiniz ben de yaklaşık 15 senedir seviginin ne olmadığını araştırıyorum. Bunu hem kendi içimde hem de diğerlerinin deneyimlerinde arıyorum. Ve anladım ki koşulsuz sevgi de hak ettiği anlamı kazanabilmiş değil. Koşulsuz sevgi bir duruma katlanma becerisi değildir. Koşulsuz sevgi tepkisiz kalmayı ve kabul göstermeyi başarabilme durumu değildir. Koşulsuz sevgi çevremizdeki varlıkları (insan) sadece hayatımızın bir parçası oldukları için sevebilmektir. Koşulsuz sevgi durumundaki insan, gerçek hayal kırıklıkları yaşamaz. Gerçek diyorum çünkü hayal kırıklıklğı oldukça derin tabanlı duygulardan ortaya çıkar ve beklentilerle beslenir. Koşulsuz sevgi durumunda olan kişi gerçekte hiç kimsenin bir diğerinin beklentilerine cevap vermek zorunda olmadığını bilir. koşulsuz sevgi durumundaki insan rasyanel düşüncenin tarayışını durdurup, karşısındaki kişinin de insan olduğunu ve kendi ihtiyaçlarını karşılamak maksadı ile negatif duygular ve davranışlar taşıdığını bilir. Koşulsuz sevgi durumundaki insan karşısındaki kişinin de tıpkı kendisi gibi (bildiği en iyi şekilde) hayatta kalmak için uğraştığını bilir. Ve son olarak Koşulsuz sevgi durumundaki insan, karşısındaki kişiyi yargılamak ve değiştirmeye çalışıp rahatsızlığını gidermek yerine, rahatsılık veren kişiye şükran duyar. Çünkü rahatsızlık duyulan şey karşıdaki kişi değil, kişinin duygu destekli bağımlılıklarına bulamadığı cevaptır. Rahatsızlık ortaya çıktığı zaman insan kendi bünyesinde neyi düzenlemesi gerektiğini bilir. Kısaca koşulsuz sevgi tekamülü beraberinde getirir...

Hımm zor bir soru bu
.....................
"O zaman koşulsuz sevgi  iki tarafı da geliştirmekten çok, bir tarafı hırpalar hale gelmiş olmuyor mu?" 
..................

Yazık ki toplumda yer etmiş bir söz var iyiliğin nusube doğurduğuna ilişkin. Sanırım bunu açıklamak için iyi bir giriş olacak. Hayatımın belirli dönemlerinde kendimce görevim, karşımdaki kişi için iyilik olan bazı davranışlarda bulunmuşumdur. Ve her nedense bu ilişkilerin çoğu hüsranla bitmiştir.Hayatını kolaylaştırmaya çalıştığım kişi/kişiler bir süre sonra benim hayatımı zorlaştıran kişiler olmaya başlamışlar ve bu sebepten yeterince köklendiremediğim bir çok realitemi yitirmeme sebep olan bir dizi olay yaşamama sebep olmuşlardır. Kayıplarımı düşündükçe hala emeklerime yanarım. Ama olsun kökü bende yine çıkar

Uzunca bir süre bu insanları suçlamak ve karalamak yolunu izledim. Bu durum beni kayıplarımın içinde tutuyor ve öfke hırsımı artırıp daha çok çalışmamı ve daha iyilerini yapmamı sağlıyordu Bir süreliğine de olsa hayatımı tekrar inşa etmem için yargılama işime yaradı. Ancak zaman geçtikçe ve çevremde olumsuzluklar yok olmaya başladıkça besin kaynağımı kayabettim ve kendimi yargılamaya başladım. Bunun bedeli ise içimdeki bütün kavramların kıyımı olarak ödendi. Ciddi şekilde zarar görmeme sebep olan bu durumdan kurtulmak için (düzenlemek için) kişisel gelişim yolculuğuma ara verdiğim yerden tekrar başladım. İnsanların ruhlarını görmeye çelıştım. Çok uzun zamanlarımın bir parkta oturup insanları izleyerek geçirdim. En güçlü görünen insanların bir ucubeden farksız olabildiklerine, en ucube görünenlerin kahraman olabildiklerine şahit oldum. Ve bilinçli olarak insanları sadece burada ve şimdinin bir parçası oldukları için sevmeye karar verdim. Bu uzun açıklamadan sonra soruya dönmek istiyorum.

Diyorsunuz ki bir taraf gelişirken, diğer taraf hırpalanmıyor mu? Evet aynen böyle oluyor. Fakat atladığımız bir durum var. Her iki taraf da gerçekte gelişiyor. Ve her iki tarafta gerçekte hırpalanıyor. Yukarıda yaptığım açıklamada iyilik gören karşı taraftı, iyilik yapan bendim. (dışardan görünen) Ben sadece elimdeki kaynakları paylaşıyordum. İyilik gördüğünü düşünen ise bir diğer insanın yardımına ihtiyacı olduğu gerçeği ile yüzleşmek zorunda kalıyordu. Bazıları bunu suistimal eder görünür, bazıları minnet duyar görünür. Ama özünde yaşanan duygu aynıdır. Zayıf ve güçsüz olduğu gerçeği ile yüzleşmek. Fazla empati bir süre sonra sempatiye dönüşür ve gerçekten kişiyi istismara açık bırakır. Fakat empati yapmak kendi özgürlüğümüz için gereklidir.

Sizin anlattığınız sevgi ve anlayış düzeyine varabilmek belki de hepimizin varmak için çabaladığı zirvede bir yer. .... demişsiniz. Halbuki bizler kendimiz uzaklaştırıyoruz bu bilinç halini kendimizden. Bilinç altımıza sürekli bunun mümkün olmadığını söylüyoruz. Bunu söylemekten asla vazgeçmeyeceğim. Özgür ruh halini yaşayabilmenin tek yolu ilkel benliğimizi yüksek benliğimizin kontrolü altına alabilmektir. Bu süreç acı verici, bol yüzleşmeli, bol göz yaşılı ve ciddi sancılı bir dönemdir. Ama geçer. İnsanın başarabilmesinin tek yolu gerçekten istemektir. İnsan sevmeyi de seçebilir, sevmemeyi de. Öyle ya burası özgür seçim oyun alanı. Herkes neyi yaşaması gerektiğini hissediyorusa onu yaşayacak

koşulsuz sevgi...bir kere bunu yaşamak söylemek kadar kolay değil elbette..bende her ne kadar yazıya katılsamda malesef zaman zaman kosulsuz sevdim..hiç bir sey beklemeden..evet ezilmek aslında kosulsuz sevmek..yalnız kendi adıma yaptıgım şöyel bir sey var,sevgimin istismar edildiğini düşündüğümde ilişkimi bitiririm,bitirdimde..yani tamam nasılsa beni koşulsuz seviyor diye düşünen bir sevgilinin rahatlığı can yakıyor..ve ben canımın acımasını istemiyorum.evet severken ayrı kalmakta zor elbet ama en azından daha az can yakar,zamanla unutulur..unutulmasda onurun ,gururun kendine kalır:)
  bir ablam dan duyduğum bir söz,İNSANA HAKETTİĞİNDEN COK DEĞER VERİRSEN HAYVANLAŞIR.. malesef bencede bu yaklaşım biraz dogru.koşulsuz sevdiğinde aslında ona hak ettiğinden cok deger vermiş oluyorsun..sonuç üzülen sen oluyorsun..

Sevgili Ayşen, her zaman fırsat bulup siteye bakamıyorum. Ama senden de bir yorum gelmesini bekliyordum. Hem senin ifade tarzını çok sevdiğimden, hem de konunun sana da yakın geleceğini tahmin ettiğimden. Gerçekten, kendimizi tanrı yerine koymaya çalışıyoruz. Sevginin hepimize ilaç gibi geldiği kesin ama hepimize düşen ve zaman zaman atladığımız bir sorumluluğumuz var: Onu hak etmeliyiz. Bunu yorumunda çok güzel anlatmışsın.

Teşekkür ederim ve yeni yazılarda yine görüşmeyi dilerim.