artık kimseyi anlamıyorum zor durumdayım 27 yaşındayım üç çocugum var 
sorun nerde hatalı kim bilmiyorum ailem ben küçükken beni evlad edinmiş kendi kardeşinden almış  yani biyojojik anne babam ve kardeşlerimle birlikte büyüdük aynı mahalledeydik ben evlatlık oldugumu onbeş yaşımdayken ögrendim liseye yeni başlamıştım bıraktım sonra dışardan bitirdim zor bi dönemdi benim için ama atlattım,ama hala izleri duruyor ve hala onlara anne baba diyemiyorum
  son bir yıldır yaşadıklarım beni boguyor .Önce eşim iş değiştirdi şöfürlük yapıyordu şehir içinde çalışıyordu .Akşamları eve geliyordu şimdi tırda çalışıyor haftada bir anca uğraya biliyor oda en çok 12 saat kalabiliyor.sonra dokuz aylık bir bebeğim varken tekrar hamile olduğumu öğrendim. 5 aylık hamileyken babam ağır şekilde hastalandı ve üç hafta sonra vefat etti.Annem çok kötü yıkıldı hala kendini toparlayamadı.kızım beş yaşında onunla kalıyor ben hiç istemiyoru ama birşeyde diyemiyorum çocuğum yavaş yavaş benden kopuyor .Annemle sorunlarımız var ben ne yaparsam yapayım onu memnun edemiyorum.Beni azarlamaktan zevk alıyor sanki?
 bırakmıyor kendine bağlı bir hayat sürmemi ister gibi nasıl yaklaşırsam yaklaşım beni engelliyor hem yanında olmamı istiyor hem gittiğimde memnun olmuyor.birtürlü anlaşma yolu bulamıyorum konuşmuyor.
           artık çok yoruldum.

Başınız sağolsun Glikoz. Anneniz ile yaşadığınız olumsuzlukların sizi bu kadar etkilemiş ve etkilemekte olduğuna üzüldüm. Glikoz, kızınızın yeri sizin yanınızdır. Siz nasıl anne-babanıza kızıyorsanız, sizi bıraktıkları için. Kızınızda ileride size kızar. Sizin yaşadığınıza benzer zorluklar yaşar. Anneniz bu konuda bencillik yapmamalı. O sizin kızınız, onun torunu. Anneanne-torun ilişkisi içinde devam etmeli ilişkileri. Kızınız zaman zaman bir ya da iki gece kalabilir, ama devamlı son derece yanlış. Annenizi bu konuda ikna edemiyor olsanız da, kızınızın yeri sizin yanınızdır.
Glikoz, bir de lütfen profesyonel destek alın. Yakınınızda bulunan bir meslektaşımla görüşün. İhtiyacınız var.
Sağlıkla kalın,

Bu konuda bir psikiyatra değil bir psikologa başvurmanız lazım. Sosyal güvenceniz ile üniversite hastanelerindeki meslektaşlarıma başvurabilirsiniz.
Haklısınız, çok zorluk üstüste gelmiş. Dediğim gibi lütfen bir psikologa başvurun.
Sağlıkla kalın,

Bir adı yok, ama önce bunun direnç olup olmadığına bakarız, sonra da kafanızın dağınık olup olmadığına. Bakın, zaten siz cevap vermişsiniz soruya. Bu durumdan rahatsız oluyorsanız, bu durum için bir meslektaşıma başvurun. Başvurduğunuzda bu duruma sebep olan yaşanmışlıkların sizde oluşturduğu etkilerle birlikte yaşanmışlıklaırnızı sorgularsınız.
Sağlıkla kalın,

 Haklısın sanırım aslıcık önce kafamdaki dagınıklığı ,yüreğimdeki kırıkları toparlamalıyım sonra gerisi gelir (umarım)