Eklemeyi unuttum. Acıyı yaşamaya çalışıyoruz diyelim ki. Bunun dozajı nasıl ayarlanır ki. Hiç beceremediğim bi konudur hatta  bazen borderline olduğumu bile düşünüyorum. Konuyu beyendiğiniz için, bende teşekkür ederim.

Acının kontrol edilebilirliğini merak etmiştim aslında. Bilinmeyen bi yere yapılan yolculuğun kaygısını azaltmak için yani.
Acıyla nasıl savaşıyorsun. Savaşmak deyince güçlü görünmek, direnç göstermek falan geliyor akla. Ama sen kalene girmesine izin veriyorsun . Sen daha çok oluruna bırakır gibisin. Yani yazdıklarından onu anladım. Aslında normal olan da o galiba. Yaşa ve bitsin.

Tamam da acıdan , içine girmesine izin vermediğin zaman savaşılacak bi nesne olarak bahsedebilirsin. İçeri girmesine izin vermek benliğini ele geçirmesine izin vermek demek. Yani acı içerideyken kişinin kendi oluyor. Kendi kendine savaşmak olmaz gibi geliyor bana. Benim mantığımla olmuyor yani. O yüzden bahsettiğin savaşmayı malesef anlamıyorum.

evet sayın çilerin gösterdiği noktada çok uygun bir açılım... Acını bizim istediğimiz kapıdan girmesine izin vermek... Onu güçlü olduğumuz yerde yenmek daha kolay olacaktır..Sinsice bilmediğimiz bir yerden güvenlik duvarını aşıp yazılımı farketmeden yok edebilir... Yeniden format atılabilir ama birçok şey kaybolmuş olur... Sayın çiler yorumunuz için tebrik ederim çok güzel bir detayı yakalamışsınız...

Bir ağaç gibi düşünüyorum ben acıyı... Toprağa tutunmak için kök salıyor dört bir yandan... Sonra bakıyorum ön bahçeme ektiğim bir ağacın arka bahçemden köklerinden biri fırlayıvermiş... Acı birbiriyle bağlantılı birsürü kökten oluşur..İrili ufaklı... Ama yeteri kadar düşünüldüğünde hepsinin ucu bir nedene bağlı çıkıyor... Bu kişinin çok hassas,kırılgan olmasından kaynaklanıyor olabilir... Kimine çok küçük bir şaka bile ağır gelebiliyor..İşte bu noktada acının nedeni kişide saklı oluyor...
Ben acısını hissettiğim ilk dalı yakalıyorum ve parmaklarımla yürüyerek köküne inmeye çalışıyorum... Hepsini aynı anda çözümleekten çok en yakın bağları olan dalarla işe başlıyorum... Hee işime yarıyor mu diye soracak olursanız..İnanın bende bilmiyorum...

acı herşeye sıçrıyor hemde herşeye.. Bir araba fırçasını çamaşırsuyu dolu bir kaba sokup o fırçayı silkeliyorsunya hani heryere bulaşıyor çamaşırsuyu işte onun gibi... Dokunduğu yerde bişeylerin rengini bozuyor,kimyasal olarak bilmem ne bakterilerini öldürüyor..... bilmem ne bilmem ne... (saçma sapık bir örnek oldu madem başladım bitireyim) İşte bu sırada zihin düşünmeye ve algılamaya başlıyor acının verdiği kayıbı (ilk - ı düşecekte olabilir) Yeniden yapılanmaya çalışıyor ama acınınyüzdesi daha büyük zihin doğrulamıyor.. Her çaba sarfettiğinde kıç üstü bir oturuyor...  Bu zihnin yeteri kadar sistemli çalışmadığından kaynaklanıyor... Zihin susuyor bu sefer acı devam ediyor...Zihin acıyı gün geçtikçe tanıyor. Acının tüm devrelerini biliyor anahtarını, güç kaynağını herşeyi... Zihin acıyı herşeyiyle keşfedince ani bir atakla doğruluyor... Yani ben öyle düşünüyorum.. Konu koptu yani benim anlattığım koptu... Acımsal bir düşeş var yapacak bişey yok...