Acıyı hissetme iznini kendine vermemek deprasyona neden oluyormuş.... Yaaaa ben acıyı hissetmeye nasıl izin veririz bilmiyorum. Çok basit bi yanıtı var ama nasıl oluyo ya.  Hissetmemi engelleyen bi güç var içimde galiba.. Şu güçlü görünme arzusu nerden geldi bilmem ki, ne saçma bişeymiş...

Bende buna katiliyorum. Varolan bir seyi yok saymak yada ihtimalini yok saymak kendini kandirmak olur ama aci varsa müthis güzelliklerde var hayatta hemde daha çok acilardan güzellikleri dahada büyütelim, acilari büyütmenin bize getireçegi fazla bir sey yok diye düsünüyorum.

Sunu da düsünün bir agaç için aci nedir yada bir balik için aci nedir yani balik sizce bu dünyaya aci çekmek için mi geldi. Bence dünyaya aci çekmek için gelmiyoruz ACI kötü giden bir seylerin sinyalidir bir sey size aci  veriyorsa bu aciyi er yada geç dindirmelisiniz. Yanan bir sobaya elinizi attiginizda aci "çek elini surdan" diye sizi uyariyor yani vucut sizden bir adim atmanizi istiyor. Bence acinin bir anlami olmali herseyin oldugu gibi eger acinin anlami yoksa onunda çekilmesi zor olur diye düsünüyorum.

Evet ya. Mükemmeliyetçilikle ilgili. Belkide nedeni küçükkken izlediğim çizgi filmlerin hayali süper kahramanlarıdır. Eğer neden onlarsa malesef onlar gibi olmak istiyorum.
Olmak istediğim gibi değilde olduğum gibi davranmam lazım galiba.
Erkekler ağlamaz örneğin varya; onu düşündüm de biraz. Şimdiye kadar olmadı ama eğer herkesin içinde ağlayacak olsaydım başkalarından çok kendimden utanırdım. Yani yapmamam gereken bişeyi yaptığım için pişmanlık duyabilirdim. Ağlamak da kötü bişey değil ama ağlayann  çok az insan gördüğüm için sıradışı geliyor biraz.

pikaçuyu balbazarı bende izledim...hatta eslemle arada birbirimize takılmak amaçlı seni seçtim balbazar deriz...

tsubasayıda abimin sayesinde golleriyle tanıyorum...ne çizgifilm izlermişim...demekki benimde bir yanımda onlar var sevgili kata...

prwn ablam bazen bana okyanus yeter bu arabesk takılmaların dünyaya dön der...

sanırım bu arabesk halimle acıyı doyasıya yaşıyorum...tabi kendimi jiletlemiyorum o ayrı...

bende güçlü görünmeye çalışan hatta paso maskeyle dolaşan bir kişiliğim ama bazen kendime fazla yüklendiğimi hissediyorum...ve maskemi atıyorum...

hadi kata çıkar maskeni...kimse görmeden ağla arabesk takıl...rahatlıcaksın...

ağlama duvarımı...gel sen benim yanıma...bizim memlekette duvar çok...

olmazsa dostum...ağlancak omuz var bende...sen yeterki ağlıcam de...ben ağlatırım seni...

yeterki acıyı hisset depresyona girme diye yapıyorum bunları...

evet kata...kurban sensin anacım...benden rehabilitasyon merkezi açmak beklenemez...ben gelenleri daha çok hasta eder yollarım...Allah muhafaza...

balbazarın tipi çok hoşuma gittiği için yoksa baskın falan meselesi değil bu...tip meselesi...

valla ben önceden kendimi çok değersiz görürdüm...ama artık öyle değil...bende varım...ve benide Allah yarattı herkesi yarattığı gibi...

değerliyim değerli...bak şimdide değerli deyince aklıma çizgi filmdeki değerli geldi aklıma...kıs kıs gülen köpecik...

Sayın alchemy, acıya izin verdiğimde kişisel çabam son buluyor demektir.. Eğer kaleyi koruyan askerler ölmüşse düşman çok kolay kaleye girebilir... İşte ben kalemi koruyan askerlerime dur emri veriyorum ve düşmanın içeri sızmasına izin veriyorum... Çünkü askerlerimi öldürmek istemiyorum kalenin duvarları yıkılsada yeniden yapılır... Kale başkasının olsada yine kazanılır... Yani cephanemi uzun menzilli silahlarda harcamak yerine içeride omuz omuza dövüşmeyi seçiyorum... Acıya izin veriyorum ve düşman beynime giriyor... Ben alıştım bu duruma.. İçeride daha rahatım...

İzin vermediğimde ise biraz daha düşmanları dışarıda tutabiliyorum..Çünkü içeri girmemeliler..Onlar dışarıda kaldıkça öevremdeki kimse üzülmüyor ve savaşımı göremiyor... Kimsenin canı yanmıyor... Pek tabi birgün benim cephanem bitiyor hatta askerlerim bile ölüyor ve onlar içeri giriyor işte ozaman herşey daha beter oluyor... Çünkü ortada ne asker kalıyor, ne cephane, ne de bir kale... Hepsi onların oluyor... Taki "yeni oyun<< start" diyene kadar...

Bende izin verme durumunda savaş olur diyorum... Ben savaşırım diyorum yani... Herşeyin bir kuralı vardır değil mi... Anneler çocuklarına bilgisayarda oyun oynamaları için izin veriyorlar ama bir zamanlama kuralları oluyor en fazla 1 saat oynayabilirsin yada 2 saat... Bende içeri girmelerine izin veriyorum benimle savaşmaları koşuluyla... Acıya izin vediğimde zaten ilk önce istem dışı olarak vücudumun hücreleri bile acıyla savaşırken nasıl oluyorda izin verme durumunda ben savaşmıyor olabilirim.. Düşünün size bir tokat atmayı teklif ettim... Canınızın acıyacağını biliyorsunuz ama kabul ettiniz diyelim... Bende şöyle bir Osmanlı tokadı salladım size... Canınız acıdı değil mi? Ama siz izin vermiştiniz... Benim attığım şamarla birlikte ölen hücreleriniz acıyı yenmek için yenileniyor değil mi sonra acı kalmıyor ortada... Yani biyolojik olarak savaşılıyor... Şimdi attığım tokadın izlerini sizden silmeye geldi... "Özür dilerim sayın alchemy, lütfen beni affedin, şu oldu bu oldu....." ikna çabaları... Siz inanmakla inanmamak arasında gidip geliyorsunuz buda bir savaştır... Açıklayabildim mi yoksa saçmaladım mı bilmiyorum...