yeni yıla girdik fakat ben yine eski benim acaba ben niye yeni yıla bir türlü ümitlerle giremedim.acaba bende bir aksaklık varmı?ama olsun yinede bugün umutlu olmak istiyorum ben..şu sınavları bir halletsem olacakta nasıl olacak kafamı karıştırıyor nasıl başaracağım bu sınavı ben ilk etapda çok kolay gibi geliyordu ama şimdi çok zorlu bir süreç olduğunu anladım allahım yardımını esirgeme benden lütfennn...

sevgili kocacığım senden nefret ediyorum bunu bil birgün mutlaka senden boşanacağım ve bu benim zaferim olacak  o tehditlerine karşı geleceğim nasıl olsa çocuklarımda büyüyor  bir gün beni anlarlar. ben babasız büyüdümde noldu sanki   tam 11 yaşında işte baban dediler ana.. karşımda bir adam hemde hayatımda ilk kez gördüğüm iri yarı yapılı bir adam şokta falandım galiba dün gibi hatırlıyorumherşey iyi olacaktı.. çünkü o bir kurtarıcıydı artık gözümüzde abimin benim ve kardeşim için çünkü anneannenin eziyetleri canımıza tak etmişti.. ne yapsakta o değişmiyordu... sonra babam bizi götürdü annemizde yanımızdaydı tabiki.. ama oda ne tanrım berbat bir  baba örneği anneanneyi mumla arar olmuştuk babam daha eziyetçi tam bir psikopottı abimi çapa sapıyla dövüyor benim eve beş dakika geç girmem saç derilerimin yüzülesiye dayak yemekle son buluyordu.. en küçük kardeşim de anneler gününde annemize hediye aldığımız için  okkalı ağır bir tokat yemesiyle başladı... ama onlar erkekti ve kurtardı kendilerini benide liseden sonra yediğin içtiğin zarar hesabı savdı başından iyi mi ettim kötümü ettim bilemiyorum bundan sonra ne olur  onuda bilmiyorum napacaığımı hayatımı nasıl devam ettireceğimi inanki bilmiyorum bir mesleğim yok tek başıma ayaktanasıl kalırım  kafamda o kadar soru varki bunların cevabını bulmam gerekiyor. artık zamanı geldi beni bitirmeye başladı bu
şiddet olayları.. yeter artık demek gerekkkkk kesinlikleee .. kadınlar gününe şurda bir hafta var galiba ben yine mor gözle kutlayacam

 yine aynı yine aynı allahım hiçbir şey değişmeyecekmi yaaa.. bugün dışarıya çıkmayalı tam 6 gün oldu.. ama kendi isteğimle çıkmıyorum hiç bir şey mutlu etmiyor beni.. yaa.. bıktım artık sonu yaklaşıyor herşeyin.

yine ben yine ben
artık hiçbirşey beni bu durumdan kurtaramaz. herşey maskeleniyor gibi geliyor. iki yüzlülük almış başını gidiyor. aslında bugün birşeyler düşündüm kafamdan kendi cenaze törenimi hayal ettim .. ben deliriyorum galiba dedim kendimce ama hayır delirmiyorum aslında kendimi düzeltmek için elimden geleni yapıyorum.. kendi cenazemde kızımı oğlumu  eşimi annemi babamı görüyoruz hepside üzülüp ağlıyorlar ve hıçkırıklar birbirine karışıyor.. kızım bana anneeemm diyor canım annemm nolur gitmeeee ben naparım sensiz diyor. ya oğlum erkekliğin verdiği sütun gbi sert duruşuyla mağrurluğunada koruyarak ayakta duruyor fakat onunda gözleri yaşlı inadına ağlıyor bütün mağrurluğuna inat..
- hayır burdayım gitmedim bakın burdayım diyorum ama beni duyan yokki ben ölmüştüm öyle ya.. ama ben bunları düşünürke hem ağlıyorum hem düşünüyorum..
aslında iyi bir yöntem eşimle ne kadar zor zamanlar geçirsem hep böyle şeyler düşünüp kendimi teselliederimm
aslında eşimden ayrılıp gitmeyi çokdüşündüm..ama ben parçalanmış bir ailede yetiştim ve  üç kapılı yetiştim yaşım 29 oldu ama daha yeni yeni bir şeylerin taşların yerine oturduğunu biliyorum. karakterim bile yeni yeni oturuyor yerine diyebilirim. .. kendimi yeni yeni buluyorum kendimde
-- sevgili babam eğer bize bunları yaşatmamış olsaydı çok kolay yuvamı bırakıp gidebilirdim hangi bir kadın benim çektiğim eziyetleri çeker sizlere sormak isterdim.. ismi gerekmeyen bir şehirde  iş için bulunuyoruz. mecburi görev icabı fakat hem yeni doğumdan çıkmıştım sonradan öğrendimki ben annelik bunalımı geçirmişim. gerçekten çok garip gelmiştir bana nasıl oluyordu da o kadar derin üzüntü ruh hali içinde olabiliyordum ve işin ilginç tarafı kızımdan o dönem nefret ettim ve o günleri hatırlayamıyorum birkaç gün hariçç.. sizlerle birini paylaşmak istiyorum..
............kurban bayramının birinci günü ben o gün nasıl olduysa bir neşe bir   cıvıll cıvıllık ( aslında ben hep öyleydimde hayat dolu cıvıl cıvıl bir kızdım) neyse kurban bayramı birinci gün parasızlıktan biz kurban kesemedik bulunduğumuz şehirde mezhepde farklı olduğu için  kesen pek yoktu .. akşam oldu eşim işe gitti ve sabah gelecek.. bulunduğumuz şehir kendi memleketimize 1500 km uzak olduğu için gelen gidende yok.. napalım diye düşünüyorum evden çıkmayalı 13 gün olmuş bayramlık almaya bile gitmedim bayramlık niçin giyilir diye düşündüm birilerine gitmiek için değlimi yani bende kimseye gitmeyeceğimiz için es geçtim..
..........7. katta oturuyoruz ve akşam saat 7 civarları ben çamaşırları topladım dürüyordum birdden kızım örümcekte geziniyor. ve elimden aldı.. attı ve güldü.. bende tek tek bütün çamaşırları atıyorum ama evin için bir çamaşır deryası her yer çamaşır.. temiz kirli birbirine karıştı.. ama hemen hemen bütün odaları gezdik ve her yeri dağıttık oda örümcekle geziyor.. ve gülmekten çatlıyordu.. bende ona gülüyordum nasıl olsa gelen giden olmaz kızım uyuyuncada  bir güzel hepsini toplarım diye düşündümm.. fakat yanlış bir düşünceymiş tam o  sırada kapı çalmazmı.. aman allahımmm kapı karşı komşum yeni evli bir çiftti mersinli.. biz geldik bayram için demezmi.. ve arkama bakmaya korkuyorum buyur diyeceğim ama utanıyorum.. felaket bir şekilde içeri aldım durumu kurtarmaya çalıştım fakat ne çare. görünen köy klavuz istermi hiç.. tabi yemediler benim  numaraları. ama olsun hiç kafama takmadımm onlar gitti kızımla tekrar teyibe o zamanlar bilgisayarlar falan çok az kişide var..  teyibe kaseti taktık mardin kapısından atlayamadım liralarım döküldü toplayamadım şarkısı eşliğinden kendimiziden bir güzel geçtik.. aman yarabbim ne gündü.
işte kızıma ait hatırladğıım o bunalımlı günlerimden bana kalan bir anı.. bir kaç tane daha var fakat net hatırlayamıyorum çünkü kızım bana anne dediğinde veya ben anneme anne dediğimde hemen ağlıyordum.. sanki ağlama afakanım çıkmıştı. bence küçük evlendiğimden ve karakterimin tam oturmamasından kaynaklanan bir durumdu. oğlumda daha zor bir doğum ve daha sıkıntılı günler geçirmeme rağmen  o kadar etkilenmedim.. ama annelik bunalımı geçiren kadınların ben bir psikatıra gitmelerini öneriyorum çünkü..ben artık vicdan duygumu o günlerde kaybettim  vicdanım hiçbir şekilde sızlamıyor.. ne yapsamda acınılacak bir durumda dahi olsa acıyamıyorum karşımdakine ve küstahca onu eleştiriyorumm. belki benim yapımdandır. ama eskiden böyle değildim..
ben gençliğimi geri istiyorum ama annemin babamla birleşmemiş halini rahmetli dedemi geri istiyorum.. ben çocukluğumu geri istiyorum.. verebilecek olan yoktur tabi ki ama ben onca dayağa hakarete aşağılanmaya rağmen napıyorum biliyormusunuz. .. eşimin işe gitttiği zamanlar çıocukarımı alıp stadyuma gid iyorum ve orda kızımla ip hopluyorum oğlumla top oynuyorum yani çocukken babamın izin vermediği bir çok şeyi yapıyorum tabi eşiimnde haberini olmaması lazım çocuklarımıda sıkı sıkı tembihliyorum sakın olaki babanıza bir şey demeyin diye..
  sonra o yokken lokantadan yemek söylüyorum bir güzel oturup yiyoruzz ama o yokken üç kuruş beş kuruş yetiyor bize. mutlu olmaya ama beni sadece yıpratan onun sözleri inanınki vurduğu yumruklar ya da attığı tokatlar değil. ya da ne biliyim itip kakalamaları benim sabrımı zorlayan sözleri gerçekten acıtıyor. işin en kötüsüde  onu ben seçtim ve benim kaderim boyun eğiyorum ama mutlu olmak için elimden gelenide yapıyorum..
esen kalın bu akşam.. benden mutluluk dilekleriyle..

  üç gündür yoğun girip telaşı içindeyi bogazlarım şişti.. burnum şapır şapırrr.. berbat bir haldeyim .. sürekli ilaçlar kullanıyorum fakat iyileşme yok tabiki bir hastanın iyileşmesinde moral çok önemli bunu biliyorum ama bened o dediğimden bir gram bulunmuyorki...
 eve geldiğinde bir mutsuzluk rüzgarı esiyor sanki ..nedense o yokken ben çok huzurlu oluyorum ve mutlu oluyorum en basit işlerbile eğlenceli hale geliyor..ama bunlar bizim aramızda sır olarak kalsın..
 artık şu sınava odaklanmam lazım rabbim bana yardım et ve kudretini benden esirgeme allahım.. bana yardım et yıllardır bu günleri bekliyorum çocuklarım ve ben bu sınava kilitli kaldık biliyorsun sen allahım burda yazamacağım o kadar çok şeyler var ki ama sözüm söz  o sınavı geçeyim ve kazanayım bir ilk gerçekleşecek ve ben bütün hayatımı o yazdığım günlüklerden birbir yazacağım buraya.....

güne güzel bir başlangıç yaptım sayılır. ama ne kadar sürer belli olmaz. akşama dolma yapmayı planlıyorum fakat bu kadar yakın bir zaman kalmışken sınava galiba bunu ertelemem gerekiyor. çok çalışmam lazım çokkk.. ama bu nasıl o lacak bilmiyorum eşim benle kakışıyor sanki.. yarışıyor benle sınavı hem kazanmamı istiyor hem de hayır diyor yapamazsın sen benim esirimsin kazanmaman lazım gibisinden imalar yapıyor.. ama ben alıştım artık.. bu yıl bu hayatımın yönü değişecek belki iyi yönde belki kötü yönde zaten bu bugüne kadar acaba dahamı iyi olur ki acaba daha kötü şeylerlemi karşılacağım diye korkular değilmi beni her şeyden geri bırakıp ikinci çocuğu doğurmama sebep olan ama bu hatalar zincirine bir tanesini eklemem lazım.. ama bunu nasıl yapmalıyım bilmiyorum bir işim yok ve ben hayat karşısında çok tecrübesizim.. bunu başarmak için türkiyede değilde başka bir ülkede kadının ezilmediği dul demenin hiçbir şey ifade etmediği bir ülkede yaşamak isterdim o zaman bütün bu endişelerlden kurtulup bir çırpıda özgürlüğe uçardım herhalde ... sigarayı bile bile çoğalttım.. en azından ölürsem yani erkenden kimse arkamdan dul diyemez öldü derler değilmi diye saçma sapan düşüncelere de kapılmıyor değilim bir çeşit intihardı bu...ama söyleyin bana kim ister mutsuz umutsuz zevksiz günler geçirmeyi. sadece günler geçsin diye yaşıyoruz yaa resmen.. eşimin hayalleri daha önemli beraberinde sürüklediği ben ve çocuklarım önemli değiliz.. bize sadece zorunlu ihtiyaçlarımızı karşılayarak baktığını zannediyor ama çook önemli olan detaylı her zaman atlamayı başarmıştır kendisi.. bu durumun kendisi içinde kötü olduğunu kendisini mutsuz hissetmesine neden olduğunu çok iyi biliyor ama o emelleri gerçekleşirse mutlu olacağını sanıyor.. bundan kurtulması imkansız.. beni deli eden hareketleri ve konuşmaları burda  kendime söz veriyorum ki bir daha aynı konuşmaları yapsın boşanacağım ondan sonuçları ne olursa olsun .. isterse savurduğu o sizi öldürürüm tehditlerdinden korkmuyorum artık böyle yaşamak daha kötü.. hergün işkence gibi geçiyor ama aptal onun için ne kadar fedakarlıklar yaptığımın farkında bile değil... olsun önemli değil .. kulaklarımda hala ne çınlıyor biliyormusunuz..kız doğurursan çekeceğin cefayı düşün oğlan doğurursan süreceğin sefayı düşün.. alllahım çıldırmak içten değil.. ama atladığı bir olgu vardı orda.. karnımda onun çocuığunu taşıyordum ve o benimdi ve onundu kız olsada erkek olsada ne değişecekti.. hiçbir  şey sağlıklı olması benim için yeterliydi. ve şimdi allahıma çok şükür ikiside sağlıklı ve akıllı iki evlat allahım onlara ömür ve hayırlı birer evlat olmalarını nasip etsin..
 şimdilik yazamayacağım gelmek üzeredir buraya yazdığımı öğrenirse bir felaket olur. yazdıklarımı onun okuması bir felaket olur. benim için.. allahım koru. beni.