aslı merhaba .yazdıklarını okuyunca sanki yaşadığım ] onca şeyi tekrar yaşadım.aynı ama apaynılarını yaşadım inan.Seni o kadar iyi anlıyorum ki .keşke yüz yüze dertleşme imkanımız olsaydı.
Nevzat TARHANın kadın psikolojisi diye bir kitabı var.çok hoş tavsiye ederim.kitabı okuyunca kitapta tanımlanan kadında kendimi ,erkeklerde ise eşimi gördüm. istisnalar hariç tabi ama erkeklerin %80 ini aynı .sorun cinsiyet farkından da kaynaklı.
sabaha kadar gözümü kırpmadığım ,ağlamaktan gözlerimin şiştiği o kadar gece yaşadım ki. sayılarını hatırlamıyorum.üstelik k.validem ,k.pederim ,ve iki görümcemle aynı evde yaşıyorum.Sabah olduğunda odadan dışarı çıkmak istemiyordum,kimseyi görmek istemiyordum.Kendimi zorunlu hissediyor yanlarına gidiyor,ama asık bir suratlla yanlarında dolaşıyordum.Şimdi onlara göre huysuzun tekiyim.Neler yaşadıklarımı nerden bilebilirler ki .Bilselerde beni ne kadar anlayabilecekler.Zaten bir kaç kere görümcelerimle paylaşmaya çalıştım,direk söylemediler ama dolaylı olarakabarttığımı düşünüyorlar.
Evim ayrı olsa onlara böyle yansımayacaktı.Evlendiğimde hepsi beni çok seviyordu .Şimdi onlarla da iletişimimiz çok iyi değil .Bana eski saygı ve sevgileri kalmadı.
Bu arada eşim ne mi yapıyordu.tabiki uyuyordu.Aslında benim ağlamam ve kendimi hırpalamam onu çok üzüyormuş ve sinirleniyormuş.Ufak meseleleri büyüttüğümü düşünüyormuş,ve bana tepki olarak,ve beni daha fazla sinirlendirmek ve sinirli olduğundan kötü sözler kullanmamak için susuyormuş.hepsini anlıyordumda ben kendimi kahrediyor,iki göz iki çeşme ağlıyorken nasıl uyuyabildiğini hiç anlayamıyordum.hala anlamıyorum.....
Şimdi nasılsınız diye düşünüyor olmalısın.Çok ağladım,çok sinir krizleri geçirdim baktım ki kaybeden hep ben oluyorum.Hayat akıp gidiyor ve ben hayatımı bu kadar üzülmeye deymeyecek ( hiç kimse haketmiyor) biri için HEBA ediyorum.
artık eskisi kadar kendimi hırpalamıyorum.çalışmaya başladım,bu arada bir oğlum oldu.O kadar yoğunum ki akşam eve gittiğimde k.validim de yorulduğundan o na yardımcı olmaya çalışıyorum.yemek yapmaya çalışıyorum fırsatım olursa ,çocukla ilgileniyorum.ve onu uyuturken çok kere uyuyakalıyorum.
SIKI DUR.Eşim benim ilgisizliğimden şikayet ediyor.Bana kaç kere işi bırakmamı söyledi.Kasıtlı birşey yapmıyorum.Ama içimden ne diyorum biliyormusun .OH OLSUN
Ama evliliğimi toparlamaya çalışıyorum.Bu duyguyu ona yaşattım ya yeter bana
.Dha fazlasına gerek yok.Sonuçta o benim eşim ne olursa olsun.Onunla bir hayat paylaşıyorum.Ve hayatımı paylaştığım insanla
kötü olmaya dayanamam.
Zaten ona kırıldığımda konuşmak istememesine ve çok sinirli olmasına rağmen ısrarla üstüne gidip konuyu tatlıya bağlamaya çalışmam da bu yüzdendi.
Biz de defalarca konuştuk ama inan sonuç değişmiyor.insan neyse o ...sana tavsiyem kendine uğraş bul.ve eşini boşuna değiştirmeye çalışma.sanki bunu farkediyorlar ve daha bir direniyorlar gibi geliyor bana.Başarabilirsen sen değişmeye çalış.Bak bakalım kolaymı
Hayat öyle kısa ki.Yalnız kıza katılıyorum elindekilerle mutlu olmayı öğrenmelisin.Bu kadarınıda bulamayan o kadar insan varki......Lütfen bunları düşün ve hayatının daha fazla elinden kayıp gitmesine izin verme
Sevgiler......
Gönderen
