Paralelevrenler'in yorumunu okuduğumda birden aklıma tanık olduğum bir diyalog geldi, sanırım 'Umutun dinamikliği' ile ilgili çağrışımlar yaptı bende, gerçi; öyküden bu çağrışımı yakalamak zor gibi olabilir ama yaşanan ve etkilenilen herşeyi yansıtma yeteneğimin azlığındandır. Ben umut yanında yaşama sevgisini, yaşamayı sevmeyi de eklemek istiyorum. Öyküye gelince;  annemin babaannesi, resmi kayıtlara göre 115 yaşında vefat etmişti! Torununun torununu görenlerden , son dönemlerde sık sık hastalandığı için eve aynı sıklıkta gelen doktorla konuşmalarını hiç unutamam;
            - Oğlum, neyim var benim?
            - Nine, yaşlılıktan, birşeyin yok işte.
            - Eee, siz de yeter artık, yaşlılık yaşlılık tutturmuşsunuz bir. Ne yaşadım, hepsi hepsi 115 yıl!

Tanık olduğum bu diyalog, hayatımın diyalogudur

kendine olan saygısı onuru gururu için yaşar
insanı sevdikleri hayata bağlar
amacımız için
umudumuz  için
hayalleri için yaşar insan
bağlanmalı tabiki
hepimizde ait olma duygusu vardır kendimizi bir yere ait hisstemek isteriz
yada sevdiklerimizden bunu isteriz bekleriz
sevdikllerimi kaybetmekten korkarım kim korkmazki