Merhaba Arkaşlar.
( ne güzel yazmıştım silindi bi daha yazamadımm )
  Bende kısa keserek  '' Aslolan SEVMEKTİR ''
 ( İnsanın yüreği sıcak olmadıktan sonra sevgi ile ne hayat yaşanır ne yaşanacak bir hayat olur)  ben sevgi budalasımıyım ne 
  .....ama sonunda kendinde de sıkılır insan elbet...
gün gelir  terk edebilir  sevdiklerini bile....
bir tek yalnızlığımız,ömür boyu yalnız bırakmaz bizi...
'' o yüzden bence ask tek kişiliktir...'' diyor biri  sizler ne dersiniz bilemem.
 Şİmdi size çok beğeneceğinizi umduğum bir hikaye gönderiyorum ...
 sayılar selamlar.

- Söylesene maskeli bir baloda insanların gerçek yüzlerini tanımak mümkün müdür sence?
- Tabii ki değil.
- İşte şu toplumda gördüğün bir çok insan ve sen... Hepiniz maskelerinizle yaşıyorsunuz. Şu toplum maskeli bir balodan farksızdır bence. Hem de zamana, kişilere ve olaylara göre her an değişen maskelerin kullanıldığı bir balo... Bu yüzden pek anlamlı gelmiyor bana insanlar üzerinde düşünmek.
- Kendini soyutluyorsun insanlardan.
- Öyle de denebilir. Zaten toplum ferdin en büyük düşmanıdır bence. Bu yüzden insanlardan hiçbir şey almamayı yeğliyorum. Buna rağmen her şeyimi vermeye de hazırım onlara.
- İnsanların sevgisini de reddeder misin, örneğin?
- En başta onu. Bugünün sahte sevgileri bir insanın kalbini yaralamak için seçilen en tehlikeli yoldur.
- Ama insan hiç sevilmeden yaşayamaz ki...
- Bunda yanılıyorsun. İnsan sanıldığının aksine sevilerek değil severek yaşar. İnsan sevilmek ihtiyacında olan zayıf bir varlık değildir. Kısacası sorun bence sevilmek değil sevmektir.
- Sevdiğin halde sevilmiyorsan?
- Sevilmek senin sorunun değil onun sorunu. Bence sevmek bir insanı kendi içinde hissetmendir. Sevilmek ise kendini bir insanın içinde hissetmen. Anlayabiliyor musun? Sevmek seni zenginleştirir, sevilmek değil. Bunu evreni kapsayacak şekilde de düşünebilirsin.
- Nasıl yani?
- Evrensel anlamda sevmek kainatı kendinde seyretmek, sevilmek ise kendini kainatta seyretmektir.


Ferda'nın kafası karışmıştı. Hiç bu kadar derinlemesine düşünmemişti sevgi üzerine. Bunu farkeden Kemal:
- Bunları bir anda anlamak sana güç gelebilir. Ama biraz düşünürsen umarım anlayabilirsin. Şunu unutma ki insanlık bugün ikinci taş devrini yaşıyor. Birinci taş devrinde insanlar yumuşacıktı. Sevgi sayesinde her şey yumuşacıktı. Sadece evleri ve aletleri taştandı. Şimdi ise her şeyimiz yumuşacık, yüreklerimiz taş gibi. Hatta taştan da katı. Çünkü öyle taşlar vardır, üzerlerinde otlar yetişir ve öyleleri de vardır ki...
Kemal'in gözleri nemlendi bunları söylerken.


Yıllar inançlarını, ihanetlerini, burukluklarını, kelimelere döküyordu aslında. Ağlamaklı bir hale dönüşüyordu sesi kesik kesik...Uzun bir sessizlik oldu. Bütün bir hayat şeridi geçti Ferda'nın gözleri önünden. Eğer Kemal'in anlattıkları doğruysa sevgi hiç olmamıştı hayatında. Bir anda gözleri duvarda bir çerçevede olan mısralara takıldı:


"Donuk sevgiler çağındayız. Sıcak sevgiler cehennemde yanıyor. Sevgi...Yaşanmayacak kadar güzel, Fark edilmeyecek kadar sade, Duyulmayacak kadar doğaldır."


Kemal duvarda ağlayan bir çocuk portesi gösterdi Ferda'ya:
- Biliyor musun bir çocuğa verilecek en değerli besin şefkattir. Ve de cesaret. Bunlar öyle hassas bir dengeye sahiptir ki, denge bozuldu mu işte şu insanları görürsün karşında... Şefkat ve cesaret kurbanları... Kimileri aşırı şefkatin yanında cesaretsiz büyütülürler. Bu insanlar küçücük bir dünya kurmak isterler kendilerine. Güçsüzdür bu insanlar, kolayca kırılırlar. Dünya çok acımasızdır böylelerine göre... Kendilerini sevecek birilerini ararlar hep. O kadar yoğunlaşılar ki bazen şiddetli bir arzuyla birine doğru akmak isterler. Cesurca sevemezler. Cesareti öğrenememiştir bu insanlar. Öteyandan da cesur insanlar... Dünyayı bile devirebilirler. Ama basit bir sevgi oyunuyla kolayca yıkılıverirler. Dünyayı titretecek cesareti taşıyan bu insanlar kalplerine dokunan bir parmakla diz üstü çöküverirler yere. Ve şu sözleri duyar gibi olursun onlardan:
" Dağ düştü üstümüze. Yıkılmadık ama insan değdi tenimize Acısı yıktı bizi...!
Cesaret onları o kadar sertleştirmiştir ki sevdikleri insanı kolları ile kalpleri arasında neredeyse öldürür. Kemal sustu birden. Ferda bir şeylerin olduğunu hissetmişti. Çözmek istiyordu Kemal'i.
- Niye sustun?
- Bana ne şefkati öğrettiler ne de cesareti.
- Ama tüm bunları biliyorsun sen
- Nasıl olduğunu merak ediyorsun değil mi, anlatayım.
Bir an durdu sonra:
- İnsanların nefretinden sevgiyi ,ihanetlerinden sadakati, korkaklıklarından cesareti öğrendim.
- İnsanlar bu kadar acımasız mı? Gerçekten seven insanlar yok mu hiç?
- Bırak sevgilerini gülmeleri bile doğal değil onların. Seni senin için değil kendileri için severler. O kadar iyi o kadar güzel ve o kadar haince severler ki hayran olmamak elde değil biliyor musun? Sevgi ve ihaneti sanatsal bir uyarlamayla o kadar güzel sahneye koyarlar ki son sahnede öleceğini bilebile seyredersin oyunu. Mükemmel bir katildir onlar. Seve seve öldürürler seni. Dudaklarından sevgi sözcükleri yükselir. Yapacağın tek şey gözlerini kapatıp sevgi atmosferi içinde sevgi sözcüklerinin sağanak yağmuru altında ölümü beklemendir. Anlıyor musun?
- Sen sevilmekten korkuyorsun
- Belki...
- Neden?
- Neden mi? Ben her insanı kalbime misafir edebilirim, sevebilirim yani. Kalbimden eminim çünkü. Sevdiğim insanı rahatsız edecek hiçbir şey yok kalbimde. Ama kimsenin kalbine girmek istemem. Çünkü bilmiyorum nelerle karşılaşacağımı. Bilmiyorum hangi tuzaklar bekliyor beni. Ve bilmiyorum o insan bunlardan haberdar mı?
- Fikirlerimi alt üst ettin. Her şey karıştı. Sevmek sevilmek, nefret sevgi... Hatta şu ana kadar gerçekten yaşayıp yaşamadığımı düşünüyorum
- Aslında sana anlattığım her şeyi kendin de bulabilirsin.

sizi seven biriylemi evlenirsiniz yoksa sevdiğiniz biriylemi evlenirsiniz ?

Bizi seven birisi olması kesin şart, bizimde onu sevmemiz şart...
aksi halde evlenmiş olsakta evliliği yürütmek mümkün deeldir...

tek kürekle sandal çekilmez, tek raylada tiren gitmez... bunun bir sürü örneği var işte...

mrb kılıçhan neden  sevdğim biriyle degilde benı seven biriyle evlenmelıym acaba

çünki sen seversen ömür boyu peşinde koşmak zorunda kalabilirsin.o severse peşinden koşan o olur.sen yorulmazssın anladın sen onu

Evlilik gerçekten oldukça zor ve insanı yontan, kenarlarından köşelerinden törpülayen bir müessese. Evet sevgiliden güzel sözler duymak, bir demek çiçek almak insanı mutlu ediyor. Ancak iş eşe geldiği zaman birlikte yaşamanın o dayanılmaz ağırlığı çöküyor insanın içine. Bu evde tek başıma yaşamıyorum, o halde neden herşeyi tek başıma yapmam gerekiyorlar geliyor bir süre sonra. Sonra maddiyat giriyor işin içine. Bu sırada aşk ne yapıyor dersiniz. Çıkıyor bir gökdelenin tepesine, atladı atlayacak. Sevgi evlikilklerde kesinlikle gereki kabul ettim. Yürütmenin, başka bir kişinin varlığına tahamülün başka yolu yok. Ancak yetmiyormuş. Bunu çok ağır tecribelerle öğrenmiş bulunuyorum

ama kötü bir durum yaaa sevmediğin birisiyle evlenmek onunla bir ömür geçirmek belki insan sıcağı sıcağına bunu anlamayabilir ama zaman geçikten sonra çokk pişman olabilir acı çekebilir allah böyle durumlarla karşılaştırmasın düşünün sevdiğinle değilde sevmediğinle evlendiğini