Pişmanlık insanın hatasını anlamasını ve bir daha yapmamasını sağlıyorsa, ne güzel, bence, bir kazançtır. Hem kendisini suçlamaktan da vazgeçerek bu deneyimi olumluya çevirirse ne ala! 

Pişmanlıklarım oldu zamanında... Ama kazandığımı düşünmüyorum..Ders alınmış bile olsa pişman olunacak eylemi yaparken bir zaman kaybetmiş oluyoruz...Geri döndüremeyeceğimiz zamanları kaybediyoruz...Belki ders alıyoruz,insanları veya olayları tekrar yaşamımıza dahil edebiliyoruz ama zamanı asla... Pişman olmak kaybediştir...

Buradaki yorumları okuyunca aklıma can dündarın bir yazısı geldi bu konuyla özLeşen paylaşmak isterim kısa bir alıntıyı sizlerle çok anlamlı ve de düşündüren rahatlatan bir yazısını

'Keşke'li cümlelerde nasıl yaşanmamışlığın, yarım kalmışlığın o ezik tuzu kuruluğu varsa, 'iyi ki'lilerde de göze alabilmişliğin, riske girebilmişliğin, tadına varabilmişliğin mağrur yaraları kanar.

'Keşke'cilerin hayatı, kasvetli bir pişmanlıklar mezarlığıdır.

'İyi ki' öyle mi ya! ...

Onda, yara bere içinde de olsa, yana yana, ama doyasıya yaşamış olmanın iç huzuru ve haklı gururu haykırır.

'İyi ki'lerinizi toplayın bugün ve 'keşke'lerinizden çıkartın. Fazlaysa kardasınız demektir.

Aldırmayın yüreğinizdeki kramplara, mahzun hatıralara... Rüzgarlarla koştunuz ya...

'Keşke'leriniz, 'iyi ki'lerden çoksa...
Telafi için elinizi çabuk tutun. Tutun ki, yolunuzu gözlerken terk ettiğinizle bir gün yeniden karşılaştığınızda siz susarken, feri sönen gözleriniz 'keşke' diye nemlenmesin...

Can DÜNDAR


ee bende bu sözlerin ardından birşey yazarsam ayıp olacak şimdilik.Hiç bir şeyden pişman olmayın,ders çıkaralım yeter 

  okumak, arastirmak ve dusunmek gerek !

sanirim sonra konusmak!