Belki de kendi kendimize yarattığımız bir zincir bu. Nedense önce masumane başlayıp sonrasında vazgeçilmez hal alan alışkanlıklarımız.

Belki değiştirmeye çalışabilsek bazı huylarımızı bizim için daha iyi olanı yaşayacağız böylece ama nedense yapılamaz gibi gelir... neden diye kendi kendimize sorduğumuzda işte alışkanlıktan deriz çoğunlukla.

Alışkanlık kelimesi, bizim alışkanlıklara değil de, alışkanlıkların bize sahip olduğunu belirten Latince bir kelimeden geliyormuş.. Yani biz ona değil de o bize sahipmiş gibi.

Şimdilerde geçmişi, yaşananları ve bugünü düşündükçe ne çok alışkanlıklarım var vazgeçemediğim diye düşünmeden edemiyorum. Belki de artık hayatımı zorlaştıran alışkanlık ve bırakılma zamanları çoktan gelmiş. Artık bana faydası değil zararı dokunur hale gelmişler.

"Çok basamaklı bir merdiveni çıkmak gibi, alışkanlıklarımızı değiştirmek de,
gençken daha kolaylıkla yapabileceğimiz bir şeydir. Alışkanlıklar ya olta mantarı veya olta kurşunu, ya da mantar veya kurşun gibidirler. Sizi ya yukarı çekerler, ya da aşağı" diye bir söz okudum bugün. Çok doğru geldi bana da.

Zamanı gelince alışkanlıklardan vazgeçmeyi de bilmeli sanırım...

Yapmamızın bize mutluluk, rahatlık verdiğini düşündüğümüz şeyler alışkanlık olmaya başlayabiliyor. Bence de bunlar gerçekten hayatımıza ne getirip götürüyor düşünmek gerek. Hayatımızın zorlaştığını, bizden zaman huzur çaldığını hissettiğimizde de yahut dışarıdan gelebilecek uyarılarla da bir kez daha düşünmeli derim. Ben zaman içinde birçok alışkanlığımdan vazgeçtim. Bunların hayatımda huzursuzluk veren kurallarım olmaya başladığını gördüğümde yavaş yavaş da olsa onlardan vazgeçtim.