üç yaşında bir hayatım var,hayatım diyorum çünki ben ondan ibaretim.çok hareketli,sinirli,her an kırmaya,dökmeye,dağıtıp,bozmaya aktif bir halde.ne güzellikle nede hırçınlıkla başedemiyorum.devamlı ağlıyor,etrafı tekmeliyor.bizlere vuruyor.hele gecenin bir yarısı ağlaması yokmu  şaşırıp kaldım ve çok bunaldım.üç senedir aynı işkence.ama aynı zamanda da çok akıllı zeka küpü maaşallah.fakat ben kopuyorum artık,deliricem.yavruma zarar vermek istemiyorum........

öncelikle merhaba
ben daha yeni üye oldum. benimde 5 yaşında bir hayatım var sizin deyiminizle. 3 yaşında bizde aynı şeyleri yaşadık . o zamanlar ona zarar vermemek için kendime zarar veriyodum. hayattan tamemen kopmuştum artık. gerçi  halen öyleyim. şimdi çok duruldu aslında ama tamamen bana bağımlı. yan odada olsam bile beni sürekli kontrol ediyor. 3 yaşındayken dediğiniz gibi huysuz yaramaz sürekli bir şeyleri yerlere atıp kıran, ve geceleri sürekli uyanıp sanki biryerine bişey olmuş gibi ağlayan bir tavır sergiliyordu.  3 yaş bunalımı olurmuş. sanırım bizim çocuklarımız 3 yaş bunalımını ağır geçirdi. şimdiki durumum daha kötü aslında. babasıyla bile bir yere gitmiyor. sadece ben ben ben. bende resmen adadım kendimi. çünkü sürekli konuşuyorum anlatıyorum ama olmuyor. babasıda bu duruma çok bozuluyor. ne yapacağımı bilmiyorum. bildiğiniz birşeyler varsa lütfen paylaşalım

merhabalar
aslında yazdıklarınızda korkulacak bir şey yok.uzman değilim ama çocukların o yaşlarda gösterdikleri tepkiler iç dünyalarını dışa vurmalarıdır.kendilerine zarar vermemek şartıyla bir şeyleri kırıp döksünler.bu halleri bence sessiz olmalarından daha iyidir.sadece aşırı ilgininde çocuklar üzerinde olumsuz etkileri olabilir.onlarada bir şeyler yapma fırsatı verelim fazla koruyucu rolü üstlenmeyelim derim.sağlıklı büyümeleri dileğiyle kolay gelsin.saygılarımla