O küçük anadolu illerinde, ilçelerinde, kasabalarında gördüğümüz insan ilişkileri büyük şehirlerde niye yok. Kaçımız altkat ve üskat komşumuzu tanıyoruz.

kesinlikle öldürüyor.Karşı komşumu bile tanımıyorum.Böyle oluşu bizi kızdırsada zamalna bizde bu durumun bir parçası oluyoruz malesef bize merhaba demeyi garip bulan insanlara karşı geliştirdiğimiz savunma mekanizması ile bizde zamanla merhaba demeyi çok gören insanlar haline geliyoruz...

bencede öldürmüş...can bile çekişmiyor...büyük şehirlerde bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın düşüncesi var...

ama burada öyle değil...hala kahve içmeye gidebileceğin komşularım var...

Bu konu çok önemli bir konu ve konu sehirlesme büyüdükcede anlamini kazaniyor. Bence insan ve tabiat dengelerini kayda almayan kentlesme kesinlikle insan iliskilerine zarar veriyor. Kentlesmede benim hissettigim genel seyler asiri sitres, bireysel yasam, tüketici yasam ve bundan kaynaklanan sürekli bir tatminsizlik, insani dinlendiren ortamlarin gittikce insan hayatindan eksilisi, kagit kürek isleriyle asiri derecede ugrasma. Özellikle is yerlerinde yasanan yarismaci ortamdan çikan insanlar bir de trafiginde icin kalan zamanlarini, sinirlerini heder ediyorlar. Bence bir insanin kafasinda asiri derecede çözümleyemedigi sorunlar varsa ve bunlar sürekli cogaliyorsa bu insanda belli bir gerginlik yasatiyor.

Simdi insanlar komsulariyla niye daha az iliski yasiyorlar bunun birincisi sanirim herkesin  bireysel yasama yönelmesi ve cevredeki insanlara karsi artan bir güvensizlik (kücük kentlere göre büyük kentlerde kimin ne oldugunu bilemiyorsun ve cevre ile belli bir belirsizlik artiyor) bir de bireysel yasama yönelmekten kayitli olarak diger insanlar ile kendi hayatinda yeterince bir anlam kuramamaktanda kaynaklaniyor diye düsünüyorum.

Kentlesmedeki ortamlarda is hayatida her zaman iç acici degil. Dogal davranislar yerine genellikle mekanik davranislar yapmak zorunda kalabiliyoruz, sürekli sitreste varsa yanmissin. Is yerinde uzun süre sitres altinda kalmissaniz sanirimki eve giderken trafige yada evde ailenize bu sitresi tasiyabilirsiniz. Ben is yerinde elimden geldigi kadar dogal davranmaya ve ortami yumusatmaya calisiyorum, böylelikle calismak mecburiyet olmaktan cikiyor tabiki sizin kapasitenizi asan isler size verilmiyorsa.

Peki o zaman ne yapacagiz köydemi yasayalim ? Bence sorun kentlesme degil ama dengesiz kentlesme. Bir apartmani yaparken bile kaç kat olmalidir cocuklar icin park alani olmasi, yesillik alanlarin korunmasi, apartmanin trafikten uzak olmasi, vesayire vesayire ama bunun icinde insani deger olarak görmek lazim sadece bir müsteri olarak degil.

Sehirde insanlar niye birbirlerine daha az merhaba diyorlar. Sehir ortamlarinda hersey daha cok hizlaniyor, öyle oluncada insan iliskilerindebu hiza cevap verebilmek icin mekanik hareketlere daha cok basvuruyoruz cünkü kafada sürekli bir stres var. Ama bir insan zaten tüm is yerinde dogal davranislarda bulunamamissa ve kendini acamamissa sanirim disardaki monoton davranislardan kaçabilirler. Bence iliskiler ya gelisir ya tükenir simdi bir insana sadece merhaba derseniz en sonunda ondanda bikacaktir. Simdi büyük kentlerde birbini görme zamanida azaliyor bir insani haftada bir görebiliyorsunuz yada onu birakin bazen kendi cocuklarinizla bile iliskileriniz azaliyor. Burdaki sadece benim görüslerim sizlerle paylasmak istedim bu konu bende cok soru isaretleri uyandiriyor ve ilgimi çekiyor

 Çok doğru .büyük şehirler gerçekten insan ilişkilerini öldürüyor .ben bunun nedenini geçim ve hayat zorluklarına bağlıyorum kendimce .insanların çalışıp çabalamaktan komşuluk ilişkilerine ayıracak zamanları kalmıyor malesef..kimide görüşmek istemediği için görüşmüyor tabiki .

farklı kültürlerden biçok insanın ortak alanda yaşamasıdır şehir yaşamı. ve herkes kendi kültürünü üstün göreceğinden ilişkilerde anlamsız ve yüzeyel oluyor.
ben istanbulda yaşıyorum. dünyanın en tehlikeli şehri. hercins insanı barındıran bi tarih var burda. kimse kimseye selam vermez, herkes bağırdıkça değerlendiğini düşünür, biraz gözünü açmazsan otobüse bile binemezsin bu şehirde. bu şehirde herşey ölmüş kısacası...

İlahi çitcit ne güldüm varya sabah sabah......Nasıl hatice ablaymış öyle....

Benim eltimde ona benzer...Üst komşuna devamlı çıkardı...kahvaltıya ..un almaya şeker almaya vs.....Kadın kendi ewi oldugu halde TAŞINDI biliormusun......

Şimdi ben nedemeliyim....

ya gülimmi ağlıyımmı bilemedim. hadi hatice abla cahil dersin.e bir de psikiyatri hemşiresi var. bir gün hastayım ölüyorum,doktordan gelmişim. kızım kapıyı açar açmaz oturma odasına dalmış anneni çağır demiş. gittim ki kadın ceketini çıkarıyor. bir kahve yap balkonda içelim.

ben şoktayım "nasıl yani yaaa!" diye düşünürken, mutfağa geçti,mutfak serinmiş yapta burada içeyim ,deyiverdi. kehvemi içersin çayı yeni demlemiştik. dedim. tamam çay ver,dedi. nefes almadan, kendi gibi hemşire olan komşumu çok pahalı bir ev almış,memur nasıl cesaret ederde alırmış ve bir sürü zırvaladı. o hemşirenin kocasıda kuyumcu yani. evini ucuz satmış kendi evininde değerini düşürmüş falan falan. sonra arkasından eşi, çocuklarıda aldı eleştiriden nasiplerini. bir andada kalktı gitti.

ben karşılama şokundayken uğurlama şokuna henüz girememiştim  bile..... 
şimdi gülüyorum.sizde gülün boşa gitmesin