Affedebileceğim bir babam olsaydı keşke, derken sevgili şila;  affedilemiyecek bir suç yoktur'mu demek istediniz bilmiyorum ama siz demesenizde ben buna inanır ve söylerim. İnsanların diğer canlılardan biraz daha gelişmiş olmaları onları mükemmel yapmıyor, diğer insanlar karşısında masumda yapmıyor. Başımızdan geçen olumsuz olaylar yüreğimizi katılaştırabilir, bu açıdan baktığımızda insanların katı yürekli oluşlarınıda anlayabiliriz, hatta herkesi her olayı anlayabiliriz. Anlamak tam olarak affetmenin yerini almasada buna yakın bir duygu içine sokabilir sanırım. Gerisi insanın genişliğine kalmış demektir. Bunun için öncelikle kendimizle ve başımızdan geçen olaylarla yüzleşmemiz gerekiyor, kendi realitemizden uzaklaşmadan, başkalarının duygu ve düşüncelerinide onların realitelerinin içinde bulabileceğimizin bilincinde kalarak anlayabiliriz. Diğer taraftan insanların affetme yetiside, geçirdiğimiz çocukluk yolculuğumuzun sevgi köyünden ne kadar geçip geçmediği ile'de ilişkili değilmi? Sevgiyle kalın!

duygularıma verdiğiniz destek için teşekkür ederim arkadaşlar,
bu durum bana doğru iz üzerinde olduğum hissini yaşatıyor ve oldukça yüreklendiriyor. Hiselerimden ve hislerimi aktarışımdan kendinizde birer parça bulmanız insan olma yolunda minik de olsa bir adım atabilmiş olduğumu söylüyor ve umutla doluyorum. Verdiğiniz destek için teşekkür ederim.

Yeni bir arkadaşımı görüyorum aranıda.

Sevgili yanılsama,

Çok uzaklardan elini uzatan ve çok yakından tanıdığım bir dostumun yazılarını okur gibi oldum yazdıklarını okuyunca. Anladım ki sen de hayatın tokatını yiyenlerden ve kabulün daha kolay oduğunu keşfedenlerdensin. Kesinlikle katılıyorum bir sorun çözülmüyorsa her iki tarafta haksızdır.

Fakat arkadaşım bazı sorunların çözümü kişilerin elinde değildir. Bazı insanların algıları ciddi anlamda bozulmuştur. Bu kişilerle iletişim kurmak bir yana "ama ben de böyle düşünüyorum" bile söz konusu değildir. Ben narsist kişilik bozukluğu gösteren bir babanın nevroz kızıyım. Bununla yaşamayı kabul ettiğimden beri kendimi çok daha az suçlar durumdayım. Bu benim sorunum değil noktasına gelebilmiş durumdayım. Evet babamı çok seviyorum. Onu kucaklamak istiyorum. Boynuna sarılmak istiyorum. Ancak senelerdir babama ulaşmak için verdiğim mücadelenin sonuna gelmiş bulunuyorum. Babamı seviyorum ama artık bunu bilip bilmemesinin bir anlamı  kalmadı.

Arkadaşlar size tek önerim olabilir. Çerverinizde olup biten şeyleri "KİŞİSEL ALGILAMAYIN"

Sevgiler
Selma