Duyguları olan her insan korkar diye düşünüyorum.Korkularımıza yenik
düşmemektir asıl olan.Ben hep kaybetmekten korkarım.bu korku duygusu
beni tedbirli ,ne istediğini bilen,korumacı ve başarılı.işini iyi yapan birisine dönüştürdü.KORKULARIMIZA YENİLMİYELİM.

Sevgili Füsun yüreğine sağlık,

Her zamanki gibi en olmazdan yakalamışın

Şahsen benim korkularım daha doğrusu kaygılarım yok oluyorlar gün be gün. Örneğin, işimi kaybetmekten korkmuyorum, düzeltiyorum işimi kaybetmekten kaygılanmıyorum çünkü ben çalışmaya istekli olduğum sürece mutlak surette yeni bir iş bulabilirim. Bunu çok iyi biliyorum neden mi çünkü daha önce yaptım.

Örneğin evimi kaybetmekten korkmuyorum. Neden mi çünkü yeni bir ev bulabilirim. Nereden mi biliyorum. Çünkü biliyorum ki ben barınma ihtiyacımı sürdürdüğüm sürece mutlak surette bir ev bulabilirim. Defalarca buldum.

Ve en nihayi korku ölüm korkusu, düzeltiyorum ölüm kaygısı. Ölüm gerçeğinden korkmuyorum. Fiziksel bedenim geldiği yere geri dönecek (yani toprağa) ruh bedenimse ait olduğu yere gidecek yani yuvaya. Sonra tekrar doğacağım. Nereden mi biliyorum. Çünkü defalarca doğdum

sanirim 12 yasindaydim ve o zamana kadar o kadar korkaktimki.birisiyle konustum en büyük korkum karanlikti o bana karanligin üstüne git korkacak hic bir sey olmadigini göreceksin dedi.cesarat edemedim ilk baslarda sonra bir gün evimizin önünde sokak lambasinin isigiyla oynuyorduk topumuz karsidaki insaatin deposuna kacti.karaliktan korkan kisinin tek ben olmadigini ögrendim.o gün karanlik korkumu ve diger korkularimi yenmeyi ögrendim.